Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door koppijn
Ik ga hier niet die eeuwenoude thomistische discussie aangaan wat nu eerst was existentie of essentie. Existentie is voor de meeste mensen een vrij duidelijk begrip. 'Essentie' en 'zijn' is dat duidelijk minder. Als men de wiki definitie van 'zijn' en 'essentie' naast elkaar legt is daar een groot overeenkomst:
|
Ja, zegt de boef voor de rechter, ik heb wel een grote fout gemaakt, maar in essentie ben ik een goed mens. Ik heb ook heel veel spijt van wat ik gedaan heb, ik moet buiten mijzelf geweest zijn door allerlei randzaken die mij een slechte naam (identiteit) bezorgd hebben, slechte vrienden onder andere. Beoordeel mij dus alstublieft niet als een boef, maar als mijn essentie.
Citaat:
|
Sartre draait juist alles om, de ervaring opgedaan door de mens zijn juist die randzaken. Uiteraard is de identiteit die men opbouwt een product van de ervaring door uw existentie. Maar de vraag die wordt gesteld bij de term 'essentie' en het basisbegrip 'zijn' is wie ervaart er, wat maakt het mogelijk dat we uberhaupt iets kunnen ervaren.
|
Je spreekt hier over twee manieren van ervaren.
Eerst is er de ervaring van de existentie en die ontwikkelt de identiteit.
Als tweede is er de ervaring van de essentie en die neemt de identiteit waar.
Nu zijn ervaringen altijd bewust.
Dus volgens jou zit de ratio zit in je existentie en in je essentie.
En de ervaring van de existentie is actief en die van de essentie passief,
want de essentie is gegeven en ze wordt niet ontwikkeld.
Wat voor betekenis heeft de essentie nog als het geen actief aandeel heeft in de ontwikkeling van de identiteit?
Heeft de essentie een immanente wijsheid om de identiteit en haar acties volkomen te kunnen begrijpen?
Als de essentie wèl een aandeel heeft aan de ontwikkeling van de identiteit
wat is dan nog het verschil tussen de essentie en de identiteit?