[Diego Raga]

Oorspronkelijk geplaatst door Bovenbuur

Toeval én selectie.

Stel je het menselijk leven voor als een rij van een miljoen dobbelstenen, die allemaal met de zes boven liggen. Dat lijkt inderdaad te mooi om door toeval ontstaan te zijn. Er zijn nu meerdere verklaringen voor deze rij dobbelstenen. De eerste is creationisme, iemand heeft de dobbelstenen zo neergelegd. De tweede uitleg is eerder intelligent design, iemand heeft elke niet-zes die hij gooide opnieuw gerold. Wat hij met de zessen deed is onbekend, maar wel weten we dat hij minstens een deel heeft laten liggen. De ontwikkeling van de rij dobbelstenen is gestuurd. Er is echter nog een mogelijkheid. Misschien is op zes liggen wel gunstig in de betreffende omgeving. Er lopen bijziende ratten rond die alles omver lopen, maar de zessen door de grote hoeveelheid contrast wel kunnen zien. Misschien zijn het zwarte dobbelstenen met witte stippen onder een belachelijk sterke UV-lamp op een plaat van een materiaal dat bij verwarmen sterk gaat vervormen. Stenen met lage nummers absorberen meer warmte, verwarmen de plaat en worden zo opnieuw gerold.

Toegegeven, de vergelijking is licht absurd, maar dat komt omdat de vergelijking een grove en incomplete versimpeling is. In de werkelijkheid vindt dit proces namelijk niet plaats in een individuele "rij dobbelstenen", maar over honderdduizenden generaties. Een eigenschap hoeft de kans om opgegeten te worden maar een klein beetje te verhogen om een duidelijk effect te hebben op de groep die die eigenschap bezit. Individuele dieren met deze eigenschap kunnen best veel succes hebben en een hoop kinderen krijgen, net zo goed als individuele spelers met hun zakken vol geld het casino uit kunnen lopen (om maar even bij de dobbelstenen te blijven), maar aan het eind van de week staat de bank op winst. Groepen dieren waarvan de individuen een kleiner dan gemiddelde kans op succes hadden hebben als groep minder succes dan andere groepen.

Maar zoals al gezegd vind evolutie enkel plaats door mutatie/toeval en selectie. De gasten in het casino maken nog evenveel kans op succes als hun tafelgenoten tot er iemand langskomt die kan controleren hoe zijn dobbelstenen vallen. Selectie kan pas plaatsvinden als er verschillende versies van een dier in omloop zijn waar tussen te selecteren valt. Veel enge epigenetische betogen beginnen met "de evolutie van de mens ligt stil". Dat is pertinent onwaar, we zijn juist een zo groot mogelijke variatie aan individuën aan het kweken, en dat is de best mogelijke verdediging tegen elke mogelijke selectieprocedure die de toekomst voor ons in petto zou kunnen hebben. Het idee dat je mensen tot een überras moet kweken, wat meestal zo'n drie alinea's later verschijnt, is naast ethisch nogal apart dan ook de grootste onzin vanuit evolutionair oogpunt. Sociaal Darwinisme is dan ook net zo Darwinistisch als het sociaal is.

En inderdaad, jij haalt een heel valide punt aan, dit systeem werkte misschien wel een stuk minder goed toen het leven nog minder ver ontwikkeld was. Maar het leven ontwikkelde zich in het begin dan ook niet bijzonder snel. de eerste organische verbindingen lijken er zeker honderden miljoenen jaren over gedaan te hebben om een beetje op stoom te komen. Dat is ongeveer de tijdspanne waarin de gezamelijke voorouder van de amnioten zich tot vogels, verschillende groepen reptielen en zoogdieren ontwikkeld heeft. En dat is stiekem best een lange periode. Maar zolang er geselecteerd wordt, hoe weinig dan ook, blijft het leven zich ontwikkelen. En de vatbaarheid voor selectie is op zichzelf ook een eigenschap waarvoor geselecteerd kan worden. Vroege levensachtige systemen die nauwelijks muteerden zullen het nakijken hebben gekregen van flexibelere organismen, omdat hun selecteerbaarheid ertoe leidde dat andere gunstige eigenschappen zich konden ontwikkelen.

En dus is het eigenlijk heel logisch, veel logischer eigenlijk dan een vreemd verhaal over dobbelstenen. ja, ik ben erg goed in uitleggen...

Hier wordt aangetoond dat de dobbelsteentheorie een fabel der wetenschap is:

"De nieuwe theorie van het informatieveld verwerpt de evolutieleer van Darwin die ervan uitgaat dat puur toeval, een proces van willekeurige aanpassingen uiteindelijk voert naar de survival of the fittest.
Om de onwaarschijnlijkheid van het toeval van de Darwinleer te illustreren, wijst Laszlo op het feit dat er ‘slechts’ 500 miljoen jaar lag tussen de eerste bacterie en het ontstaan van complex leven op aarde.
Hij vergelijkt het proces met de puzzelkubus van Rubik. Het doel van die kubus is om de zes vlakken zes verschillende kleuren te geven. Het aantal mogelijke draaiingen die je op weg naar dat doel kunt maken, is gigantisch. Als je voor elke draai één seconde neemt, dan heb je 40 miljard jaar – drie keer langer dan het bestaan van het heelal – nodig om alle mogelijkheden uit te proberen.
Maar:er zijn gemiddeld slechts 120 handelingen – twee minuten – nodig om de kubus goed in elkaar te zetten als elke handeling wordt bevestigd of juist afgekeurd. Feedback – informatie – versnelt complexe processen exponentieel.
Laszlo: ‘Het is daarom onvoorstelbaar dat het heelal met al zijn
bijzondere, wetmatigheden en het complexe leven op aarde toevallig en willekeurig zijn ontstaan. Dat had veel en veel langer moeten duren.
Je moet óf blind óf bevooroordeeld zijn om dat niet te aanvaarden."

De rest van het artikel vind je hier:

http://www.proxima-coaching.nl/Inter...Laszlo-Ode.pdf