| Pandareus |
31 december 2025 12:08 |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door reservespeler
(Bericht 10568495)
Wie had dit ooit kunnen denken dat Bart De Wever, Vlaams Nationalist in hart en nieren, Belg van het jaar zou worden.
Dingen die er voor spreken:
- Zijn leiderschap in de Arizona regering
- Zijn houding in Euroclear
- Het feit dat (bijna) alleen Vlamingen deelnemen aan de stemming.
In het rijtje van de eerste 25, vind je verschillende mensen van de N-VA, ook dit was ooit anders.
1. Bart De Wever
17. ZUhal Demir
18. Veerle Hegge (Vrouw van Bart De Wever)
25. Theo Francken
https://www.hln.be/binnenland/exclus...jaar~ad8e90ce/
|
Dit is de volledige tekst :
Citaat:
Van N-VA-voorzitter tot premier van alle Belgen: dat betekent ook dat Bart De Wever (55) steviger dan ooit op zijn tanden bijt en huiskat Maximus gebruikt om zijn cynische humor te uiten. Maar nu onze lezer hem tot Belg van het Jaar kroont, waagt de N-VA’er zich voor het eerst aan een interview. “Op een dag zullen we niet anders kunnen dan het land te hervormen.”
“Ik zal niet vals bescheiden zijn. Ik voelde een beetje aan dat ik kans maakte. Als je dat niet meer voelt als politicus, ben je je kompas kwijt”, geeft Bart De Wever (55) op de redactie van HLN toe. Al relativeert de premier zijn kroning tot ‘Belg van het Jaar’ ook. “Je moet geluk hebben met de concurrentie. Indien een sporter iets ongelooflijk presteert, wint hij of zij. Tijdens de covidpandemie waren het de helden van de zorg. In een jaar dat in sport én samenleving weinig spectaculair gebeurt, maak je als politicus kans. En het was een pittig jaar.” En wie hem leest, beseft: dat wordt 2026 ook.
In 2025 vervelde u van N-VA-voorzitter tot premier van alle Belgen. Een duizelingwekkende ommeslag. In welke mate bent u nog een Vlaams-nationalist?
Bart De Wever: “Ik heb veel gedaan in mijn leven, maar ik ben nog nooit van overtuiging veranderd. Ik vind confederalisme voor dit land nog altijd een betere bestuursvorm. We doen wat we kunnen om te saneren op federaal niveau. Maar ik voorspel u dat België op een bepaald moment voor de realiteit zal staan: om financieel overeind te blijven zal het land institutioneel moeten evolueren. Dat is glashelder. Het Brusselse Gewest is het eerste voorbeeld van het failliet van het Belgisch federalisme.”
“Maar... je hebt wel een tweederdemeerderheid nodig. Als je hervormingen kan realiseren waar uw kiezers naar verlangen – denk aan de werkloosheidsuitkering beperken in de tijd, de arbeidsmarkt hervormen en een strenger migratiebeleid voeren – dan mag je die kans niet verkwanselen. Op dat vlak kreeg ik een cadeau bij de verkiezingen van 2024. Wij eindigden met twee partners die tegen het PS-model durven ingaan. Wat MR en Les Engagés doen, is heel moedig. En het wordt nog moeilijk. Het ‘assistanat’ (bijstandtrekkers in hun situatie houden, red.) zit diepgeworteld in Henegouwen en Luik. Je mag geen stenen werpen naar de mensen die er zich in wentelen, maar wél naar de politici die die hangmatten hebben opgehangen en burgers stimuleren om daar vooral in te blijven liggen. En dan krijg je Walen die op televisie durven zeggen: ‘Voor tien uur opstaan? Dat kan ik niet meer.’ Dat is schokkend.”
Hoe surreël was dan de ovatie van Franstaligen na een lezing in de Bozar voor u?
