[Truder]

1940: de voorzitter van de SP/PS stelt zich in dienst van de nazi's

In de jaren 1935-1939 vormden Spaak en De Man een onafscheidelijk duo. In mei 1939 werd De Man tot voorzitter van de partij gekozen dankzij de steun van Spaak. Samen verdedigden zij hun programma van 'nationaal socialisme' dat "verkondigde dat het socialisme zich enkel inspireerde aan het gemeenschappelijk welzijn en het nationaal belang" en dat "alle productieve klassen op dezelfde voet plaatste".
"In 1939, zegt De Man, eisten Spaak en ik een 'autoritaire democratie'. Wij stelden dat men er fout aan deed de 'fascistische' bewegingen te beschouwen als pogingen tot restauratie door de reactie terwijl zij in werkelijkheid een revolutionaire rol speelden."
Toen Hitler België bezette, publiceerde Hendrik De Man, de voorzitter van de SP/PS, in naam van zijn partij een Manifest: "Ziehier wat ik u vraag te doen. Geloof niet dat er weerstand moet geboden worden aan de bezetter. Aanvaard eerder het feit van zijn overwinning en probeer er lessen uit te trekken. Voor de werkende klassen en voor het socialisme is deze ineenstorting van een vermolmde wereld verre van een ramp te zijn een bevrijding. De weg ligt open voor de twee doelstellingen die de verzuchtingen van het volk samenvatten: de Europese vrede en de sociale rechtvaardigheid."
Men zegt ons dat de Partij van de Arbeid 'het spel van extreem-rechts speelt' door de kapitalistische en imperialistische politiek van de leiders van SP en PS te kritiseren en te bekampen. Dat is eenvoudig intoxicatie. Al in 1939 waren de twee denkers van de SP/PS, Spaak en De Man, al zo hardnekkige verdedigers van het kapitalisme en het imperialisme geworden, dat ze de 'revolutionaire rol' van de fascistische partijen begroetten! In 1940 was de socialistische partij zo ontaard dat ze zich verbond met het Hitler-fascisme. De 23ste augustus 1940 ondertekende Achiel Van Acker, die later eerste-minister werd van een 'democratische' regering, het Manifest van De Man en hij sprak zich uit 'ten gunste van de nieuwe orde'.

Eenmaal dat de oorlog voorbij was en het fascisme vernietigd dankzij de onmenselijke inspanningen van het sovjetvolk en het Rode Leger, werden Spaak en Van Acker, de twee oude sympathisanten van het fascisme, eersterangs figuren in het 'nieuwe' democratische België. Uit vrees voor de ontwikkeling van een revolutionaire beweging, verklaarde eerste-minister Van Acker op 19 mei 1945: "Agitatoren die onze democratische instellingen willen vernietigen voeren in het hele land propaganda om de economische herneming te stoppen. De Belgische regering heeft beslist dat drie dagen lang iedere staking verboden is. Vanaf morgen zullen alle provocateurs en alle agenten van de vijfde colonne aangehouden worden." (138)
In 1950 is de oude 'revolutionair' Spaak nauw verbonden met het Amerikaans imperialisme, de enige macht die het Europees kapitalisme en imperialisme terug op gang kon trekken. De strijd in de Derde Wereld tegen het kolonialisme en de strijd die de arbeidersklasse voor de revolutie voerde, bedreigden de macht van de burgerij. Spaak zei toen: "Het Europa waar wij over praten is een Europa waar zowel Azië als Afrika tegen revolteren, een Europa dat sinds vijf jaar in angst leeft voor de Russen." (139)
In 1956 bieden de Amerikanen Spaak de post aan van secretaris-generaal van de Navo. Een vertrouwenspost. Hij maakt er zich nuttig door de anti-communistische haat te mobiliseren tegen de contrarevolutionaire opstand in Hongarije.
De SP/PS bleef trouw aan de Belgische kolonisatie van Kongo, van de eerste tot de laatste dag!
Zo kon men tijdens een debat in de Kamer in 1960 volgende woorden horen, uitgesproken door de toenmalige voorzitter Collard: "Als mijnheer Lahaye (een liberaal) zegt dat wij, de Socialistische Partij, al jarenlang de Kongolezen aanzetten tot onafhankelijkheid, dan wil ik hier toch wel benadrukken dat dat precies het tegenovergestelde is van de waarheid. (Heel goed!, op de socialistische banken.) Op geen enkel ogenblik en evenmin 'sinds jaren' hebben wij de Kongolezen ertoe aangezet de onafhankelijkheid te vragen. Wij hebben in Kongo nooit campagnes, bewegingen of organisaties opgezet die op open of clandestiene wijze het Kongolese volk ertoe aanzetten de onafhankelijkheid te vragen."
In 1964 speelt Spaak opnieuw als minister van Buitenlandse Zaken een doorslaggevende rol in het op poten zetten van een internationale interventiemacht in Kongo. Die interventiemacht was samengesteld uit Zuid-Afrikaanse, Rhodesische en Europese huurlingen, Katangese gendarmes, Belgische soldaten en Amerikaanse piloten. Die troepenmacht smoorde de volksopstand die door Pierre Mulele geleid werd in het bloed.


Als men dan toch partijen wil gaan demoniseren omwille van hun verleden dan is het toch wel heel hypocriet om selectief te te zijn.
Lees verder ook eens de commentaren die Verhofstadt in zijn burgermanifesten geschreven heeft over de ISLAM!
En pluis ook eens de geschiedenis van de VU en haar erfgenamen uit.

Auteur en bron: Joppe