| Pandareus |
20 mei 2024 08:00 |
Waar blijft de kandidaat MP van N-VA ?
Op 3 weken van de verkiezingen weten we nog altijd niet wie de kandidaat MP is voor Vlaanderens grootste traditionele partij.
Wie gaan ze na de verkiezingen, en wellicht na een rondje van een week of 3 voor de galerij met de Blokkers naar voren schuiven als nieuwe MP ?
Citaat:
ANALYSE. Vlaams Belang op winst en de negatieve impact van ‘postjes’. Waarom deze campagne nog niemand kandidaat minister-president is
Drie weken voor de verkiezingen heeft nog niemand zich officieel kandidaat gesteld om Vlaams minister-president te worden. Tegelijkertijd blijven de sollicitaties om federaal premier te worden binnenstromen. Waarom wil niemand openlijk zeggen dat hij of zij Jan Jambon (N-VA) wil opvolgen?
Wat hebben Kris Peeters (CD&V), Bart De Wever (N-VA), Hilde Crevits (CD&V), Yves Leterme (CD&V) en Dirk Van Mechelen (Open VLD) gemeen? U krijgt eeuwige roem als u correct wist dat ze allemaal ooit officieel kandidaat waren om Vlaams minister-president te worden. Het was de afgelopen twee decennia bijna een traditie geworden dat één of meerdere politici in de campagne openlijk toegaven het hoogste plekje in de Vlaamse regering te ambiëren.
Maar vandaag, drie weken voor de verkiezingen, is nog niemand opgestaan om voor die functie te solliciteren. Geen enkele partij zet één figuur in de markt als de potentiële Vlaamse nummer één. Het contrast met 2019 kan bijna niet groter zijn. Toen kondigde Bart De Wever (N-VA) in een grootschalige persconferentie aan de Vlaamse regering te willen leiden. Als tegenreactie stuurde CD&V Hilde Crevits de arena in als hún kandidate. Het resultaat was een bijna-presidentiële campagne met twee kandidaat-kanseliers.
Zelfs Jambon niet
Niets van al dat, vijf jaar later. Zelfs huidig Vlaams minister-president Jan Jambon (N-VA) maakt niet publiekelijk jacht op een tweede ambtstermijn. Ja, in interviews heeft hij al gezegd dat hij zichzelf zou willen opvolgen. “Als het hem gevraagd wordt”, klinkt het dan wat schoorvoetend. Maar niemand lijkt het hem voorlopig te vragen. Zijn partij N-VA speelt hem in de campagne zelfs helemaal niet uit als hét Vlaamse boegbeeld. Meer nog: de Vlaams-nationalisten hebben geen officiële kandidaat voor het minister-presidentschap, klinkt het op het partijhoofdkwartier.
Als we bellen naar andere partijen of potentiële kanshebbers, is het antwoord daar krak hetzelfde: nee, zij hebben ook niemand in huis die uitgesproken kandidaat is om Jambon op te volgen. Vooruit schoof Caroline Gennez vorige week wel expliciet naar voren als Vlaams kopstuk, “maar dat was bedoeld om de spotlight op de Vlaamse thema’s te zetten, niet om een ministerpost te claimen.” Ook Hilde Crevits (CD&V) kreeg het zondag in VTM Nieuws niet over haar lippen. “De job van minister-president lijkt me fantastisch, maar het lijkt mij ongepast om in deze campagne allemaal persoonlijke kandidaturen te lanceren.”
Negatief geurtje
Waarom wil geen enkele partij één politicus naar voren schuiven als Vlaams kopman? Vraag je het aan de drie regeringspartijen N-VA, CD&V en Open VLD, dan is het alvast niet omdat ze niet trots zouden zijn op het bilan van de Vlaamse regering. Wat wél de doorslag heeft gegeven om die strategie te volgen, zijn de peilingen. Met Vlaams Belang op winst dwingen die elke partij tot nederigheid, klinkt het. Zonder koppositie of een uitermate goede score in die peilingen is iedereen van mening dat het niet het moment is om allerlei ministerposten op te eisen.
Komt er nog eens bij dat de antipolitiek de laatste vijf jaar nog heviger is gaan tieren dan voorheen. Aan het woord ‘postjes’ is een nog negatiever geurtje gaan hangen. “Iemand die minister wil worden, toont ambitie en steekt zijn nek uit om de samenleving te veranderen. Maar vandaag krijgt dat bijna altijd een negatieve bijklank: ‘politici doen het alleen voor de postjes en het geld’. Daarom gaan we daar voorzichtiger mee om, anders speelt het toch alleen in de kaarten van de extremen”, analyseert een insider.
Uit het verleden proberen partijen lessen te trekken. In 2019 kregen veel kiezers van N-VA geen waar voor hun geld: De Wever maakte niet zichzelf, maar Jambon het hoofd van de Vlaamse regering waarna hij zich door de mislukte federale formatie helemaal terugplooide op Antwerpen. Die ‘woordbreuk’ liet bij heel wat kiezers een wrange nasmaak na, waardoor N-VA toch iets voorzichtiger omspringt met zo’n beloftes.
