Ook bij ons is het fenomeen bekend, al neemt het hier nog niet dezelfde dramatische proporties aan als boven de Moerdijk. In een krampachtige poging om van de scholen een perfecte afspiegeling van de gekleurde samenleving te maken, werden goedbedoelde spreidingsplannen uitgedokterd. In eigen land kwam er een zogenaamd anti-discriminatiepact dat scholen verplicht allochtone kinderen in te schrijven. Veel zoden brengt dat allemaal niet aan de dijk. Eens een school verkleurt, is er doorgaans geen houden meer aan. Autochtone ouders vluchten dan massaal met hun kinderen naar 'witte' scholen in de dure rand van de stand.
In Nederland is de segregatie of apartheid op de schoolbanken een feit. HP/ De Tijd: "Meer dan de helft van de 201 Amsterdamse basisscholen is op dit moment 'zwart' (met meer dan 70% allochtone leerlingen). Op 54 van die scholen is zelfs geen enkel Nederlands kind meer te vinden. 127 scholen bestaan voor meer dan de helft uit allochtone achterstandsleerlingen."
HP/De Tijd (26 maart 2004) brengt over zeven bladzijden het onthutsende verhaal van een autochtone moeder die vruchteloos op zoek gaat naar een goede school voor haar dochter. "In Amsterdam heb je als ouder bitter weinig keus. Sinds 2000 hanteren alle Amsterdamse openbare en sommige algemeen-bijzondere scholen het postcodebeleid: kinderen moeten zoveel mogelijk binnen hun eigen postcode naar een school. Het idee erachter is om zo de spreiding van allochtone en autochtone leerlingen over de scholen te verbeteren. Ter bevordering van het kennisniveau en de integratie van minderheden."
Maar, zo stelt de journaliste vast, dankzij het postcodebeleid wordt in Amsterdam nu volop met adressen gesjoemeld want "geen ouder zal zijn eigen kind opofferen aan het multiculturele ideaal" ... "Witte bewuste ouders zijn veel te eigenwijs om zich een schoolkeuze te laten opdringen. Ze zullen kiezen in het belang van hun eigen kind. En dat betekent: verhuizen! De stad uit of naar dat postcodegebied waar de meeste andere witte ouders wonen en waar scholen dus ook automatisch wit zijn." Of hoe de overheid ongewild de gettovorming nog in de hand werkt.
De kwaliteit van het onderwijs, het omgevingsklimaat en de botsing van fundamentele waarden zetten de verdraagzame reporter aan om haar dochter toch maar naar een 'witte' school te sturen. "Als ik aan de schoolpoort een kudde moeders zie staan met hoofddoeken en jassen tot op de enkels, een onverstaanbare taal murmelend, een baby lurkend aan een fles limonade in de buggy, dan denk ik: dit zullen mijn vriendinnen niet worden. Ligt dat aan mij? Gedeeltelijk. Andersom zullen Turken en Marokkanen hun kinderen ook liever niet bij mij over de vloer laten komen."
De multiculturele samenleving is een zeepbel die uit elkaar spat als ze op de realiteit botst.
__________________
|