PDA

View Full Version : Het begin van een eeuw


skye
17 maart 2004, 22:47
Het begin van een eeuw
Oorspronkelijk gepubliceerd in Kort Manifest


Misschien zal 11 september 2001 in de geschiedenis bewaard blijven als de dag dat de moslimoorlogen begonnen. De eenentwintigste eeuw wordt een eeuw van oorlogen tegen de islam, en deze dag van terreur markeert waarschijnlijk het begin van dat nieuwe tijdperk. Net zoals Pearl Harbour of augustus 1914 kan dit een keerpunt in de geschiedenis zijn.

Het meest opvallende aspect van de commentaren op de massamoorden en de vliegtuigkapingen in de Verenigde Staten was het negationisme ervan. Bijna niemand durfde echte achterliggende oorzaak van dit apocalyptische kwaad noemen: de islam. In het beste geval veroordeelde men het fundamentalisme, alsof dat een afzonderlijke religie was, die met de islam zelf niets te maken heeft. Het fundamentalisme is nochtans slechts een logische en consequente toepassing van de islam. Wie de koran ernstig neemt en wie echt gelooft dat dat het geopenbaarde woord van God is, kan niet anders dan fundamentalist worden. Maar voor de meeste politiek correcte opiniemakers was zelfs een openlijke veroordeling van het fundamentalisme al een brug te ver. Er werd een schimmenspel van drogredenen, valse argumenten, afleidingsmanoeuvres, sofismen en schijnverklaringen opgevoerd om die ene simpele waarheid verborgen te houden: dit is niet een privé-oorlog van Osama Bin Laden alleen, dit is de zoveelste bloedige episode in de wereldwijde clash of civilizations tussen de islam en het westen. Natuurlijk is Osama Bin Laden een vijand. Zelfs als zou blijken dat hij niet het brein was achter deze twee gigantische aanslagen. Ook zonder dat is zijn palmares van massamoord en terreur al verschrikkelijk genoeg. Maar hoe gevaarlijk en misdadig Osama Bin Laden ook is, hij is slechts een symptoom. Hij is slechts één van de malariamuggen die uit het stinkende moeras opstijgen, maar hij is niet het moeras zelf. Dat moeras is de islam.


Nee, dat moeras is ook niet Israël of het Palestijnse probleem. Dat is hoogstens het kristallisatiepunt. Dat is slechts één conflictje in de dertien eeuwen oude oorlog van de moslims tegen de rest van de wereld. Nu zijn alle propaganda en alle aandacht geconcentreerd op Israël en de "bezette gebieden" in Gaza, Judea en Samaria, maar als Israël niet had bestaan zou er een ander kristallisatiepunt zijn geweest, rond andere "bezette gebieden": Sicilië, Andalusië, Cyprus of de Balkan. Al die landen, tot Hongarije toe, zijn ooit islamitisch bezit geweest, en in de ogen van de moslims zijn ook dat gebieden die illegitiem door het westen worden bezet. De politiek van Israël als oorzaak van het fundamentalisme aanwijzen is even dwaas als beweren dat de Tweede Wereldoorlog werd veroorzaakt door een grensincident tussen Duitse en Poolse troepen, of dat de Fransen in de negentiende eeuw echt een strafexpeditie naar Algiers hebben gestuurd omdat hun ambassadeur van een lokale potentaat een klap met een waaier had gekregen. Dat waren hoogstens aanleidingen, niet de diepere oorzaken. Er zijn miljoenen mensen afgeslacht in djihads en islamitische terreuracties lang voor Israël bestond. De echte oorzaken van de islamitische frustraties en de islamitische haat liggen in Poitiers, in Granada en voor de muren van Wenen. Niet in Israël. In de islamitische collectieve psyche is de archetypische vijand nog steeds Richard Leeuwenhart, niet David Ben Goerion. Overigens eisen de moslims niet alleen alle gebieden op die vroeger ooit veroverd hebben. Hun visie op legitieme historische rechten wordt het best samengevat in de regel: "Alle landen behoren toe aan de moslims, want ze behoren toe aan hun God." Wie hoopt dat hij die geweldige appetijt kan stillen door hen een staatje in Palestina te gunnen maakt zich duidelijk illusies. Zij willen de wereld, en met minder zullen zij nooit genoegen nemen.


