| MIS |
15 augustus 2008 07:30 |
Een symbooldossier, zoals velen
Weet het ook niet maar het leven lijkt als een labyrint met veel kruispunten, op elk kruispunt is er de mogelijkheid om het kruispunt te zien als een uitdaging om de verkeersknoop te ontwarren, op te lossen of het probleem te overstijgen. Zeer zeker bestaat er ook de mogelijkheid om er in verstrikt te raken waardoor een vlotte doorgang van het verkeer gestagneerd wordt. Aangezien er nogal veel kruispunten zijn met verschillende verkeersborden en richtingaanwijzers is elke situatie anders en op een andere manier te benaderen. Naar mijn bescheiden mening zijn cultuurconflicten ongeveer hetzelfde en slechts te zien als een ruimer ego, kleine egootjes die zich verbonden hebben tot een wegwijzer waarvan men denkt dat het de enige is die naar Rome leidt (Rome is dan al gevormd door deze conditionering, zoals U wil begrijpen).
Het kruispunt indachtig zou het dan kunnen voorgesteld worden als volgt. Er is een groep die geleerd heeft bij rood licht te stoppen, bij groen door te rijden. Een andere groep net andersom, bij rood rijden ze door, bij groen stoppen ze. Dit gaat goed als ieder van de groepen op het eigen terrein rijdt, wanneer ze echter integreren (zoals men dat pleegt te noemen) dan wordt het weer anders. Het duurt begrijpelijk niet lang of het is botsing op het kruispunt. Het botsen is op zich nog niet het probleem maar wanneer men de verzekeringsformulieren gaat invullen hebben beiden gelijk. Dat ze beiden gelijk hebben is gezien de conditionering of opvoeding zeer begrijpelijk maar door het niet vinden van de bron van de ongelijkheid die ontstaat vanuit het schijnbaar terechte gelijk blijft men ter plaatse staan. Op deze manier blokkeert men een vlotte doorgang van het menselijke verkeer, niet enkel voor de botsende partijen op zich maar zeer zeker ook voor al diegenen die nu in de file staan als gevolg van de enkeling die maar niet tot een consensus wil komen en het kruispunt bezet. Het ongeduld van diegenen die in de file staan wordt hiermee op de proef gesteld waardoor op zich de strijdende groepen ieder hun belang zullen verdedigen, en dat vanuit de visie die men op dat moment heeft (wat doen we bij groen licht, stoppen of doorrijden). De spanning stijgt tot er een bom op het kruispunt valt, het conflict is schijnbaar opgelost tot aan het volgende kruispunt waar alweer deze dynamiek zich zal afspelen. We blijven dit lineaire toneel spelen tot er een moment komt dat we aan het kruispunt de afslag naar boven of in de diepte nemen. De wisselwerking tussen de horizontale en verticale groei geeft de schijn dat we in een spiraalachtige beweging evolueren, soms naar beneden, soms naar boven, soms schokkend, soms vloeiend … Ik hoef U wellicht niet te vertellen welke beweging onze maatschappij op dit moment maakt. Dat velen, gezien de maatschappelijke conditionering op zich, het grootste belang hebben bij allerhande conflicten maakt dat men zelfs eigenhandig doodlopende kruispunten maakt, het conflict in de hand werkt om er vervolgens zelf beter van te worden, nog steeds dwalend. Rome wordt hierdoor niet bereikt, nog minder zal men de bel horen, zien of zijn. Zo menen wij.
BHV is de uiterlijke manifestatie als gevolg van de maatschappelijke conditionering die partijen dichter bij elkaar brengt, niet om het land te splitsen dan wel om de knoop te ontwarren op een manier dat verzoening ver voorbij onze landsgrenzen zal reiken. Positief bekeken kan deze doorbraak een energie losmaken waardoor de spontane solidariteit die hierdoor ontstaat ons zal laten rechtveren als nooit tevoren. De spanning en onze nationale depressie zal blijken de voorbode te zijn van een ongekende creativiteit die in ons allen gelegen is. Niet vanuit nationalisme zullen we ageren dan wel vanuit een wereldbeschouwend bewustzijn waarbinnen elk fragment z’n rechtmatige plaats kent zoals nobel wetenschappelijk studiewerk ons laat weten. De oplossingen liggen op de tafel maar worden jammer genoeg niet gezien door de strijd die de aandacht hiervan weghoudt. Men zegt geen tijd te hebben, ook dat is begrijpelijk door de nodeloze strijd die men voert.
|
