Nu, het zou moeilijk zijn om tegen de aanhouding van die sharia-4-belgium loser te pleiten, minder moeilijk om de uitwijzing van Parwais aan te klagen.
Nu ik ben voor beide zaken, zowel in theorie als in de praktijk.
Maar de manier waarop - die kan ik niet slikken. In beide gevallen 'overstijgen' de ministers hun rol als ultieme vertegenwoordiger van de Executieve macht en wagen ze he hun kansen om de Rechterlijke macht onder de voet te treden. Dat ze achteraf hun gelijk halen, dat heeft misschien iets te maken met hoe moeilijk hun doelwitten te verdedigen zijn - De advocaat van Parwais is op TV verschenen om te zeggen dat ze bijna haar klant heeft laten vallen, en S4B, dat is een organisatie die zo goed als niemand wilt verdedigen.
Maar die twee mensen, die wel mensen zijn en dus volgens mij mensenrechten hebben - hoe raar van mij - hoe fout ze ook bezig waren en hoe schijnheilig en leugenachtig. Het blijft een schaande dat ministers het hun recht achten om het lot van mensen zoals deze - sorry hun plicht
- in eigen handen te nemen. Nu dat zegt weinig goed over de ministers zelf, maar het zegt meer over ons land.
Een land waar een minister beslist om een mens op te sluiten, of een andere minister beslist wie dat er uitgewezen wordt, dat is een derdewereldsland, hoe geindustrialiseerd ze ook moge zijn.