Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Jaani_Dushman
Hetgeen wel vreemd is, aangezien het zionisme dateert van de 19e eeuw, en Israël van 1948.  |
Je begrijpt me verkeerd. Ik had het over Israël, zoals in "het volk Israël" in de religieuze betekenis van het woord: de gemeenschap der joden. Dat heeft niets met de zionistische staat te maken; integendeel: grote aantallen religieuze joden, die trouw gebleven zijn aan hun antizionistische (of niet-zionistische) principes zoals die door de meerderheid der joden voor de 'Endlösung', beschouwen het gebruik van de naam 'Israël' voor de zionistische staat als blasfemisch, of toch op z'n minst feitelijk verkeerd. Uit eerbied en, eerlijk gezegd, ook sympathie voor het jodendom, volg ik hun voorbeeld hierin. Temeer daar ik niet inzie waarom ik mee zou helpen aan het toekennen van impliciete religieuze legitimiteit aan de zionistische staat.
Niet alleen heb ik sowieso een bepaalde sympathie voor 'de' joden, maar ik wens in principe het beste toe aan m'n medemens - ongeacht hun godsdienst of etniciteit. In die zin ben ik zowel pro-Palestina als pro-Israël (in de traditionele betekenis van het woord): ik wens de joden die dat wensen een goed en vreedzaam leven toe in een eengemaakte en seculiere Palestijnse staat, waarin het recht op terugkeer van de vluchtelingen erkend wordt.
Overigens heeft de Hertog in de hierop volgende discussie voor een groot stuk gelijk, in die zin dat het zionisme oorspronkelijk in de eerste plaats opgang heeft gemaakt onder de geseculariseerden, en dat hun politieke leiders in de eerste jaren van de zionistische staat veelal de hoogste politieke ambten hebben bekleed. daarbij dienen evenwel enkele zaken genuanceerd te worden (in willekeurige volgorde):
- De claims op en de terugkeer naar Palestina werd dan weer (oorspronkelijk, maar ook nu nog) gebaseerd op een al dan niet geseculariseerde lezing van religieuze teksten.
- De Wet op de Terugkeer: wanneer je het recht op terugkeer in wezen voorbehoud aan joden, dan heb je te maken met een vreemde mengeling van expliciete seculier-etnische en impliciete religieuze criteria - net omdat ook het idee van wat een jood is, doorgaans beide zaken combineert.
- Reeds vrij snel na de opkomst van het seculiere zionisme, ontstond er een religieus zionisme (dat op zichzelf een breuk was met de traditionele joodse opvatting rond de terugkeer), en vrij snel is er een symbiose (of compromis) ontstaan tussen de seculiere en religieuze facties. Zo werden bewust bepaalde zaken aan de religieuze sfeer overgelaten, mede gebruik makend van het reeds heersende Ottomaanse systeem. Omgekeerd hebben de seculiere zionisten gebruik gemaakt van de religieus-zionistische steun voor de oprichting van hun staat.
Het is een oude slogan die al honderden malen herhaald werd, maar hij bevat wel een kern van waarheid: een zionist is iemand die zegt: "Er bestaat geen God, en Hij heeft ons dit land gegeven.".