De Verenigde politiestaten van Amerika
Bart van Doorne, een VTM journalist komt net terug uit de VS. Hij heeft het onder andere over het klimaat dat in de VS hangt en vertelt een tekende ervaring... dan zijn er mensen die zeggen dat het nog niet zo erg gesteld is met de VS... het is een volwaardige politiestaat geworden. Door 9/11. Hoe kan het ook anders hé... Politiestaat speelt altijd in het voordeel van de machtshebbers. En de mensen blijven maar verder slapen.
Stuk van interview uit de morgen:
Wat gaat u niet missen aan de VS?
“De rechtse mentaliteit, die van dit land echt een politiestaat maakt. Ik heb het aan de lijve mogen ondervinden bij de Republikeinse conventie in New York.
De laatste dag, toen Bush kwam speechen, heb ik als toeschouwer meegemaakt – door het tijdsverschil kon ik dat moment toch niet meer rechtstreeks in het nieuws verslaan.
“Alles werd voorafgegaan door zo’n typisch Amerikaanse hoerashow, en ik vrees dat ik niet geestdriftig genoeg meedeed. Er kwam iemand naast me zitten die me vroeg of ik het niet allemaal nazi’s vond die de mensen brainwashen. Ik heb hem afgewimpeld door te zeggen dat dat zijn woorden waren. Blijkbaar was dat om mij te testen want enkele ogenblikken later werd ik omsingeld en weggeleid. Ze verdachten me ervan dat ik de speech van Bush kwam verstoren door te beginnen roepen. Een halfuur lang werd ik ondervraagd en pas na veel vijven en zessen kon ik mijn onschuld bewijzen. De veiligheidsmensen hebben zich uitgebreid verontschuldigd maar toch werd ik uit het gebouw gezet. Mijn persaccreditatie was zogezegd verlopen.
“Ik heb de gevolgen daarvan nog maandenlang ondervonden, al kan ik dat niet helemaal hard maken. Na dat voorval werd ik bij iedere vlucht die ik nam er onmiddellijk uit gepikt. Ik moest niet eens aanschuiven maar werd weggeleid naar een kamertje waar ik ondervraagd werd. Al mijn bagage passeerde langs een aparte detector. Dat kan moeilijk toeval zijn. Er bestaat in dit land zeker en vast een zwarte lijst en ik heb erop gestaan. Na zoiets voel je je echt niet meer welkom.”
Kun je in het land van George Bush je werk als journalist nog doen?
“Bush haat de pers echt. Hij is de president die het minst persconferenties geeft. Hij vindt immers dat hij geen verantwoording moet afleggen aan de pers. Door alle veiligheidsmaatregelen is verslaggeving over de president ook heel moeilijk geworden. Sinds dit land, na 9/11, zo’n schrikbarende ruk naar rechts heeft gemaakt, staat de persvrijheid zwaar onder druk. In Europa vertrekt een journalist nog altijd van het idee ‘overtuig me dat het waar is’, want een politicus wil doorgaans iets verbergen en jij moet dat blootleggen. Dat doet men hier nauwelijks nog. Men neemt alles voor waar aan.
“Integere journalisten strijden nog wel elke dag voor een gedegen pers. Maar er zijn hier zoveel journalisten en de informatiestroom is zo groot dat de mainstream een dikke brei is waar je nog weinig van eerlijke verslaggeving merkt. Kritiek zit hier echt weggestopt op kleine zenders, ergens in het holst van de nacht.
Opiniemakers van kranten en dergelijke worden echt weggehoond in het anti-intellectuele klimaat dat buiten steden als New York en Los Angeles heerst.
“Bush springt ook selectief om met de pers. Hij zal eerder een interview geven aan de bevriende zender Fox News dan aan de kritische krant The New York Times.
En nu blijkt dat de Republikeinen in de groep journalisten die de president non-stop volgt nepjournalisten neergepoot hebben. Het is ongezien hoe het spel nu gespeeld wordt. Als het er in België zo aan toe gaat, zouden de mensen op straat komen. Maar dat doen ze hier niet. Waarom is me een raadsel.”
Wilt u dan nog wel in dit land blijven leven?
“Er is hier nu een heel onguur klimaat geschapen. Je wordt opgezadeld met een angstgevoel waarbij je niets mag en altijd over je schouder moet kijken. Hopelijk zet de volgende president niet het beleid van Bush voort, want dan krijg je hier echt een schrikbewind.
Tuurlijk zal het beleid van Bush voorgezet worden. The War on Terror heef nog enkele verassingen in petto...
__________________
Yesterday I was clever, so I wanted to change the world. Today I am wise, so I am changing myself. – Rumi
|