[Jan van den Berghe]

Oorspronkelijk geplaatst door Het Oosten

Een laatste dan.

Dat is voor een stuk waar. Ook via kooplui, slaven, bekeerde joden, reizigers, de tijdsgeest (ettelijke mensen hadden het gehad met de traditionele cultussen), enz, verspreidde het christendom zich vrij snel . Maar het bleef lang marginaal en het was vooral een stedelijke godsdienst. Het platteland bleef lang ongekerstend. Dat was zeker het geval in het begin. Maar toen 'de grote kerk' een verbond sloot met de keizerlijke macht van Constantijn, werd de christelijke orthodoxie meer en meer dwang. Zeker onder Theodosius: kerk en keizer, twee handen op één buik. Toegegeven, velen werden christenen uit opportunisme. Augustinus en andere kerkvaders uit die tijd klagen hier ook over. En de rest van het verhaal kennen we: de ooit christelijke vervolgden gingen zelf vervolgen eens dat ze aan de macht waren.

Ik denk niet dat de generatie die vervolgd werd, de stap naar vervolging heeft gezet. Wel machthebbers die vaak evenzeer om opportunistische redenen de stap naar het christendom zetten.