Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door eno2
(Bericht 5509115)
Als ik het echt goed begreep zou ik het misschien durven kwoteren
|
Quoteer wat je wenst te quoteren. Voor mij hoef je je echt niet inhouden. ;-)
Het betekent dat de crisis voor een groot deel een woord is. Dat elk bedrijf dat produceerde voor 2007, ook vandaag nog kan produceren. De crisis is immers niet gestart door hogere grondstoffenprijzen (althans niet in België), maar door gebrek aan iets fictiefs als geld. Te duur, te weinig, te riskant,... you name it.
Of nog: zei die zeggen dat we ons concurrentieel moeten opstellen, dat we moeten besparen en dat we moeten inleveren, trachten ons dat verhaal al een heel tijdje te doen slikken. De regeringen Martens deden dat, Dehaene deed dat, Verhofstadt deed dat en Leterme doet dat ook. Er zijn er die dat deden om een 'crisis' op te lossen. Anderen omdat ze aan EU-richtlijnen voor overheidsschulden en -deficieten 'moesten' voldoen. En nog anderen om ervoor te zorgen dat bedrijven die in nogal wat gevallen geen welvaart genereren voor ons land (toch niet voor het grootste deel ervan), nog minder belastingen zouden hoeven te betalen. Iedere generatie aan dat soort 'centristen' en zelfverklaarde democraten had daar zijn eigen uitleg voor. Maar het verhaaltje kwam altijd op hetzelfde neer. De financiële en economische 'crisis' is echter niet meer dan een zesletterwoord. Dat ding bestaat slechts in woorden, in politieke campagnes, in onze hoofden en in een economisch marktsysteem. Als we willen zouden we zowat iedereen aan het werk kunnen zetten en die besparingen op sociale domeinen kunnen vergeten.
Niet dat ik wil zeggen dat er geen crisis bestaat. Een grondstoffencrisis en een voedselcrisis lijken me vandaag de dag zeer reëel. Brandstofprijzen zijn in tal van minder ontwikkelde landen nauwelijks lager dan die in België, wat op mondiaal vlak wijst op een ernstige schaarste aan brandstof. Lonen in bvb Servië zijn maar een vijfde van wat ze hier zijn. Of: wij betalen eigenlijk nauwelijks iets voor onze brandstof, en onderschatten de schaarste daarop dan ook enorm. (Ook al zal iedere Belgische automobilist dat tegenspreken.) Maar de crisis waar iedereen het over heeft heeft niets met de klimaatconferentie in Kopenhagen van doen, en ook niet met de schaarste en prijsstijgingen in voedsel of in andere grondstoffen, maar met liquiditeiten, geld, vertrouwen en andere hoogst maakbare en in theorie niet-bindende beperkingen op onze economie en dus onze levensstijl. Vandaar: de crisis waar iedereen het over heeft is niet meer dan een idee. Een voortzetting van een bepaald discours dat veel verder teruggaat dan augustus 2007.
|