[Ke Nan]

Oorspronkelijk geplaatst door patrickve

Over welke landjepik gaat het hier ? De Britten hadden ginder een stuk land dat ze aan de Joden gaven om Israel van te maken. De Britten hadden eerst voorgesteld van half-half ook iets aan de moslims ginder te geven, maar daar wilde de Arabische Liga niet van horen, dus kwam enkel Israel erdoor, als cadeau van de Britten, met een soort van Arabenland, en een internationaal beheerd Jerusalem.



Toen dacht de Arabische Liga al een iraneesken te doen (al was Iran daar toen geen deel van), en kregen op hun bakkes en verloren land.

En zo is dat iedere keer gegaan he.

Er zijn momenten geweest dat Israel veroverd aanvallend Arabenland wilde teruggeven, zoals Gaza aan Egypte, die ondertussen hun les gehad hadden en er niet meer wilden van horen he.

Er is nooit landjepik geweest zonder eerst Arabenaanvallen. En de initiele creatie van Israel was geen landjepik: de eigenaar GB gaf het vrijwillig af.

De Britten hadden hadden ginder geen stuk land. Een mandaat is geen eigendomstakte.

De Arabische Opstand van 1916 tegen de Ottomanen werd ondersteund door de Britten. Het doel van de Arabieren(waaronder ook de Palestijnen) was een staat van Aleppo(huidig Syrië) tot Aden(huidig Jemen). De Britse overheid had beloofd deze te erkennen. Na de wapenstilstand van november 1918 werd overeengekomen Prins Feisal en Lawrence(ja, die van de film) als vertegenwoordigers van de Arabieren naar de vredesgesprekken in Parijs te sturen. Helaas was er de stiekeme Sykes-Pikot-overeenkomst(1916) waarin de Britten en Fransen Arabisch-Ottomaanse gebieden al onder elkaar verdeeld hadden en werd het Midden-Oosten door de Volkenbond(handpop van de geallieerden) zonder inspraak van de Arabieren(alhoewel die er voor gevochten hadden) verdeeld in mandaatgebieden(geen annexaties) tussen de heimelijke Britse en Franse verraders.

Dus neen, naar Arabisch gevoel hadden de Britten niks te geven aan niemand niet.