Oorspronkelijk geplaatst door Chapiro
(Bericht 8079316)
Dat is correct, een ieder gaat voor zijn eigen gelijk, ook al wordt dat door de ander voor zot versleten.
Ik zal hier de klinkende bijdrage plaatsen van martien Pennings, destijds gepubliceerd door Joost Niemoller, over het linkse gedachtengoed.
Ik buig diep voor zoveel intellect en visie en kan hier niets meer aan toevoegen.
Ik zit in een paar e-mail-netwerken, waarin voortdurend artikelen en beschouwingen over de “ontwikkelingen in de wereld” worden rondgestuurd. De islam wordt daarbij, om het eufemistisch uit te drukken, niet overgeslagen. Deze keer deed zich in een van mijn netwerken een ontwikkeling voor die ik u niet wil onthouden.
Het begon met het rondsturen van deze link. Het betrof een artikel van Rita Breuer in het 5e nummer van “Emma”, het Duitse zusterblad van “Opzij”. Zusterblad: met dien verstande dat het Duitse blad feministisch is en het Nederlandse vod openlijk collaboreert met de maffiose macho-ideologie waarin ze de vrouwenhaat hebben uitgevonden, de islam. Rita Breuer beschreef de terreur die een hoofddoekloos 14-jarig Turks meisje, “Aylin”, moest ondergaan op een Duitse “zwarte” school, waar de hoofddoek routinematig als een overwinnings-vlag in vijandelijk gebied gezien wordt en ingezet als terreurmiddel tegen Westerse hoeren. Het betreffende meisje, aanvankelijk een levendig en open kind, werd steeds “moeilijker” en weigerde tenslotte nog naar school te gaan. In psychotherapie kwam er tenslotte uit wat haar dwars zat. Ik citeer een passage uit het stuk van Breuer in “Emma”.
“Willst Du aussehen wie eine Deutsche?” Oder: “Das Kopftuch ist unsere Ehre – hast Du keine?” Und: “Deinen Eltern ist es wohl egal, wie über Dich geredet wird.” Die darauf angesprochene Aylin kämpfte mit den Tränen und sagte schließlich: “Es wird immer schlimmer. Und seit ich neulich im Ramadan mein Schulbrot ausgepackt habe, ist es ganz aus. Die Kopftuch-Mädels mobben mich total.” Das also war der Grund für die Schulmüdigkeit der 14-Jährigen.
Mijn Belgische vriend Wim van Rooy de auteur van “De Malaise van de Multiculturaliteit” stuurde me de link naar het stuk met zijn eigen commentaar erboven:
“En deze kinderen laten wij met onze domme politieke correctheid en walgelijke dhimmitude in de steek! Hoe kan dat toch?!”
Waarop ik Wim antwoordde:
Dat kan, Wim, omdat twee generaties quasi-elite – (pervers “links” van de baby-boom-generatie en hun klonen) – alle culturele sleutelposities bezetten. Die quasi-elite mist elke werkelijke morele en intellectuele kracht, het zijn lege genotzoekers. Ons adagium luidt: Doe het Goede en bestrijd het Kwade. Hun adagium luidt: Manifesteer jezelf als Goed Mens, En een Goed Mens is vooral iemand die bruine islam-mensjes ziet als een diersoort die je moet beschermen. De islam, dat kan toch nooit een 1400 jaar oude Nazi-ideologie après-et-avant-la-lettre zijn? Dat kan je toch niet serieus nemen? Daar voelen ze zich ver boven verheven. Die mensen “beschermen” zij. Zij zijn de echte ouwerwetse, paternalistische kolonialisten, van de “white mans burden”. Zij zien nog steeds dansende negertjes. Geen enkele kaas gegeten van geschiedenis, maar ook een wereldwijde actuele werkelijkheid van achterlijkheid en terreur overal waar islam heerst of tracht te heersen, poetsen ze gewoon weg. Het gigantische lijden dat de islam al 1400 jaar veroorzaakt en nog steeds wereldwijd schept: het interesseert ze geen zak. Ze merken het niet eens op. Als je ze erop wijst, worden ze kwaad. Wie ben jij om hen uit hun beate roes te stoten? Kop houden! Laf zijn ze ook, want al is hun eerste zielsimpuls vooral zelfmanifestatie – (kijk mij eens een goed mens zijn! Ik ben geen racist zoals zij!) – als ze het kwaad bestrijden, pakken ze altijd “Amerika” en “het Westen” aan, want daarvan is natuurlijk geen gevaar te duchten. “Amerikanen” en verdedigers van de Joods-Chistelijke Verlichtingstraditie komen je niet bedreigen. Israël is ook zo’n makkelijk doelwit: geen mobs met keppeltjes te vrezen! En het stáát natuurlijk weer heerlijk heilig, die zelfbeschuldiging! Onze misdienaartjes kijken vroom omhoog in de camera, vouwen de handjes, hoofdje schuin, tuiten het mondje naar de microfoon: “We zijn in het Westen zó schuldig”, prevelen ze. Laf, leeg, hedonistisch, narcistisch en eigenlijk ten diepste waarachtig paternalistisch, racistisch, ongevoelig voor echt leed. En geloof maar niet dat ze globaal genomen het intellect en het morele vermogen hebben om ooit hun fouten in te zien. Als dadelijk Europa en zelfs Amerika breken onder de islamterreur, als de burgeroorlogen in het Westen een feit zullen zijn, als het Midden-Oosten ontploft is, als Pakistan India nucleair heeft aangevallen, als Israël in een Tweede Holocaust, een nucleaire deze keer, in een vuurzee ten onder zal zijn gegaan, dan zullen deze kletsmajoors en kletsmajorettes zeggen: “Dat krijg je nou van dat islambashen!” Alles zullen ze perverteren, elke katastrofe zullen ze bevorderen, als zij zich maar lekker voelen in hun eigen hoofd. Er is geen grens aan hun hedonistisch narcisme.”
Met dank aan Martien Pennings en Joost Niemoller
|
