Ik wou nog effe een kanttekening kwijt (en ze is wel wat speculatief, maar goed): honderdduizenden jaren lang hebben de kleine mensengroepen een cultuur van wijsheid doorgegeven. Een belangrijk facet hiervan was hun kunst het impliciete te verstaan, en het ook impliciet te houden. Iedereen wist dat er homos in de groep waren, en niemand maakte zich zorgen. Ieder zijn rol. En de dingen waren goed zo.
Vandaag is er veel van deze cultuur van het impliciete verloren gegaan. Alles moet expliciet worden, tot in het obscene toe. Michel Foucault heeft daar prachtig over geschreven. Over hoe de machinerie van de moderniteit, met haar "wil tot weten", alle mensen dwingt zichzelf op een of andere manier te uiten. Men moet gekadreerd worden. De Staat moet u kunnen plaatsen. U heeft een medische, sociale, economische identiteit. Er bestaat voor ieder van ons een duidelijk opvraagbaar profiel in allerlei databases. Uiteindelijk is deze "wil tot weten" dit een instrument van controle. Naarmate mensengroepen groter worden, grijpen controle-structuren dieper in op de "privacy" van mensen. Alles moet transparant worden. Iedereen moet een duidelijke identiteit hebben en die moet controleerbaar zijn en in een hokje passen.
Dat maakt niet alleen dat vandaag de dag de Staat over elk van ons meer weet dan wij van onszelf weten, maar dat wij zelf willen dat we ons diepste zelf "openbaar" maken. Dit kan zelfs de meest onnozele vormen aannemen (denk aan reality TV - die mensen ontdekken zichzelf pas door in het obscene toe de omweg via het publiek te maken). Die druk maakt dat ook homos zich verplicht voelen zich te "outen". Ze komen dus ook meer op de voorgrond.
Welnu, mijn punt is dat de angst voor homos een recent fenomeen is,- een gevolg van deze "wil tot weten". Wij moeten dringen terug de wijsheid van de kunst van het impliciete leren cultiveren. Wat minder transparantie, wat minder "objectiviteit" en wat minder angst voor het verlies aan een strikte identiteit en de wereld zal erop vooruitgaan.[edit]
[size=1]
Edit:[/size]
[size=1]After edit by oliepiek on 15-06-2005 at 16:53
Reason:
--------------------------------
Ik wou nog effe een kanttekening kwijt (en ze is wel wat speculatief, maar goed): honderdduizenden jaren lang hebben de kleine mensengroepen een cultuur van wijsheid doorgegeven. Een belangrijk facet hiervan was hun kunst het impliciete te verstaan, en het ook impliciet te houden. Iedereen wist dat er homos in de groep waren, en niemand maakte zich zorgen. Ieder zijn rol. En de dingen waren goed zo.
Vandaag is er veel van deze cultuur van het impliciete verloren gegaan. Alles moet expliciet worden, tot in het obscene toe. Michel Foucault heeft daar prachtig over geschreven. Over hoe de machinerie van de moderniteit, met haar "wil tot weten", alle mensen dwingt zichzelf op een of andere manier te uiten. Men moet gekadreerd worden. De Staat moet u kunnen plaatsen. U heeft een medische, sociale, economische identiteit. Er bestaat voor ieder van ons een duidelijk opvraagbaar profiel in allerlei databases. Uiteindelijk is deze "wil tot weten" dit een instrument van controle. Naarmate mensengroepen groter worden, grijpen controle-structuren dieper in op de "privacy" van mensen. Alles moet transparant worden. Iedereen moet een duidelijke identiteit hebben en die moet controleerbaar zijn en in een hokje passen.
Dat maakt niet alleen dat vandaag de dag de Staat over elk van ons meer weet dan wij van onszelf weten, maar dat wij zelf willen dat we ons diepste zelf "openbaar" maken. Dit kan zelfs de meest onnozele vormen aannemen (denk aan reality TV - die mensen ontdekken zichzelf pas door in het obscene toe de omweg via het publiek te maken). Die druk maakt dat ook homos zich verplicht voelen zich te "outen". Ze komen dus ook meer op de voorgrond.
