[Ibeke]

Oorspronkelijk geplaatst door Spolpoel

Ergerlijk, dat continue zelfbeklag van de allochtonen. Ze moeten er ‘meer’ voor doen? Ach zo? Wordt de leerstof nu al ‘extra moeilijk’ gemaakt voor allochtonen?
Het is toch gewoon zo dat in de allochtone gemeenschap onderwijs en opleiding een mindere prioriteit zijn. Moesten allochtone ouders werkelijk begaan zijn met de toekomst van hun jongeren in dit land, dan zouden ze vanaf het eerste levensjaar één van de landstalen als moedertaal aanleren en de kennis van het arabisch of berbers op de achtergrond duwen, want toch niet noodzakelijk in dit niet-arabische land. Dat zou het voor hun kinderen al een stuk gemakkelijker maken, want wie op de schoolbanken nog de landstaal moet leren, die loopt sowiezo een achterstand op.
Maar de realiteit wijst uit dat zelf 4de generatie allochtone Belgen zich nog steeds in ‘moederland’ Marokko wanen en de band met het moederland Marokko (via taalkennis) belangrijker is dan het leren van het Nederlands (of Frans).
En daarna maar zagen omdat ze niet meekunnen en dat het niet eerlijk is. Of dat het onderwijzend personeel racistisch is omdat ze zich weigeren te schikken naar de schooldiscipline. Al dat zelfbeklagend geleuter, enkel en alleen omdat voornamelijk islamitische ouders zich doelbewust weigeren te conformeren naar de Westerse cultuur, mentaliteit en gebruiken en doelbewust vastklampen aan hun cultuur en gewoonten die hoofdzakelijk bepaald worden door een achterlijke godsdienst.

Wel, ik vond de leerstof niet moeilijker. Wat ik wel moeilijk vond is dat ik sneller opviel als een van de weinige, als niet enige Marokkaanse op school, en men zich meer op mij richtte. Als in: "Hoeveel zou die halen?" en "Die kan het vast niet", snap je. En dan moet je ook meer doen, om mensen te doen inzien dat je het wél kan en goed ook.

Wat betreft mijn ouders...ik denk dat ze een goede keuze hebben gemaakt om me in het Arabisch op te voeden. Laat ik het zo zeggen: mijn ouders zijn gescheiden en mijn moeder heeft me volledig in het Marokkaans opgevoed, nu en dan ook eens wat Frans, maar zeldzaam. Had ik twee ouders ter beschikking gehad dan had ik toch liever gehad dat 1 mij Arabisch zou leren en de ander Nederlands, evenwichtig verdeeld, maar vanuit het standpunt van mijn moeder: goede keus. Als zij mij in het Nederlands had opgevoed, dan kon ik nu geen Arabisch, dan zat ik er in Marokko mooi als een doofstomme bij midden in mijn familie, maar goed dat is niet zo en ik ben haar daar zeer dankbaar voor. Zij heeft haar uiterste best gedaan om niettemin de Nederlandse kant niet in gevaar te brengen door uiterst selectief mijn scholen te kiezen en zo kwam het dat ik Nederlands spreek als een moedertaalspreker, niemand raadt dat ik Marokkaanse ben tot ze mij zien.
Ik heb geen achterstand opgelopen door thuis geen Nederlands te spreken, verre van: ik ben een leerkracht Nederlands in spe.