Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door backfire
Ik weet niet of je dit kan steken op onze lonen. Ik vind onze lonen niet zo laag in vergelijking met andere landen. Vroeger verdienden de mensen in vergelijking minder maar werd er niet zo veel op krediet gekocht. Ik denk dat het meer met mentaliteit te maken heeft, met een alsmaar stijgende consumptiedrang die ons op alle mogelijke manieren wordt ingepraat. Wat ben je tegenwoordig nog met een gewoon tv-toestel als je buren een flatscreen op hun muur hebben hangen? Een gsm zonder camera, MP-3 speler en internet? Oude rommel. Geen GPS in je auto? Sukkelaar...
Enzovoort enzovoort. Verhoog de lonen en je verhoogt onze consumptiehonger. D�*t is pas een vicieuze cirkel.
|
Elke mens is niet zomaar een wildebras. Maar mensen vinden het al jaren normaal dat ze hun welvaart kunnen behouden.
Terwijl de media (terecht) ons zeggen: onze productie stijgt, ons BNP gaat omhoog, "tout va très bien, Madamme la Marquise!" blijkt dit voor de lage inkomsten en in steeds grotere mate voor de middenklassen niet te kloppen. Alles wordt duurder. De lonen stijgen niet navenant.
Het probleem zit hem bij degenen die investeren. Zij zijn ook gewoon aan een "return on investment" die steeds maar stijgt. Ze willen dat hun bedrijven, of het nu in de dienstensector is of in de industrie, meer opbrengen. Door steeds meer te investeren daalt het rendement van die investeringen: er zijn geen klanten meer die die toegenomen productie kunnen aankopen. Eén oplossing is het zoeken van buitenlandse markten, maar onze export is al 60 procent!
De truc om iedereen ondanks gelijk gebleven lonen of matig stijgende lonen toch meer te doen kopen bestaat erin om hen te laten geloven dat het in de toekomst ZAL verbeteren: leen maar: je wedde gaat vroeg of laat omhoog. Maar dat is dus niet zo.
Er is op de moment een onevenwicht bereikt dat steeds verder toeneemt: steeds hogere productie (door de vele investeringen) en onvoldoende toename van de koopkracht. Dit veroorzaakt een crach: vroeg of laat gaan de banken eraan.
De grote beurscrach in de jaren dertig is begonnen toen de banken de speculatie niet konden verwerken (mensen hadden geleend om aandelen te kopen, die alsmaar stegen en de beurs daalde plots) en anderzijds door overinvesteringen in de landbouwsector, die leidden tot het faillissement van landbouwbedrijven en hun toeleveranciers. Een soort domino effect verlamde uiteindelijk de ganse economie.
Vele van de maatregelen die onze overheden inbouwden om dergelijke rampen tegen te gaan werden ondertussen versoepeld. De overheidscontrole werd, in naam van het heilige liberalisme, overal verminderd, ronduit in vraag gesteld en vaak ook gewoon afgeschaft.
Het zou allemaal niet nodig zijn: een "invisible hand" zou onze economie beter leiden dan een aantal economisten die de boel in de gaten hielden en bijstuurden.
Elke politicus (behalve liberale en rechtse) werden uitgescholden voor dommerik, zakkenvuller, imbeciel en marxist terwijl men ondertussen begon poen te scheppen. De doos van Pandora, het liberale "laisser faire", werd terug wagenwijd opgengezet en we zitten nu, nog geen zeven jaar na het beroemde Lissabon bijeenkomstje van de E.G. al met de brokken.
Laat ons hopen dat men er in slaagt om tegen de stroom in uit te leggen waarom de overheid nu een kapitale rol moet spelen.