![]() |
Mother Teresa's '40-year faith crisis'
http://www.telegraph.co.uk/news/main...wteresa124.xml
Mother Teresa of Calcutta, who may be canonised as a saint by the Vatican later this year, had a deep crisis of faith in God for the last 40 years of her life, according to a new set of her letters. Mother Teresa's crisis of faith won't prevent her canonisation, says Vatican The correspondence, which spans most of Mother Teresa's life, shows that she felt alone and in a state of spiritual pain from around 1949, roughly the time when she started taking care of the poor and dying in Calcutta. ![]() The letter was written just a few weeks before she received the Nobel Peace Prize for her charitable work. More than 40 other letters, many of which she had asked to be destroyed in her will, show her fighting off feelings of "darkness" and "torture". The letters are published for the first time in a new book, Mother Teresa: Come Be My Light, and are edited by the Rev Brian Kolodiejchuk, a close friend. He wrote that during that period, Mother Teresa did not feel God "in her heart or in the eucharist". Mr Kolodiejchuk gathered the letters as part of the process to make Mother Teresa a saint, and is responsible for arguing in her favour. He said the letters would show people another side of her life, and said that the fact that she was able to continue her work during such torment was a sign of her spiritual heroism. Mother Teresa has been beatified, and is awaiting canonisation. The Vatican has insisted that the revelations will not obstruct her path to sainthood. “Lord, my God, you have thrown [me] away as unwanted - unloved,” she wrote in one missive. “I call, I cling, I want, and there is no one to answer, no, no one. Alone. Where is my faith? even deep down right in there is nothing. I have no faith. I dare not utter the words and thoughts that crowd in my heart.” She added: “I am told God loves me, and yet the reality of the darkness and coldness and emptiness is so great that nothing touches my soul. Did I make a mistake in surrendering blindly to the Call of the Sacred Heart?” She even compared her problems to hell and admitted that she had begun to doubt the existence of heaven and God. "The smile," she wrote, "is a mask or a cloak that covers everything. I spoke as if my very heart was in love with God, a tender personal love. If you were there you would have said, 'What hypocrisy'." |
Citaat:
|
|
Citaat:
|
Citaat:
|
Persoonlijk heb ik géén probleem met de twijfels van heiligen, of van welke gelovige dan ook. Twijfel maakt inherent deel uit van geloof.
Ik zie het probleem dan ook niet in. Wellicht herkennen heel wat gelovigen zich in Moeder Teresa's twijfel. Me dunkt hebben niet-gelovigen hier méér problemen mee. Tja, da's dan wel het hunne, hé. |
Citaat:
|
Citaat:
Imho zijn het de gelovigen die daarond de meeste problemen hebben, het is immers die groep die krampachtige pogingen doet om geloof te laten rijmen met de natuurwetten, wetenschap, ed... De ongelovigen staan al een stapje verder, die WETEN al dat het zever is, en moeten dus niet wakker liggen in twijfel, of het zou moeten zijn dat er iemand een foto van god heeft kunnen maken...:roll::-P |
Citaat:
Ik WEET dat ik ben geboren, IK WEET dat ik zal sterven... waar zit de twijfel? |
Citaat:
|
De H.Augustinus was ook heel zijn jong leven ongelovig, zoekend en God niet op het spoor. Toch is het één van de grootste heiligen geworden van het Westen.
Het leven en sterven heiligt de mens, en het is goed om te twijfelen doordat dat je godsbeeld kan zuiveren - echter, authentieker en uitgezuiverd maken. Wie zijn godsbeeld verstart, gelooft niet in God maar in een godsbeeld: God is de H.Geest, is dynamisch, waait! Ik ben blij dat M.Teresa ook hiervan blijk heeft mogen geven |
Citaat:
Ik weet niet wat er gebeurt nadat ik sterf, so? ik zie wel als de tijd daar is... Dus ik ben geduldig en wacht tot de waarheid zich aan mij openbaar maakt ipv op voorhand te zitten fantaseren over wat kan, wat zal, wat ik hoop, etc... Om je voorbeeldje te gebruiken, MIJ zal je niet zien zitten vragen, bedelen, smeken aan het niets in een gebedshuis opdat mijn kind gezond zou zijn... Ik kan dat enkel hopen, en het beste maken van hetgeen mij word toebedeelt... En als het zo is dat mijn kind niet gezond geboren word, ga ik vervolgens ook niet verwijten en verwensen, of steun en troost zoeken bij iets dat niet antwoord... Dus neen, sceptische mensen gaan niet altijd twijfeld door het leven.... verre van... |
Mij toont het des te meer aan dat ze een hypocriete b*tch was.
Hopeloos dichter bij haar godswaanbeeld proberen geraken door haar lijdencultus. Perfect staaltje van de bekende Weinberg statement. |
Citaat:
|
Citaat:
Onderzoek is idd basis van sceptisme, maar niet twijfel... Een scepticus zal eerlijk zeggen wanneer hij het antwoord schuldig moet blijven, maar dat is geen twijfel. Dat is simpelweg de aanvaarding van de beperkingen van de mens. Mogenlijk, mss waarschijnlijk zal de mens deze beperkingen met de tijd overwinnen zodat men WEL tot een antwoord kan komen. Maar tot die tijd gaat de scepticus niet geloven in onzinnige onbewezen zaken, hij weet het gewoon niet, en kan daar ook vrede mee nemen... Hij zal wel zoeken naar het antwoord ondertussen, maar zal zeker niet wakker liggen als het antwoord er morgen niet is hoor. |
ik vind het trouwens erg om zien en lezen, hoe men de goedheid van deze vrouw telkens weer opschrijft als zijnde goedheid van het geloof... Laat deze vrouw in haar eer, ZIJ heeft gelopen en gestreden voor de minsten, niet god, niet de paus, niet de kerk.
