De EU heeft ons een slecht voorbereide uitbreiding van de EU met 10, inmiddels 11 lidstaten in de maag gesplitst om dan te zeggen: "zonder sterkere politieke unie kan Europa niet meer functioneren". M.a.w. de kiezer in de referenda over het Verdrag van Lissabon werd voor schut gezet.
Op monetair gebied is met de EMU en de Eurozone hetzelfde geschied: eerst monetaire eenmaking, daarna pas fiscaal-economisch-bestuurlijke unie, en aangezien de monetaire unie niet lang kan functioneren zonder laatstgenoemde unie, kan het volk gedwongen worden, daarvoor te kiezen, wil het geen zwarte sneeuw zien doordat de euro uit elkaar spat.
En zoals met de criteria voor de toetreding van Polen of Litouwen tot de EU de hand kon worden gelicht, zo verging het ook de toetreding van Griekenland tot de eurozone: de Europese Rekenkamer was in heinde en verre niet te bekennen toen "Griekenland", nou ja, de misleiders van het Griekse volk "ons", nou ja, de EU-bonzen vervalste cijfers over de Griekse economie meedeelden. Zoals altijd, wilden de Eurocraten niets liever dan te bedriegen en te worden bedrogen.
Griekenland nadert met rasse schreden de rand van de afgrond; de andere lidstaten volgen in ganzenpas. Hoevelen moeten er nu te pletter storten voordat het volk wakker geschud en eindelijk bereid is, het onrechtmatige EU-regime ten val te brengen?
Hier ziet de onvolprezen Abrose Evans Pritchard de financiële en politieke bui hangen. Welke bui ziet u hangen? Biedt de crisis nieuwe hoop op een Europa dat wij zelf mogen opbouwen?
Onze "leiders" zetten ons voor schut, willen de opbouw van Europa niet aan ons overlaten, maar ons hun eigen Europa via de "Verdragen" opdringen. Hoelang laten we ze nog begaan?