Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Troubadour
Ah, meneer is Marxist.
|
In tegendeel. Teveel staat. Teveel gereguleer, en dus teveel gecontroleerde bronnen van "informatie". De staat is de grootste uitbuiter en maffioos die er rondloopt - veel erger dan de "boze kapitalist" van Marx. De staat zou totaal afwezig moeten zijn in het financiele. Geen centrale banken, geen fiat geld, geen regels. Alles toegestaan. Dat zou de financiele sector veel kleiner maken, en beperkt tot de echte casino spelers, zonder het minste institutionele privilege. Op dat ogenblik zou er veel minder winst geraapt kunnen worden door financiele markten, want veel te onbetrouwbaar en dus veel minder aantrekkelijk voor producenten. De financiele markten zouden wel nog bestaan, en zouden hun functie van prijs informatie propagatie nog vervullen, maar ze zouden een veel en veel kleiner stuk van de consumptie opeisen daarvoor.
Het is Erw zijn stelling, denk ik, en ik onderschrijf ze, dat het de manipulatie is, georganiseerd door staten, die het mensen onmogelijk maakt om gewoon waarde vandaag naar waarde morgen te transporteren zonder daar enorme verliezen op te leiden (verliezen die gewoon gestolen consumptie zijn door alle tentakels van de door de staat georganiseerde afpersingssystemen - van georganiseerde inflatie tot allerlei vormen van belasting), en als dusdanig mensen in de richting duwen van speculatie bij financiële agenten. Dat gaat van het "spaarboekje met vaste interest" tot het "huisvaders die op de beurs spelen".
Op zijn beurt geeft dat gigantisch veel slachtvee waar de financiële sector op kan leven, maar aan de basis is het een poging van gewone mensen om proberen wat waarde van hun productie nu, naar wat consumptie later te krijgen, waardetransport dat normaal geen problemen zou mogen geven, maar welk door toedoen van de door de staat georganiseerde diefstal zwaar verlieslatend is gemaakt. De normale manier van doen zou immers gewoon oppotten van betaalmiddel zijn, zonder de minste tussenkomst van financiële agenten, oppotten dat door staten langs alle kanten wordt tegengewerkt.
Het is, met andere woorden, de door de staat georganiseerde inflatie, en de door de staat georganiseerde belasting, die maakt dat de financiële sector zo groot is als vandaag.
Het is niet omdat de staat "slecht" zou zijn, en het is nog minder omdat de staat "complotten" zou organiseren, dat dat zo is. Het is gewoon omdat de eigenheid van de staat erin bestaat, om via dwang, productie af te nemen van producenten, om mensen die niks bijdragen, daar rijkelijk van laten te leven. Dat is nu eenmaal de eigenheid van de staat. Of dat nu de eerste koningen van stadsstaten waren die rijkelijk en nutteloos leefden op de productie van honderden boeren, of het zijn de gigantische apparaten van vandaag, het principe van 'staat' is hetzelfde gebleven.
Wat grappig is, is dat de meeste mensen die aan dat staatsapparaat zitten, en daar goed van leven, zelf gaan denken dat ze belangrijke en nuttige bijdragen leveren, terwijl zij zuivere parasieten zijn.
De geinstitutionaliseerde financiele sector is daar een deel van, en het manna van de staatsprivileges wordt rijkelijk door de mensen die daar aan deelnemen omgezet in consumptie van andermans productie. En daar ook lopen veel mensen rond die van zichzelf denken dat zij geen parasieten zijn, maar nuttige bijdragen leveren, wanneer zij zichzelf laven aan anderman's
productie, niet beseffende dat zij deel uit maken van een uitperssysteem.
En de producerenden, die met veel moeite proberen wat van hun productie opzij te leggen voor morgen, en daarvoor gedwongen worden zondagsspeculant te spelen, en natuurlijk veel van hun productie kwijtgeraken in het proces, denken van zichzelf dat ze domoren zijn, die hun dure zweet met wat "foute beslissingen" kwijtgeraakt zijn, en vloeken over hun eigen domheid.
En de staat zag dat het goed was.
De efficiente markt hypothese maakt dat je normaal gezien op de beurs slechts marginaal grotere winst kan maken dan de economische groei en dat als je toevallig grotere winst maakt, je geluk hebt gehad (en je dus volgende keer een even groot verlies kan lijden). De enige manieren om wel hogere verwachtingen systematisch in te lossen, is om over informatie te beschikken die niet publiek is, om gemakkelijker aan krediet geld te geraken dan de gewone speler, en om verliezen kunnen te socialiseren, allemaal dingen die door staatsprivilege bekomen worden. Het zijn staatsprivileges die van de financiele sector geen casino maken, maar aan de ene kant bijna gegarandeerde institutionele winnaars, en aan de andere kant bijna gegarandeerde gewone verliezers.