Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Laya
Ja natuurlijk, dat vind ik ook, mijn man niet. We hebben wijselijk dan ook samen geen kinderen.
Wat is daar niet te begrijpen aan? Ik zie mezelf geen kind islamitisch opvoeden enkel en alleen omdat de papa moslim is. Zeker niet als die papa er niet meer zou zijn. Heeft niets met respect te maken.
Ik weet dat je bij een scheiding serieus kan verschieten van de persoon waar je jaren mee hebt samengeleefd. Liefde en haat liggen soms dicht bij elkaar.
|
wat ik er eerlijk gezegd niet aan begrijp is dat je uberhaupt je leven deelt met je man... Alhoewel ik zeker niet iemand ben die daarover iets te beslissen heeft, en ik wil zeker geen ruzie stoken tussen jou en diegene die jij verkiest... Maar als ik lees dat je zoveel moet of wil laten om geen 'problemen' later te hebben, zoals bvb kinderen, dan stel ik mij toch de vraag of het geloof van je man toch niet grote stukken van jouw leven bepaalt. En nog meer of jij daar eigenlijk wel 'gelukkig' mee bent. Ik meen toch aan te voelen dat jij WEL graag kinderen zou willen, maar dat dus het geloof van je man, en zijn onverzettelijkheid daarin een onoverkomelijke hinderpaal is... Schuif je jezelf, en hetgeen je dan wil bereiken niet opzij voor het geloof van je man?