In het debiteren van idiote en misleidende drogredenen heeft België zoals zo dikwijls een triest record gevestigd. In een officiële reactie verklaarde premier Verhofstadt dat de aanslagen in de Verenigde Staten een aanval waren tegen de democratie en? de multiculturele maatschappij. Natuurlijk, de Verenigde Staten zijn een open, tolerante en multiculturele maatschappij, en zij betalen daarvoor nu een verschrikkelijke prijs. Toch zou iedereen onmiddellijk moeten inzien hoe idioot Verhofstadts sofisme is. Als men die absurde logica doortrekt, dan kan men beweren dat de invasie van de nazi's in Polen in september 1939 een actie was tegen het antisemitisme. Polen was inderdaad een antisemitisch land. Men zou zelfs kunnen zeggen dat de moorden op Julie en Melissa anti-Waalse misdaden. De slachtoffers waren immers Waalse meisjes. Ik kan in mijn vest en mijn vest kan in mijn koffer, dus? Weet Verhofstadt niet wat een sofisme is? Is hij dan zo stom? Nee, helaas niet. Hij is een verstandig en erudiet man, en hij kan het excuus van de domheid en de onwetendheid niet inroepen. Hij heeft opzettelijk een politiek sofisme gebruikt om niet openlijk de rauwe waarheid te moeten zeggen: de islam is de vijand, en het was een verschrikkelijke vergissing die vijand binnen onze poorten te laten. Het zou eerlijk en moedig zijn die vergissing toe te geven. Maar Verhofstadt blijkt slechts een laf politicus te zijn, geen moedig staatsman.


Als dieren in het nauw gedreven worden, herhalen zij steeds hetzelfde gedragspatroon. Ook als dat keer op keer mislukt, proberen zij altijd opnieuw hetzelfde. De Britse auteur Ruark gaf daarvan een pijnlijk voorbeeld in zijn wrede en angstaanjagende boek Iets van waarde, over de terreur van de Mau Mau in Kenya. Het verminken van het vee van blanke boeren was één van de geliefde terreurmethoden van de Mau Mau in Kenya, en Ruark beschrijft de zielige pogingen van koeien met afgehakte poten die telkens opnieuw en opnieuw probeerden recht te krabbelen op hun bloedige stompjes van poten weg te kruipen. Het lukte hen nooit, maar ze bleven altijd opnieuw hetzelfde proberen, gewoon omdat zij niets anders konden bedenken. Op precies dezelfde manier grijpen de marxisten altijd opnieuw terug naar hun negentiende-eeuwse denkpatronen. Volgens hen was het allemaal de schuld van de ongelijkheid in de wereld, van de armoede, van de kloof tussen Noord en Zuid. De Morgen vroeg zich pathetisch af hoe wanhopig een mens wel moest zijn voor hij zichzelf met een vliegtuig tegen een gebouw te pletter wilde vliegen? Het klinkt goed, maar in deze context slaat het nergens op. Hoe wanhopig moet een mens overigens zijn om zichzelf te vernietigen met heroïne, xtc of crack? Hoe wanhopig moeten jongeren zijn om zelfmoord te plegen met slaappillen, of door zichzelf met aan auto te pletter rijden? En dat gebeurt op duizendvoudige schaal; ook bij jongeren uit welstellende milieus, in Europa en de Verenigde Staten, aan de goede kant van de kloof tussen arm en rijk. Is armoede de achterliggende oorzaak van de ontwakende islam? Is dat de psychologische motor achter de terreur van Djihad, Hamas, Hezbollah, het Fis, Gia of de organisatie van Osama Bin Laden? Nauwelijks. Osama Bin Laden zelf is een multimiljonair. Hij is afkomstig uit het schatrijke Saoudi-Arabië. Enkele leden van zijn zelfmoordcommando's waren onderdanen van de Verenigde Arabische Emiraten, die kunnen zwemmen in de oliedollars. In de westerse beeldvorming is een moslim die een zelfmoordactie onderneemt een verpauperde sukkelaar die heel zijn leven in uitzichtloze armoede tussen de vuilhopen van een vluchtelingenkamp heeft gewoond. Dat stereotype beeld is foutief. Vele zelfmoordaanvallen in Israël werden uitgevoerd door moslims die tot de gegoede middenklasse behoorden: er waren winkeliers bij, ingenieurs, en studenten die verschillende diploma's hebben behaald aan buitenlandse universiteiten. Het marxisme heeft altijd geprobeerd alle religieuze, morele en nationalistische motieven weg te redeneren en te reduceren tot economische factoren. Die zienswijze is uiterst bekrompen en eurocentrisch.