“Ik had mij daar eerlijk gezegd aan verwacht. Ik heb mezelf ook niet verloochend. Ik zei daar: ik wil nog altijd confederalisme. Ik ben ook een republikein. Ik neem geen afscheid van die overtuigingen. Mais j’ai un sentiment de devoir et de responsabilité pour la prospérité de chaque citoyen (‘Ik heb een plichts- en verantwoordelijkheidsgevoel voor de welvaart van elke burger’, red.). Ik heb dat altijd gehad. Alleen geloven ze nu pas wat ik al twintig jaar lang zeg.”
Twintig jaar geleden reed u dan ook naar Strépy met een vrachtwagen vol bankbiljetten om de transfers aan te klagen. U gaf zelf redenen tot wantrouwen.
“Misschien heb ik ze af en toe aanleiding gegeven om wantrouwig te zijn. Panta rhei. Alles evolueert. Niet de overtuiging, wél de manier waarop je die brengt en in de realiteit probeert uit te dragen. Er is ook een verschil tussen een kleine zweeppartij en een grote dragende partij zijn. De Franstaligen keken naar mij van: hij zegt wel dat hij evolutionair en niet revolutionair is. Maar klopt dat wel? De PS zegt voortdurend: er is een verborgen communautaire agenda.”
Tegelijk pijnigt Georges-Louis Bouchez u. Al zie ik in de MR-voorzitter soms de jonge N-VA-voorzitter.
“(fronst) Het is moeilijk om naar jezelf te kijken. En de man is een fenomeen en hij brengt zijn ideologisch discours met veel panache. Maar hij is wel een heel Latijns figuur hé? Daar herken ik mezelf niet in.”
U heeft op dezelfde manier politieke strijd geleverd voor uw ideeën.
“(denkt even na) Bouchez zei ooit: eerder dan verkiezingen wil ik de geesten van de mensen winnen. Daar herken ik mezelf in, zeker de jonge Bart De Wever begin deze eeuw. Ik had toen nog de arrogantie van de jeugd. Ik vond onlangs een document terug uit 2002 of 2003 met als analyse: wij worden de grootste partij van Vlaanderen. We stelden toen drie keer niets voor. Een jaar later doken we onder de kiesdrempel. Maar ik was zeker dat wij de geesten gingen veroveren.”
Met Bouchez als gesel, is MR-vicepremier David Clarinval de man die de regering recht houdt?
“Ik schat elke vicepremier naar waarde. Zij doen de regering écht draaien. Clarinval (MR) heeft een sterke partijvoorzitter, maar op het einde ziet hij zijn politieke winst. Frank Vandenbroucke (Vooruit) is een tank. Die slaagt erin élk dossier tot in detail te bestuderen. Met Vincent Van Peteghem (CD&V) hebben we eindelijk een echte minister van Begroting.”
“En Maxime Prévot (Les Engagés) deelt met mij het verantwoordelijkheidsgevoel voor de res publica. Het idee dat je soms jezelf moet overstijgen. We zitten met een torenhoge staatsschuld, een gigantisch begrotingstekort en zonder rentemeevallers zoals in de jaren tachtig en negentig. De vergrijzing zorgt ervoor dat de actieve bevolking ons niet kan redden. En de productiviteit groeit niet meer. We gaan nog moeilijk nieuws moeten brengen. Nog zeker 10 jaar. Maar wij onderschatten de kiezer. Ik denk dat de kiezer de inspanning kan verdragen, als die evenwichtig is.”
Veel mensen, ook uw kiezers, vinden nochtans dat de superrijken de dans ontspringen, zo blijkt uit De Grote Peiling.