Veel premier-kandidaten
Maar die uitleg wringt wél met de realiteit op het federale niveau. De sollicitaties om federaal premier te worden, stromen namelijk binnen. Huidige premier Alexander De Croo (Open Vld) wil er een tweede termijn aan breien, Paul Magnette (PS) heeft zich al expliciet geout als kandidaat-premier en ook Georges-Louis Bouchez (MR) koestert die droom. En ook Bart De Wever (N-VA) zegt - weliswaar met lange tanden - het land te willen leiden.
Verschillende partijen lijken dus op twee benen te hinken: Vlaams lanceren ze niemand, maar federaal hebben ze wél een kandidaat-premier. Het argument van de antipolitiek of de slechte peilingen gaan hier dus niet op. Wat is er dan wel gaande? Door wel federale kandidaten te lanceren, lijken de partijen impliciet toe te geven dat de macht toch nog steeds daar ligt. En dat is misschien wel zo. Het is op het federale niveau dat de begroting op orde gezet moet worden, de koopkracht gevrijwaard moet blijven, migratie onder controle gebracht moet worden en een eventuele staatshervorming doorgevoerd moet worden. Dát zijn de thema’s waar bijna alle partijen campagne rond voeren - dus is het ergens logischer dat er hier kandidaat-premiers opstaan.
Bovendien kunnen de Vlaamse politici niet achterblijven als er langs Franstalige kant kandidaten zich melden. Federaal speelt ook het aspect ‘Vlaams Belang’ minder mee. Door het harde veto van de Franstalige partijen mag de extreemrechtse partij nooit mee aan tafel schuiven en staan ze dus bij voorbaat buitenspel. Op Vlaams niveau is dat toch minder zwart-wit. N-VA kan daarom makkelijker De Wever in de markt zetten als de tegenpool van De Croo, Magnette en Bouchez. Zo houdt hij ook de camera’s weg van het Vlaamse niveau, waar Vlaams Belang alles op wil inzetten.
‘Sterk leiderschap’
N-VA en Open VLD willen niet te veel onder hun motorkap laten kijken waarom ze alleen federaal een kandidaat lanceren. N-VA zegt dat Vlaanderen goed draait en het daarom minder uitmaakt wie er straks aan de knoppen zit. Keuze hebben ze daar in principe genoeg: Matthias Diependaele, Zuhal Demir, Ben Weyts en Sander Loones zijn een paar van de namen die vaak vallen als potentiële opvolger van Jambon. “Maar federaal is er wél hoogdringend een omwenteling nodig. Die zal een sterk leiderschap vergen. Bart zal effectief die verantwoordelijkheid op zich nemen als de kiezer de kaarten in ons voordeel schudt."
Open VLD argumenteert dan weer dat De Croo zich nooit officieel kandidaat-premier heeft gemaakt. “Hij antwoordt gewoon op de vraag die journalisten hem stellen, net als Jambon. En het is toch ergens logisch dat hij als premier de ambitie heeft om zijn beleid verder te zetten.” De liberalen gaan zo wel voorbij aan het feit dat zij De Croo in de campagne als uitgesproken boegbeeld uitspelen, in tegenstelling tot N-VA met Jambon.
CD&V en Vooruit sturen niemand de arena in. Achter de schermen is te horen dat er even getwijfeld is om minister van Financiën Vincent Van Peteghem (CD&V) als kandidaat-premier uit te spelen, maar uiteindelijk hebben ze gekozen om een ploeg van 5 kopstukken - één per provincie - in de kijker te zetten. Bij Groen is dan weer te horen dat het ‘niet in hun natuur’ zit om een functie te claimen en ook Tom Van Grieken (Vlaams Belang) zegt voor geen enkele post kandidaat te zijn.
Voor 9 juni lijkt er dus niemand zich geroepen te voelen om de job van Vlaams minister-president op zich te nemen. En ook na 9 juni is de verwachting dat het wel even gaat duren voor er een Vlaamse regering - en dus een nieuwe regeringsleider - is. De Wever heeft al gezworen geen Vlaamse regering te vormen voor de federale gevormd is. En met de extremen op winst, belooft het een moeilijke formatie te worden.
|
Wie gaat Jambon opvolgen ? Hijzelf ? Lijkt weinig waarschijnlijk en het is niet eens zeker dat hij dat zelf wel wil. Demir ? Heel sterk, maar polariseert en is géén consensus zoeker. Weyts ? :lol::lol::lol: Dan lijkt Diependaele de betere kaarten te hebben.
De in het artikel ook vernoemde Loones lijkt me niet waarschijnlijk gezien hij geen enkele ervaring heeft met ministerschap. (behalve zijn passage van drie weken als minister van defensie toen Steven Vandeput naar Hasselt is gevlucht)
Wie denken jullie dat het gaat worden ?
edit : wat ook opvalt is de totale stilte van de N_VA fans op het forum. De omerta werkt blijkbaar, zelfs hogere partijkaders zoals de forumwoordvoerder hullen zich in stilte. Ook onze rechtstreekse lijn met de partijraad blijft geruisloos. :-P |