Voor het verklaren van historische en culturele patronen in onze huidige geseculariseerde consumptiemaatschappij heeft die reductie tot de economie tenminste nog hier en daar enige raakpunten met de realiteit, maar in andere maatschappijen, waar religie nog zijn normale plaats heeft, zijn die marxistische verklaringen volledig onbruikbaar en dat geldt a fortiori bij de beoordeling van een conflict dat in essentie een godsdienstoorlog is. Waren die zelfmoordcommando's wanhopig toen zij te pletter vlogen tegen het Pentagon en de torens van het World Trade Center? Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk waren zij trots en gelukkig. Die mensen zijn niet wanhopig of krankzinnig. Zij zijn gelovigen. In het verwrongen religieuze denkpatroon waarin zij van kindsbeen af zijn opgegroeid, is hun daad heldhaftig en nobel. Zij zullen geen wroeging hebben gevoeld om de duizenden mensen die zijn gingen doden, want dat waren slechts onreine ongelovigen, die het verdienen te branden in de hel. Hen doden is geen zonde. Integendeel, het is een heldhaftige oorlogsdaad, en wie zijn leven offert in de djihad tegen de ongelovigen gaat recht naar het paradijs, waar de gevallen strijder een eeuwigheid lang verwend wordt door beeldschone hoeri's die elke morgen na gebruik opnieuw maagd worden. Wie dat echt gelooft is natuurlijk niet bang om te sterven. Waarom zou hij bang zijn? Ik schrijf dit alles zonder enige spot. Voor ons is dat ridicuul, maar een gedachte waarvoor mensen willen doden en sterven moet ernstig genomen worden. Of wij dat nu ridicuul vinden of niet is volkomen irrelevant. Dit is het mentale kader waarin de moslims hun heilige oorlog voeren. Als wij ons daar niet in verdiepen, als wij dat niet ernstig nemen, dan zullen wij nooit enig inzicht krijgen in hun daden. Dan zullen wij ons altijd blijven verschuilen achter dooddoeners over "krankzinnige fanatici" en "waanzinnige leiders". Maar die slogans camoufleren dan alleen ons eigen onbegrip, ons eigen onvermogen om de motieven van onze vijanden te doorgronden. Toen de Iraniërs in hun oorlog tegen Irak kindsoldaten begonnen te mobiliseren om mijnenvelden plat te lopen, hadden zij geen gebrek aan vrijwilligers. De strijd tegen Irak werd voorgesteld als een heilige oorlog, en wie zijn bloed vergiet in zo'n djihad was verzekerd van een plaatsje in het paradijs. Om dat te visualiseren gaven de ayatollah's die kindsoldaten kleine plastic sleuteltjes mee, waarmee zij geacht werden de poorten van het paradijs te kunnen openen. Men moest echt niet veel dwang gebruiken om recruten te ronselen. Zowel bij de volwassenen als bij de kinderen was het enthousiasme algemeen, zelfs na veldslagen waarbij in enkele dagen tijd tienduizenden doden en gewonden vielen. Hun moreel stortte pas in toen de Iraki's giftgas gingen gebruiken, en de gesneuvelden geen zichtbare bloedende wonden meer hadden. Toen begon men te twijfelen. Zij hadden geen bloed vergoten voor de islam. Zouden zij dus niet in het paradijs toegelaten worden? Toen begon de grote malaise in het Iraanse strijdkrachten. Het giftgas van de Iraki's had niet alleen in de fysieke zin van het woord een verschrikkelijk effect. Het had ook een metafysische dimensie. Maar wij zijn materialisten geworden. Wij zijn zover van onze metafysische en religieuze wortels vervreemd, dat wij ons die religieuze denkwereld niet meer kunnen voorstellen. Dat is gebrek aan inlevingsvermogen is geen blijk van beschaving of intelligentie. Het is een zwakheid.


Meer dan een eeuw geleden, toen de Britten in de Soedan de opstand van de mahdisten hadden neergeslagen, werden zij nog jaren later geteisterd door terreuraanslagen van fanatieke mahdisten. Als de daders het al overleefden ?wat slechts zelden gebeurde- dan werden zij prompt opgehangen. Hun kansen op ontsnapping waren vrijwel nihil. Maar de vrijwilligers bleven toestromen. Voor iedere gedode terrorist kwamen er tien nieuwe bij. Tot de Britten besloten de gedode terroristen voortaan in onreine varkenshuiden te begraven. zodat zij nooit in het paradijs toegelaten zouden worden. Dat was het einde van de mahdistische terreur. Er waren geen vrijwilligers meer om te doden en te sterven voor Allah. De Britten hadden de les begrepen. Men kan een vijand niet verslaan als men niet in zijn gedachtenwereld kan doordringen. Als wij de moslims willen verslaan, moeten wij hun religie minstens ernstig nemen. Inderdaad, dikwijls financieren zij hun djihad met drughandel, en dat geldt in het bijzonder voor de fundamentalisten in Afghanistan, maar zij zijn geen gewone drugbaronnen die alleen op winst uit zijn. Zij zijn geen misdadigers van gemeen recht, geen wanhopige zelfmoordenaars, zelfs geen gewone politieke fanatici. Zij zijn strijders in een heilige oorlog, en wij moeten proberen dat te begrijpen. Niet het soort "begrip" dat in het politiek correcte jargon gebruikt wordt als excuus voor wreedheden, massamoorden en blinde terreur tegen Amerikanen of Israëli's, maar het begrip van een profiler of een mind hunter van het FBI, die zich in de geest van een seriemoordenaar moet kunnen verplaatsen om zich een beeld van zijn persoonlijkheid te vormen, en misschien zijn volgende zet te kunnen voorzien. Maar dat zal nooit lukken als wij opzettelijk blind blijven voor de meest dominante kracht die de geest van dit soort seriemoordenaars vervult: de woorden van de koran en de profeet Mohammed.

Dit artikel komt van persoonlijke webstek
http://64.5.48.99/~marcus/