“Aan die perceptie ontsnap je nooit, maar er is wel een realiteit. Het overheidsbeslag daalt de komende jaren, stelt de Nationale Bank vast. Mensen die werken, gaan er netto op vooruit. En dat wordt een stuk gerecupereerd bij mensen die van vermogen leven. Maar wat mensen terecht zien is dat er door globalisme ook een economische klasse ontstaat die aan alles, ook nationale grenzen, ontsnapt. Er zijn mensen zoals Elon Musk die zichzelf een bonus van 1.000 miljard euro uitkeren. Dat versluiert dat wij er als mensheid collectief op vooruit zijn gegaan. Alleen spurten sommigen naar niveaus van welvaart die obsceen zijn. Maar als je denkt, zoals sommige Franse economen, dat je morgen op deuren van de miljardairs kan kloppen om het begrotingstekort van 30 miljard op te lossen? Zelfs Louis Tobback - hij zegt af en toe iets zinnig - noemt dat een illusie.”
Die hogere taksen doen tegelijk uw N-VA-achterban pijn.
“(zucht) Wij hebben dan ook een financiële toestand geërfd die niet meer pijnloos opgelost kan worden. En er zal nog pijn gepakt moeten worden. Je kan niet louter op je eigen ideologie besturen in ons politieke systeem.”
Partijen wilden nu een vervelende begrotingsdeal sluiten omdat de grote hervormingen nog niet waren goedgekeurd. Eenmaal die trofeeën binnen zijn, is de bereidheid tot offers allicht kleiner. Is dat het gevaar?
“De realiteit die u schetst, komt inderdaad op ons af. In 2026 komt deze regering op kruissnelheid en worden alle hervormingen ingevoerd en zou je relaxter kunnen worden. Helaas zal de realiteit ons inhalen. Als je je verantwoordelijkheid wil nemen, moet je je kuiten insmeren.”
U zegt in feite: er zal nog een sanering volgen na deze meerjarenbegroting?
“Een begroting is altijd een raming. Dat verhoudt zich tot de realiteit als een impressionistisch schilderij. Je kunt daar de realiteit in zien, maar het is wat je er van maakt. En we zijn ook afhankelijk van geopolitieke realiteiten. 4 miljard euro extra in 2025 voor Defensie? Dat was onvoorzien, maar staat in de tabel hé. De realiteit zal ons een aantal zaken leren. Ik sluit niet uit dat we eind volgend jaar nog voor een oefening staan om de Europese uitgavennorm te respecteren. Als we geloofwaardig willen zijn naar de bevolking, de financiële markten en Europa, moeten we die norm halen. Want we zijn een ziek land hé.”
Met een tekort van 30 miljard euro in 2029 kan u dan ook niet zeggen: ‘Ik heb het rotten doen stoppen.’
“Ik ben niet verantwoordelijk voor de putten in Brussel, waar men geld langs ramen en deuren naar buiten gooit! Op het einde van de rit geven de deelstaten hun begrotingsbriefje af voor in mijn kaftje en dat moet ik presenteren aan Europa. En dan zeggen ze aan mij: ‘Je hebt het niet gehaald.’ Dus nogmaals: het institutionele? It’s gonna come back. Maar nu moeten we de Augiasstal zuiveren. Men kan lachen met de btw op takeaway: zit daar diepvriespizza bij, meneer? (cynisch) Hadden we mijn oorspronkelijke btw-hervorming maar doorgevoerd, denk ik dan. Maar goed, beleid in België wint nooit schoonheidsprijzen. Laten we er nu zo voluntaristisch mogelijk mee aan de slag gaan.”
Wat vond u nu het moeilijkste: de begrotingsoefening of Euroclear vrijwaren?
“Euroclear heeft een groter belang. Honderden miljarden euro in claims hingen als een zwaard van Damocles boven ons hoofd. Dan verbleekt de btw-verhoging op takeaway hé. Maar de begrotingsopmaak was politiek moeilijker. Met vijf partijen compromissen zoeken? Dat is voor veel Europese collega’s surreëel. Het is misschien de reden dat politici uit de Zuidelijke Nederlanden het in Europa goed doen: ze zijn gewoon om onmogelijkheden te verzoenen tot mogelijkheden.”
Heeft u daardoor uw slag tegen de Europese Commissie thuis gehaald?
