Uiteraard kan de N-VA deelnemen aan de federale regering. Dat zij nog iets meer te bieden hebben dan een flamingantendiscours, bewijzen ze op regionaal vlak (al laten niet al hun ministers een even goede indruk achter).
Echter, momenteel is de staatshervorming politiek aan de orde - dit erkennen alle Vlaamse partijen overigens. Dehaene hield zich er verder niet mee bezig, Verhofstadt schoof ze op de lange baan en Leterme-Van Rompuy - tja - wat doe je als je langer interim of ontslagnemend bent dan uitvoerend?
Al twintig jaar wordt de noodzaak aan een staatshervorming erkend en toch opzij geschoven. Desalniettemin is het nu - en zeker in een tijd van economische moeilijkheid - absoluut noodzakelijk om duurzame akkoorden op te maken die niet zozeer het land maar wel de burgers ervan garanderen dat op een zo efficiënt mogelijke wijze aan politiek kan gedaan worden. Deze vraag hangt, hoezeer men het ook wil ontkennen, vast aan onze staatsstructuur.
In onderhandelingen zoek je naar een akkoord. De grenzen daarvan worden bepaald door de deelnemers. Maar hoelang kun je denken dat je een mandaat hebt om verder te onderhandelen?
Alle politieke partijen hebben mijns inzien dit mandaat verloren. Partijen die een stap opzij zetten, doen daar goed aan. Want je kunt niet onderhandelen tot in den treure.
__________________
Born but to die, and reas'ning but to err. (Pope)
|