Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nihilibili
Hoe laaghartig is menig mens die tegen de wet 'gezondigd' heeft? Hoe klein, verachtelijk, zich met kleingeestig verwrongen gezicht en geest wegstoppen achter de kleinste steen wanneer met betrapt wordt. Excuses zoeken, voorwendsels ... het niet willen 'goedpraten' maar in dezelfde zin minimaliseren en excuses zoeken. Hoe verachtelijk zijn deze kleine sujets, die niet omkunnen met hun eigen daden.
De moeder van de pester die de daden van haar dochter niet wil goedpraten, maar tegelijk zegt dat "haar dochter zelf gepest werd in het verleden, ze niet wist dat het meisje autistisch was (alsof een niet-autist pesten een verzachtende omstandigheid zou zijn) en dochterlief gemanipuleerd werd om te pesten".
Capiau die zijn daden niet wil minimaliseren maar het in eenzelfde zin "een jeugdzonde die in het kader van die tijd moet bekeken worden" noemt.
Deze achterbakse valsheid vervult mij met walging. Wie durft met opgeheven hoofd te zeggen; "ja ik heb het gedaan, ik heb uw wet overtreden, straf mij zoals uw wet bepaalt" zonder er ellenlange zielige excuses rond te weven.
Nergens heb ik het meer treffend gelezen dan in 'Voorbij Goed en Kwaad' van Friedrich Nietzsche;
"De misdadiger is heel vaak niet opgewassen tegen zijn daad: hij bagatelliseert en belaster haar".
|
Maar, de uitgebreide wet Franchimont bepaald toch dat de misdadiger zichzelf niet moet beschuldigen? Dat is toch een integraal deel van "uw wet?"