Politics.be Problemen met registreren? Of een verloren wachtwoord? Gelieve een mail te verzenden naar maarten@politics.be met vermelding van je gebruikersnaam.

Ga terug   Politics.be > Themafora > Partijpolitiek en stromingen
Registreer FAQForumreglement Ledenlijst Markeer forums als gelezen

Partijpolitiek en stromingen In dit forum kun je discussiëren over (standpunten van) politieke partijen. en (standpunten van) politieke stromingen, al dan niet vertegenwoordigd door een (niet-partijpolitieke) organisatie.

Antwoord
 
Discussietools
Oud 5 augustus 2019, 22:04   #1
N-Vb
Staatssecretaris
 
N-Vb's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 11 juni 2013
Locatie: Vlaanderen, België, Europa
Berichten: 2.556
Standaard Sociaal Globalisme

'We gaan allemaal gelijkwaardig stemmen, maar vooral de beleidsvoorkeur van de rijken bepaalt welke maatregelen men uiteindelijk invoert. Vakbonden en middenveld moeten dus de politiek niet enkel overlaten aan de politici', schrijft Maarten Hermans van Denktank Minerva. 'Anders groeit deze ongelijkheid in politieke vertegenwoordiging enkel verder.

De weg van stemhokje naar effectief ingevoerde beleidsmaatregel is lang en onzeker. Zo toont de huidige regeringsvorming alvast hoe strategische partijkeuzes de beleidsagenda zullen vormen, eerder dan concrete maatregelen die je als kiezer op 26 mei misschien voor ogen had. Op weg naar invoering of prullenmand is een maatregel verder onderhevig aan compromissen, lobbywerk, opiniepagina's, sociale media, etc.

Uiteindelijk wordt zo de link tussen maatregel en verkiezingsuitslag zeer dun. Het toont hoe hol de retoriek is over hét signaal van de kiezer, maar met zo'n politiek vertaalproces is op zich niets mis. Wel roept de lange weg van kieshokje tot beleidsmaatregel de fundamenteel democratische vraag op of iedereen wel een gelijkwaardige stem heeft in dit vertaalproces.

Ongelijke politieke vertegenwoordiging

Zo is een robuuste terugkerende onderzoeksbevinding voor de Verenigde Staten dat beleidsuitkomsten systematisch vertekend zijn in de richting van de beleidsvoorkeuren van de rijken. Met het Amerikaanse verkiezingssysteem waar kandidaten telkens opnieuw persoonlijke of gesponsorde miljoenen ertegenaan moeten smijten, zal die bevinding weinigen hier in West-Europa verbazen. Maar is de gelijkheid in politieke vertegenwoordiging hier in West-Europa echt beter dan in de VS?




Recent gingen onderzoekers dit na voor Nederland, met dezelfde onderzoeksmethode als voor de VS. In tegenstelling tot de VS - en net zoals België - kent Nederland een relatief lage en stabiele inkomensongelijkheid, beperkte privéfinanciering van politieke campagnes, en een verkiezingssysteem met proportionele vertegenwoordiging. Allemaal factoren die zouden moeten leiden tot minder vertekening ten voordele van de rijken. Voeg daarbij de langlopende, ingebedde overlegstructuur van "het poldermodel", en je zou verwachten dat de ongelijkheid in politieke vertegenwoordiging wel zou meevallen.

Rijken bepalen kans beleidswijziging

Om dit te toetsen bekeken de onderzoekers een 300-tal beleidsmaatregelen tussen 1979 en 2012, waarvan we uit enquêtes weten welk aandeel in iedere inkomensgroep voor of tegen was. Vervolgens ging men voor elk van deze beleidskwesties na of ze later al dan niet zijn ingevoerd. Wat blijkt? Of een beleidsmaatregel er komt of niet, hangt sterk samen met de mate waarin de rijkste bevolkingsgroep voor of tegen is.

?
De middenstand regeert het land, zolang die kiest voor maatregelen waarmee de rijken het eens zijn.

Zo heeft een maatregel met armen voor en rijken tégen een beduidend lagere kans om ingevoerd te worden, en omgekeerd maken in het bijzonder maatregelen met sterke steun onder rijken een grote kans. Politici beroepen zich graag op de besognes van 'de middenklasse', maar ze zetten de voorkeur van diegenen met een mediaan inkomen enkel om in beleid wanneer ze in lijn ligt met de voorkeur van de rijken. Met andere woorden, de middenstand regeert het land, zolang die kiest voor maatregelen waarmee de rijken het eens zijn.