“Als de Baltische staten, Scandinavië, Duitsland en Polen pleiten om de kluis bij Euroclear te openen en dat geld weg te nemen, en Frankrijk spreekt ze niet tegen, zit je met een probleem. Dan moet je onderhandelen vanuit dat scenario. Dan studeer je uren aan een stuk. Ik heb alle experts bevraagd tot in het kleinste detail. Ik had een heel team klaar waar je mee naar de oorlog kan. We hebben er een internationaal juridisch bureau op gezet. Vervolgens onderhandel je alsof je die piste wil doen, en breng je alle gevolgen in beeld voor elk land. Daarna begin je op een ander bord te schaken. Zij die zwegen en geen voorstander zijn, maar dachten te moeten volgen. Daar praat je mee. Want op de raad heb ik duidelijk herinnerd aan het engagement tegenover ons: ‘We do what you do, and we risk what you risk.’”
Econoom Paul De Grauwe vindt dat u zwaar overdreef in het schetsen van die risico’s.
“Het is altijd gezond in een democratie om tegenspraak te hebben. Maar ik zou hem en Karel De Gucht toch uitnodigen om het dossier even grondig als ik te bestuderen. Je had ook politicologen die redeneerden: ‘Als Europa dat wil, zal het wel goed zijn zeker?’ Tot je professor financieel recht Veerle Colaert las of hoorde: zij haalde telkens risico’s aan waarvan ik dacht: ook dat nog! Zodra het contract op tafel lag, ik mijn parlé had gedaan en alle lijken in elke kast had benoemd, was het alsof de Titanic de ijsberg had geraakt. En dan moet je zorgen voor een alternatief. Oekraïne moest gefinancierd worden of het was over en uit.”
Daar wees president Zelensky u allicht op vlak voor die Europese Raad?
“Maar dat was een goed gesprek! Ik heb die man voor de top kunnen zeggen: ‘Slaap maar op uw beide oren. Jij stapt buiten met 90 miljard euro.’ Ik zei hem ook: twijfel niet aan mijn intenties. Want dat ik weg werd gezet als Poetin-lover, was bij momenten zeer pijnlijk.”
U zat dan ook in de hoek van Viktor Orban. Hij noemde u een held. Maar hij leunt wél dichter aan bij Poetin.
“Dat moet je erbij nemen, zeker als je inzet op een alternatieve piste voor Oekraïne. En daar vormden de landen die vinden dat Europa die oorlog in Oekraïne niet moet financieren een probleem. Zij zouden blokkeren via hun vetorecht. Dan moet je met die landen spreken: hoe kan dat veto verdwijnen? Het opt-outsysteem waarbij landen kunnen kiezen om niet mee te stemmen bleek de oplossing. Stel dat je wat dichter staat bij Poetin - en ik noem geen namen - dan is het leuk om te kunnen zeggen: ‘Ik heb ervoor gezorgd dat uw kassa niet is gekraakt.’”
Die Russische bevroren goederen blijven ook van belang voor Europa om een stoel aan de onderhandelingstafel te krijgen.
“Dat was mijn hoofdboodschap aan Ursula von der Leyen, die ik bijzonder apprecieer.”
Dat ik u dat hoor zeggen als eurokritische politicus!
“Die mevrouw moet heel Europa rondfietsen om een compromis te kunnen maken. En ik heb ook een ongelooflijke waardering voor Friedrich Merz. Maar in mijn gesprek met hen op de Lambermont zei ik: als je Poetin zijn geld neemt, welke hefbomen hebben wij dan nog om te onderhandelen met Poetin? Je kan de cake niet drie keer serveren en opeten. En als we dat geld gebruiken om de oorlog te financieren, dan ga je er ook van uit dat de Russen uitgeput raken na twee jaar. Dat is een taai volk hé. Een tsaar zoals Poetin kan alles. Zijn volk uithongeren, naar de slachtbank leiden en hier en daar een genocide plegen. Maar een oorlog verliezen? Dat kan hij niet.”