Ere wie ere toekomt... |
Citaat:
Ze had zoveel meer kunnen doen met al het geld dat binnenstroomde als ze bij gewoon humanisme gebleven was ipv haar religieus geïnspireerde lijdencultus. |
Citaat:
Daar de weg die zij gekozen heeft, hoe nadelig dat ook moge geweest zijn en hoeverre zij daar blind voor was, heeft ze WEL voor zovele goed gedaan, en voor zovelen troost gebracht. Ik kan dan ook niet anders dan respect hebben voor zulke moedige mensen. Dat ze meer goed zou kunnen gedaan hebben, vind ik in deze niet belangrijk, want vergeet niet dat er individuen zijn die in zulke zaken nog niet eens aan haar teennagel komen. Hoe zou iemand dan nog meer mogen of kunnen verwachten van moeder theresa zelf... |
Citaat:
|
Agnes Gonxha Bojaxhiu, alias Moeder Theresa was een op geld belust sadistisch kutwijf.
"The suffering of the poor is something very beautiful and the world is being very much helped by the nobility of this example of misery and suffering," |
Citaat:
Natuurlijk, dat spreekt mensen niet aan, het zet hen niet aan tot dromen, het klinkt ook al helemaal niet spectaculair... het is allemaal redelijk 'down to earth'... ik zei het al eens ergens op dit forum... er zijn zovele mensen die als een hond in een kegelspel rondlopen op zoek naar de zin van het, en ook hun leven. Die niet kunnen leven met vragen die blijven openstaan. Die zo hard aan het zoeken zijn, dat het leven aan hen voorbij gaat zonder dat ze et zelf hebben gemerkt... Die zoveel hebben gezocht naar antwoorden van en in het leven, dat ze zelf vergeten te leven... Doch, het is iets dat je van jezelf uit moet kunnen, leven met vragen die openstaan, en dat accepteren. Maar dat is geen twijfel. Dat is accepteren... Men kan dan wel theorien ontwikkelen of uitdenken, men kan daar over discussieren ook, maar dat allemaal aannemen, of verkondigen als zijnde 'de grote waarheid' vind ik een brug te ver omdat het vooruitlopen is op zaken. En laat nu net voor zulk verzonnen zaken zijn, dat de meest afgrijselijkste dingen gebeuren, voor mij onbegrijpelijk... |
Christopher Hitchens and Bill Donohue on Mother Teresa
http://www.youtube.com/watch?v=tz8GTs1MISY Typical godfucker debat, de godfucker op voorhand verloren, nen Iersen dan nog wel. |
.
|
Citaat:
|
Citaat:
|
Citaat:
|
Citaat:
Ik drukte me ietwat verkeerd uit. Het 'naakte geloof' is het geloof ontdaan van zijn franjes. Onder het naakte geloof versta ik: het eenvoudige oprechte geloof in God zonder tussenpersonen. Of als u wilt: het geloof in Jezus tout court, zonder de begeleiding van een kerkelijk instituut. Dat simpele, zuivere geloof, dat spirituele verlangen dat in sommige gevallen tot kan leiden tot een spirtuele dimensie. Maar dat is natuurlijk niet eigen aan de christelijke mystiek. Dat is eigen aan elke mystiek. |
Citaat:
|
Citaat:
|
Citaat:
|
Citaat:
Dit komt van een christelijke site: Daarom is stilte zo belangrijk voor ons geloofsleven, om God echt te ontmoeten. We kunnen niet zo maar aanhoudend praten, gebeden opzeggen, troetelwoorden prevelen, ons bezinnen en min of meer devote stemmingsmuziek opzetten. Onze goedbedoelde inwendige religieuze dialoog is in feite een rookgordijn en een verschansing, een zelfverzekering, een soort zelfrechtvaardiging. In plaats van God werkelijk te ontmoeten in het naakte geloof waarin we ons diepste wezen voor Hem blootleggen, voeren we een ritueel op om onze angst te sussen. Er wordt hier duidelijk gesteld dat men om God te ontmoeten we ons moeten ontdoen de materiële rituelen (bidden, stemmingsmuziek-uw tridentijnse mis-, enz). D�*t is het naakte geloof. En zo is het mij ook altijd verteld. Eigelijk is het ook perfect logisch: het geloof is hier ontdaan alle uiterlijkheden: het is symbolisch inderdaad een 'naakt' geloof. Wat ik dus ook reeds zei: het naakt geloof, in de christelijke optiek, is zich ontdoen van onnodige ballast, van het (uw?) rookgordijn en verschansing. Dat al heel wat anders dan wat u zo stellig poneert. En bovenstaande is dus geen 'verzinsel' van mij zoals u lichtvaardig weer eens stelt, maar wel een uitnodiging van een christelijke monnik die-zoals hij het zelf zegt- leeft in de marge van Gethsemani, maar, desalniettemin, een getrouw lid is van de kerk. |
Citaat:
Citaat:
http://mystiek.mystiek.net/index.htm En de monnik waarover het ging was de gekende Thomas Merton. U moet zich dringend bijscholen. |
Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 11:37. |
Forumsoftware: vBulletin®
Copyright ©2000 - 2025, Jelsoft Enterprises Ltd.
Content copyright ©2002 - 2020, Politics.be