Oorspronkelijk geplaatst door Jos Verhulst
Nog enkele laatste opmerkingen.
=> Er bestaat geen monolitische 'maatschappij' waar men ofwel binnen ofwel buiten staat. Het verbaast mij steeds weer hoe politiek correcte mensen, die de mond vol hebben over multiculturaliteit, verdraagzaamheid en andere diversiteiten, zich plots ontpoppen tot radicale onverdraagzamen wanneer ze een mening of een leefwijze op hun pad ontmoeten die hen niet bevalt. Dan is men een fascist, een extreem rechtse, en bevindt men zich buiten de nochtans zo diverse maatschappij. 'Diversiteit is een verrijking', afficheert onze regering ter onzer stichting op de autobussen, maar het moet blijkbaar wel diversiteit zijn van de juiste soort. Hm.
Ik bepleit, niet een multiculturele samenleving (wat mij een contradictorische uitdrukking lijkt) maar een multi-individuele samenleving, waarvan de cultuur dus een zodanige is, dat deze volop ruimte biedt voor de individuele ontwikkeling en de individuele vrijheid, en waarbij de rechtsstaat wordt gezien, niet als een soort carcan waarin de individuen tot een eenheidsvorm moeten worden herleid, maar als een instrument om de individuele vrijheid en ontwikkeling te dienen. Het sociale, het authentiek sociale ontstaat dan op basis van de vrijheid en de individuele diversiteit die hierdoor ontstaat.
Zulks betekent ondermeer dat de staat en de samenleving geenszins samenvallen. Een rechtsstaat houdt zich in wezen bezig met de productie en vrijwaring van recht. De rechtsstaat dient daarentegen bv geen economische activiteiten te ontvouwen. Evnemin dient de rechtsstaat zich met de organisatie van de cultuur, de pers, het onderwijs enz bezig te houden. Ik denk dat het de taak is van de gezinnen en van vrije gezinsverenigingen om optimaal onderwijs te bezorgen voor de kinderen. Dat is, zo u wil, in grote mate een 'samenlevingsactiviteit' (en zal indien er ruimte wordt voor gelaten ook tot verregaande zelforganisatie van vrije onderwijsinitiatieven leiden), maar zulks impliceert geenszins dat deze activiteit ook een staatsactiviteit moet zijn. Machthebbers hebben altijd veel interesse voor een opvoedingsmonopolie en in regelrecht totalitaire regimes zie je altijd een nationalisering van het opvoedingswezen; de argumenten kan je al in 'De Staat' van Plato nalezen. In het onderwijs mag voor mijn part de breedst mogelijke ‘diversiteit’ zijn, om dat modewoord te gebruiken. Ik denk niet dat er één alleenzaligmakend opvoedkundig concept is. Daarvoor zijn de individuen, de kinderen, de gezinnen, de achtergronden enz te verschillend. Ik pleit niet voor een veralgemening van thuisonderwijs; deze onderwijsvorm is in een vrije samenleving slechts één facet uit een breed gamma van leerwijzen. Maar de staat dient er buiten te blijven. De staat mag geen instrument zijn, waarmee machthebbers het plebs naar eigen inzicht opvoeden; de burgers moeten de staat opvoeden, niet omgekeerd. Daarom ben ik tegen inhoudelijke inmenging van de staat in het onderwijs, de pers, de religie enz.
=> Rond de ‘mensenrechten’ bestaat nogal wat parareligieuze hysterie en dat merk je ook op deze draad. Nochtans zijn die mensenrechten geen tekst op stenen tafelen, ons door een bovennatuurlijke macht bezorgd (al suggereert het mensenrechtenmonument in Parijs het tegendeel). Het zijn menselijke documenten, die men kritisch moet bekijken. Ook de manier waarop ze door de machtigen der aarde worden gebruikt, dient kritisch onder de loupe te worden geplaatst. Ik zou gaarne eens vernemen hoe het kan, om mezelf te herhalen, dat allerlei landen die actief aan godsdienstvervolging doen, ook binnen de privésfeer (Saoedi-Arabië is een frappant voorbeeld) blijkbaar toch niet verontrust worden door enige mensenrechtencommissie, doch integendeel zelfs zetelen in de laatste VN-commissie voor de mensenrechten, artikel UVRM-18 of niet. Wat is zo’n artikel eigenlijk waard, wanneer dit de toepassing is die de ‘internationale gemeenschap’ (nog zo’n nepterm) hieraan verbindt? Het is heel gemakkelijk om te krijsen dat Jos Verhulst een fascist is. Iets minder eenvoudig lijkt het te zijn, om op een opmerking als deze een fatsoenlijke repliek te bieden. En hoe zit het, mensenrechtkundig gezien, eigenlijk met thuisonderwijs? Indien deze praktijk tegen de mensenrechten is, tenzij men een ministerieel papier tekent, dan zijn bv de meeste Amerikaanse deelstaten mensenrechtkundig in overtreding. Wie gelooft zoiets? Ik in elk geval niet. Indien daarentegen thuisonderwijs, in aansluiting op art. 26.3 van de UVRM, wél door de ouders mag worden ingericht, is Duitsland dan in overtreding? En verder: wat heeft dat door het onderwijsdepartement geëiste respect voor respect voor waarden die diametraal tegengesteld zijn aan jouw eigen waarden, überhaupt te maken met ‘mensenrechten’? Nog eens: fascist roepen is gemakkelijk, terzake een treffelijk antwoord afscheiden ligt blijkbaar iets moeilijker.
Ondertussen lopen, zoals ik signaleerde, nog altijd honderden kinderen rond in onze grootsteden, zonder onderwijs, en zonder ministerie dat hun ouders met te ondertekenen brieven lastig valt. Over hùn mensenrechten, en over hun ‘plaatsing buiten de maatschappij’, is het uit pc-oogpunt niet interessant spreken, lijkt het wel.
|