U heeft als alternatief wel eurobonds moeten slikken. Waarbij we Europees lenen en de controle als lidstaat verliezen. Daar was u altijd erg tegen.
“Mevrouw Van den Eynde, Ik ben daar nog altijd tegen. Maar het is wel oorlog, hé. En je kan niet zomaar roepen: ‘Wij zijn bondgenoten van Oekraïne!’ Then you have to put your money where your mouth is. Ik geloof ook echt dat een euro die in Oekraïne besteed wordt, de best bestede euro is voor de Europese veiligheid. Het is veel goedkoper om Oekraïne te financieren dan om het zelf te moeten doen.”
U blijkt een typisch Belgische premier die het internationale toneel boeiend vindt. Nieuw is uw populaire huiskat Maximus. Die zegt op Instagram wat u echt denkt?
“Toen ik de eed aflegde als premier, wist ik: dat kraantje sarcasme en cynisme ga ik véél meer moeten dichthouden. Dat is de reden dat ik niet veel interviews geef. Ik maak een grap en het is meteen een schande. Dus probeer ik zakelijker te zijn. Maar via Maximus kan ik mijn ei nog kwijt. Hij is mijn alter ego. Ik wilde al een kantoorkat in het stadhuis van Antwerpen, maar een kat die haar klauwen in het houtwerk van een gerenoveerd zestiende-eeuws palazzo zet, was een schande. De Wetstraat Zestien is soms een halve ruïne. Symbolisch voor het land, ja. Als je daar naar het toilet gaat, voel ik mij terug in mijn college van de jaren tachtig. Die stank, de bruine tegels, de hokjes. Kortom: wat kan die kat nog kapot maken?”
Dit jaar schreef uw echtgenote ook een boek over haar ziekte anorexia en jeugdtrauma’s. Wat vond u daarvan?
“Ik ga daar zo weinig mogelijk over zeggen, want alles wat ik aanraak, eigen ik mij ongewild toe. Zij wilde dat verhaal vertellen. En de impact is natuurlijk groot. Het is een verhaal dat misschien moest verteld worden. En ze is de echtgenote van... Maar verder zwijg ik.”
Ook uw dochter kwam deze week naar buiten met het nieuws dat ze ook anorexia heeft gehad.
“(stil) Ook haar keuze. Ik ben enkel de chauffeur die hen voerde. Of ik zat op de achterste rij in het publiek. Meer wil ik niet in dat verhaal zijn. In mijn wereld volgt altijd een terugslag.”
Was 2025 dan een boerenjaar of een tropenjaar voor u?
“Persoonlijk was het een dieptepunt van een niet zo evidente periode. Als regering hebben we hervormingen en een meerjarenbegroting afgeklopt en dan volgde het succes in Euroclear nog. Ik heb zelden zo’n steun gevoeld. Toen ik onlangs in de Carrefour stond – dat doet een Belgisch premier dan na zo’n Europese deal – moest ik écht vluchten. Ook niet-kiezers vroegen de ene selfie na de andere. De duimpjes stopten niet aan de taalgrens. Maar dat komt ook omdat er angst is in Europa. ‘Nous avons peur’, zei een illustere voorganger (socialistisch oud-premier Paul-Henri Spaak, red.). Het atlantisme is niet zeker. Onze welvaart is niet zeker. De Russen staan met tanks te dampen aan de grens. Het lijkt de mars der dwaasheid. Europa lijkt in verval. En heb je nog iets te zeggen tegen dat machtige Europa en de grote jongens als klein land? Dát zit onder het vel van de mensen.”
Of hoe een Vlaams-nationalist de natie achter zich kan scharen.
“De ironie was mij niet ontgaan. Maar we moeten nog drie jaar voortdoen. En de hamvraag is: kunnen we dash in deze regering houden? Dat is de uitdaging.”
|
https://www.hln.be/binnenland/exclus...jaar~ad8e90ce/ |