Welnu, mijn punt is dat de angst voor homos een recent fenomeen is,- een gevolg van deze "wil tot weten". Wij moeten dringen terug de wijsheid van de kunst van het impliciete leren cultiveren. Wat minder transparantie, wat minder "objectiviteit" en wat minder angst voor het verlies aan een strikte identiteit en de wereld zal erop vooruitgaan.[/size] |
[size=1]
Edit:[/size]
[size=1]After edit by oliepiek on 15-06-2005 at 16:52
Reason:
--------------------------------
Ik wou nog effe een kanttekening kwijt (en ze is wel wat speculatief, maar goed): honderdduizenden jaren lang hebben de kleine mensengroepen een cultuur van wijsheid doorgegeven. Een belangrijk facet hiervan was hun kunst het impliciete te verstaan, en het ook impliciet te houden. Iedereen wist dat er homos in de groep waren, en niemand maakte zich zorgen. Ieder zijn rol. En de dingen waren goed zo.
Vandaag is er veel van deze cultuur van het impliciete verloren gegaan. Alles moet expliciet worden, tot in het obscene toe. Michel Foucault heeft daar prachtig over geschreven. Over hoe de machinerie van de moderniteit, met haar "wil tot weten", alle mensen dwingt zichzelf op een of andere manier te uiten. Men moet gekadreerd worden. De Staat moet u kunnen plaatsen. U heeft een medische, sociale, economische identiteit. Er bestaat voor ieder van ons een duidelijk opvraagbaar profiel in allerlei databases. Uiteindelijk is deze "wil tot weten" dit een instrument van controle. Naarmate mensengroepen groter worden, grijpen controle-structuren dieper in op de "privacy" van mensen. Alles moet transparant worden. Iedereen moet een duidelijke identiteit hebben en die moet controleerbaar zijn en in een hokje passen.
Dat maakt niet alleen dat vandaag de dag de Staat over elk van ons meer weet dan wij van onszelf weten, maar dat wij zelf willen dat we ons diepste zelf "openbaar" maken. Dit kan zelfs de meest onnozele vormen aannemen (denk aan reality TV - die mensen ontdekken zichzelf pas door in het obscene toe de omweg via het publiek te maken).
Welnu, mijn punt is dat de angst voor homos een recent fenomeen is. En dat wij dringen terug de wijsheid van de kunst van het impliciete moeten leren cultiveren. Wat minder transparantie, wat minder "objectivitei" en wat minder angst voor het verlies aan een strikte identiteit en de wereld zal erop vooruitgaan.[/size] |
[size=1]Before any edits, post was:
--------------------------------
Ik wou nog effe een kanttekening kwijt (en ze is wel wat speculatief, maar goed): honderdduizenden jaren lang hebben de kleine mensengroepen een cultuur van wijsheid doorgegeven. Een belangrijk facet hiervan was hun kunst het impliciete te verstaan, en het ook impliciet te houden. Iedereen wist dat er homos in de groep waren, en niemand maakte zich zorgen. Ieder zijn rol. En de dingen waren goed zo.
Vandaag is er veel van deze cultuur van het impliciete verloren gegaan. Alles moet expliciet worden, tot in het obscene toe. Michel Foucault heeft daar prachtig over geschreven. Over hoe de machinerie van de moderniteit, met haar "wil tot weten", alle mensen dwingt zichzelf op een of andere manier te uiten. Men moet gekadreerd worden. De Staat moet u kunnen plaatsen. U heeft een medische, sociale, economische identiteit. Er bestaat voor ieder van ons een duidelijk opvraagbaar profiel in allerlei databases. Uiteindelijk is deze "wil tot weten" dit een instrument van controle. Naarmate mensengroepen groter worden, grijpen controle-structuren dieper in op de "privacy" van mensen. Alles moet transparant worden. Iedereen moet een duidelijke identiteit hebben en die moet controleerbaar zijn en in een hokje passen.
Dat maakt niet alleen dat vandaag de dag de Staat over elk van ons meer weet dan wij van onszelf weten, maar dat wij zelf willen dat we ons diepste zelf "openbaar" maken. Dit kan zelfs de meest onnozele vormen aannemen (denk aan reality TV - die mensen ontdekken zichzelf pas door in het obscene toe de omweg via het publiek te maken).
Welnu, mijn punt is dat de angst voor homos een recent fenomeen is. En dat wij dringen terug de wijsheid van de kunst van het impliciete moeten leren cultiveren. Wat minder transparantie en expliciete identificatie-angst en de wereld zal erop vooruitgaan.[/size] |
[/edit]