[Tavek]

Oorspronkelijk geplaatst door Gipsy

Ik had in het Paasweekend dit jaar te lang gewacht om te reageren op een probleem met één van mijn ogen. Netvlies loslating, had er nog nooit over gehoord. Operatie van twee uur onder volledige narcose. De professor, een crack, heeft mijn oog gered. Mijn natuurlijke lens is verloren maar er is een synthetische lens ingeplant waarmee ik zelf beter zie dan vroeger.

Ik ben bij hem thuis geweest, een prachtige villa in een natuurgebied. Die man is zijn geld waard. Net zoals vele anderen waar minussen en mislukkelingen hun braaksel op uit storten.

Het delicate aan dit verhaal is dat je nu eenmaal in een systeem zit waarin wij (de bevolking) vindt dat gezondheidszorg een basisbehoefte is. Dat impliceert direct dat de professor, die een van de weinige is die deze operatie is, geen belachelijke bedragen kan factureren voor zijn operaties. Op een vrije markt kon hij dat wel.

Maar geven hoge lonen automatisch betere gezondheidszorg ? Het tegendeel is echter waar: het amerikaanse systeem waar artsen snel tot de best verdienden horen met salarissen van vele honderdduizenden euros tot zelfs miljoenen per jaar, presteert op veel gebieden slechter dan het Belgische en zelfs Cuba, een land waar een dokter maar een normaal salaris krijgt, kan lagere kindersterftes en betere basiszorg aanbieden.

In Nederland, een land waar je als arts een pak meer verdient dan in Belgie, kennen we lange wachtlijsten. Kortom, hoe komt het dat Belgische artsen tegen een veel lager salaris betere gezondheidszorg kunnen aanbieden dan hun Nederlandse collegas ?

Het antwoord is vrij simpel: de hoogte van het salaris van een arts, of zijn ereloon, is geen graadmeter voor de kwaliteit van de dienst.