Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Jacob Van Artevelde
De beleefdheidsvorm dus. Maar wanneer gebruikt men dan u in Nederland, hetgeen toch bij mijn weten de beleefdheidsvorm is?
Maar als ik u (1) mag geloven is men in het noorden dus meer beleefdheidsvorm bewust. In Vlaanderen kan men zelfs tegen zijn baas of diensthoofd gij zeggen ipv u zonder dat dat onbeleefd is.
Als mijn Duitse vriendin er steeds op aandringt dat ik de mensen niet mag dutzen verdedig ik me door te stellen dat dat verschil niet zo leeft in Vlaanderen. Hoe zie t gijlen dat ? (Merk op: hoe zie n jullie dat ?)
Belangrijke toelichting:
(1) Ik gebuik daar u, niet omdat ik per se beleefd wil zijn, maar omdat in die naamval ge erg verkeerd zou klinken en dat merkwaardigerwijs in tegenstelling tot de je-vorm die wél juist zou zijn. ( Het liefst zou ik aa willen schrijven maar dat is té dialektisch.)
Ge/Je-gebuik is dus veel meer dan die twee korte woordjes alleen.
Sommige werkwoorden worden anders vervoegd in die vormen en blijkbaar komen de naamvallen er ook bij kijken.
Een naamvalsgevoel dat al lang verloren is in het noorden en als daar het genusgevoel ook al erodeert dan weten we wel wie de hoeders van het Nederlands zijn. Merkwaardig genoeg diegenen waar het Nederlands bijna verdwenen was, of is het nu nét daarom....  |
Niet zo makkelijk uit te leggen. In doorsnee kan men meestal wel je tegen een baas zeggen bij ons, maar hangt ervan af wanneer en in welke situatie.
In mijn werk bijvoorbeeld tutoyeer ik een arts, in het bijzijn van een patiënt zal ik dat niet/nooit doen.
Mijn baas, regiomanager, tutoyeer ik. Maar ook afhankelijk van de situatie. In een overlegvorm tutoyeren, maar niet wanneer hij bijvoorbeeld met een één of andere delegatie langskomt en iets wil vragen.
Hangt ook af van welke generatie vermoed ik. Ik ga vrij snel over op je, maar begin toch veelal eerst met u.
Hangt ervan wie ik voor me heb en hoe in te schatten? Een jongere generatie zal mogelijk geneigd kunnen zijn een dergelijke eerste stap eerder over te slaan.
Volgens mij zijn er in Nederland niet zozeer standaardregels hoe toe te passen. Men lijkt meer op het gevoel af te gaan, wat op zich niet altijd makkelijk is.
Feitelijk maakt het niet uit of je of u gebruikt wordt in NL, wel moet uit het je gebruik gehaald kunnen worden dat er ook nog respect is.
Een oudere of meerdere kan er geen enkel probleem mee hebben, maar wanneer de toonzetting niet respectvol is kan er weldegelijk een punt ontstaan dat dit wel het geval is.
Overigens jongeren op mijn werk, bijvoorbeeld in opleiding, krijgen zeer snel de pin op de neus wanneer ze zondermeer gelijk "je en jouwen" met name tegen oudere patiënten.
Het hangt met name van de patiënt af of dit wel of niet kan.
(Wat opvalt is dat nogal wat ouderen bij opname tegenwoordig binnen no time aangeven om te tutoyeren)
Geen idee waarom dit zo is? Maar bij de ene patient zou het niet in m`n hoofd opkomen, na verloop van tijd, om ooit je te zeggen, waar dit bij een andere patiënt wel het geval is.
Zonder dat er over gesproken wordt ziet men bij het gehele team een vrijwel gelijke manier van omgaan daarmee.
Hoewel niet iedereen altijd zondermeer in sommige gevallen kan tutoyeren. Diegene moet zelf aanvoelen waarom hij dit niet kan en een ander wel.
Valt het hem of haar zelf niet op wordt dit meestal wel aangegeven door collega's.
Vreemder is dat soms wordt aangegeven om te tutoyeren, maar het niet goed aanvoelt bij een specifieke persoon/patiënt.
Afwisselend ziet men dan ook personeel de ene keer je gebruiken en soms in hetzelfde gesprek zowel "je" als wel "u" gebruiken.
Het zou kunnen dat een Nederlander met name in België (Vlaanderen) de fout veelal ingaat omdat hij een (verkeerde) inschatting maakt vanuit het patroon, ervaring, waar hij aan gewend is (automatisme)?
Toch ziet u op het forum de meeste Nederlanders (Hollanders) op het forum zich aanpassen en vaak/meestal wel de beleefdheidsvorm hanteren.
Zodra ze zich echter tot elkaar richten gaan ze vaak over op je. Hoewel ook daar soms gevoel bij te pas komt.
Bij die Rotterdammer -
Edwin- wil het van beide kanten soms wel eens wisselen, terwijl bij die Amsterdammer -
Pinda- het niet in m'n hoofd op zou komen hem aan te spreken met u.
Op zich vreemd daar hij uit een gemeenschap komt waar tutoyeren niet zondermeer gemeengoed is. Blijkbaar houd ik daar dus geen rekening mee.