Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door danielsjohan
Stel je eventjes voor dat de kennis over dit nucleair afval verloren gaat. Stel je voor dat over pakweg 500 jaar een archeologisch team zo'n opslagplaats vindt. Misschien zelfs wat terughoudend, vanwege vage legenden over verschrikkelijke gevaren in de ondergrond. Wie kan ons nu verzekeren dat die archeologen over 500 jaar niet nieuwsgierig genoeg zijn om die opslagplaats niet open te breken? Want een zo enorm beveiligde kamer, waar (in het beste geval) grootse waarschuwingen op de deur staan (gesteld dat ze die ontcijferd krijgen, taal verandert al wel eens), daar moet toch wel iets van onschatbare waarde te vinden zijn, niet?
Voila, en bewijs nu maar eens dat dit verhaal 100% zeker nooit kan plaatsvinden. Dan heb je 1 van de duizenden mogelijke scenario's ontkracht. Dat is de reden waarom men nooit zal kunnen bewijzen dat een opslagplaats eeuwig veilig is, zoals we hier zo vaak horen.
|
Je illustreert net wat ik wil zeggen. Ik denk niet dat er mensen zijn die beweren dat je met 100% zekerheid kan garanderen dat zo een opslagplaats 100% veilig is, en die die dat doen, zijn zever aan het vertellen.
Maar kijk even naar je verhaal. Het is ten eerste redelijk onwaarschijnlijk dat archeologen op 400 meter diepte of zo naar een schat gaan zoeken. Als ze dat al doen, dan zijn ze verantwoordelijk voor wat ze doen. Maar de krux is dit: stel nu dat dit relatief onwaarschijnlijk scenario plaats vindt. Wat dan ? Het hoogactieve deel is binnen 500 jaar zo goed als vervallen. Ze zullen dus op grote blokken beton vallen, waarin stalen cylinders zitten waarin verglaasd afval zit dat nog lichtjes gamma-actief is, en vooral veel actiniden bevat (alfastralers die enkel maar gevaarlijk zijn als je ze inademt of - minder - opeet). Het grootste deel van de harde gamma en beta stralers, de fissie producten, zijn immers tegen dan al vervallen.
Het kan zelfs zijn dat dat beton of die cylinders al wat aangetast zijn tegen dan, maar die zouden het normaal gezien toch wel veel langer moeten uithouden.
In het ergste geval hebben we dus een paar kwieten die, als ze zo dom zijn om die vaten open te zagen, besmet gaan worden met wat alfastralers. En ze hebben dan schade veroorzaakt aan de opslagplaats die weer "gerepareerd" zal moeten worden, door hun eigen toedoen. De paar mensen die onvoorzichtig in kontakt gekomen zijn met het zaagsel zullen dan een verhoogde dosis, en misschien, na 20 jaar of zo, wel een kanker opdoen (die tegen dan misschien zelfs snel genezen kan worden).
Welja, dat is het risico dat we aanvaardbaar vinden. Een paar roekeloze archeologen die binnen 500 jaar als ze de zotten uithangen en onvoorzichtig zijn, wat radioactieve besmetting opdoen en daar misschien ziek van worden. Hebben de Egyptenaren zich zorgen gemaakt over eventuele besmettingen die archeologen zouden kunnen opdoen als ze hun piramides zouden bezoeken ?
Vergelijk dat met een ander scenario. Kernenergie wordt uitgefaseerd, we stoken steenkool en gas tegen de sterren op, en we krijgen een zware klimaatsverandering. Ik ga nu niet beweren dat kernenergie op zijn eentjes het klimaatsprobleem kan aanpakken, maar het kan toch wel helpen.
Waar ligt het grootste risico ? En als je de twee vergelijkt, vervalt het verhaal van die roekeloze archeologen dan niet totaal in 't niet ?