Als verklaring voor de vastgestelde 'enorme ongelijkheden in politieke vertegenwoordiging' wijzen de onderzoekers enerzijds naar de ongelijke mate waarin burgers uit verschillende inkomensgroepen deelnemen aan het politieke proces, maar vooral naar de impact van lobbywerk van bedrijfszijde. De vroegere corporatistische overlegstructuren waarin werkgeversorganisaties en vakbonden elkaar vonden zijn duidelijk aan het afbrokkelen in Nederland, wat leidt tot een grotere invloed van bedrijven. Zeker tijdens coalitievormingen halen bedrijven bijvoorbeeld fiscale maatregelen binnen die niet dusdanig in verkiezingsprogramma's staan, maar die extra voordelig zijn voor bedrijven en hun aandeelhouders.

Democratische meerderheid genegeerd

Er is weinig reden om te denken dat deze conclusies anders zouden zijn voor België. Ook is het niet moeilijk om in België beleidsvoorstellen te vinden waarbij de steun duidelijk verschilt naar inkomen, en je daarom met vertrouwen geld kan inzetten op de uitkomst van het politieke proces. Een grote en toenemende meerderheid wil bijvoorbeeld dat de overheid inkomensongelijkheid vermindert - met zelfs een meerderheid van Open VLD en N-VA-kiezers - maar het is speuren naar effectief ingevoerde maatregelen.

Omgekeerd is een zeer grote meerderheid - zeker onder gemiddelde en lagere inkomens - tégen het verhogen van de pensioenleeftijd, deze maatregel stond ook niet in de verkiezingsprogramma's, en toch werd hij doorgevoerd. Ook heeft de kiezer zich niet uitgesproken over de besparingsmaatregelen in de sociale zekerheid die de rechterzijde momenteel aan het opwarmen is, maar via de bewuste 'rug tegen de muur'-strategie van een enorm begrotingstekort, gaan ze die toch proberen door te duwen.


Kiezer heeft gesproken?

Wanneer er bijvoorbeeld tegen deze besparingen protest komt, zal men dit wegzetten als 'niet-democratisch' want 'de kiezer heeft gesproken'. In het licht van bovenstaande onderzoeksbevindingen is dit niet meer dan een verkapt pleidooi - bewust of onbewust - om ons politiek proces verder naar de hand te zetten van de rijken. Dit is zeker deels bewust, als onderdeel van een maatschappelijke beweging die sinds de jaren '80 de normen, regels en extraparlementaire instituties afbouwt of omzeilt die juist een egalitaire parlementaire democratie vrijwaren binnen een economisch fundamenteel ongelijke samenleving.

?
Vakbonden en middenveld moeten politiek niet enkel overlaten aan de politici.

In hetzelfde straatje passen het hameren op 'het primaat van de politiek', de stelling dat vakbonden 'niet aan politiek moeten doen', de recente pleidooien om banden tussen partijen en middenveld verder te ontmantelen, het inkapselen van middenveldorganisaties in krappe en controlerende (subsidie)structuren, en het afbreken of hertekenen van sociaaleconomische overleg- en controlestructuren ten voordele van bedrijfsbelangen.

Het is duidelijk dat ongeacht de concrete toekomstige regeringscoalities zowel de ongelijke politieke vertegenwoordiging zal blijven spelen, evenals de afbouw van instituties om dit tegen te gaan. Vakbonden, middenveld en democratische krachten zouden hier dan ook assertief en proactief een tegenmacht moeten vormen. Niet enkel omwille van democratische en sociaalrechtvaardigheidsargumenten, maar ook omdat de huidige politieke evoluties maar weinig keus laten.

Populisten hebben een punt

De Nederlandse onderzoekers merken namelijk droog op dat hun bevindingen de populisten van verschillende pluimage die fulmineren tegen 'de elite', eigenlijk gelijk geven. Ons politiek proces is structureel vertekend ten nadele van 'de gewone man of vrouw'. Zolang er geen geloofwaardig antwoord komt op deze economische ongelijkheid in politieke vertegenwoordiging, kan men ze misbruiken voor het opkloppen van antidemocratisch sentiment.

Het is twijfelachtig of dit antwoord van (louter) partijpolitieke zijde gaat komen. De meeste partijen blijken hiervoor nauwelijks gevoelig, of versterken de ongelijkheid nog. Dit toont zich ook in de onmacht om verschuivingen zoals Donald Trump, de brexit of de gele hesjes aan te zien komen of hierop een antwoord te bieden. De druk voor een effectief egalitair democratisch systeem zal blijvend moeten komen van vakbonden, middenveld, en extraparlementaire democratische krachten.

Maarten Hermans is als senior onderzoeker verbonden aan HIVA - KU Leuven en kernlid van Denktank Minerva.
N-Vb is offline   Met citaat antwoorden
Oud 5 augustus 2019, 22:22   #2
N-Vb
Staatssecretaris
 
N-Vb's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 11 juni 2013
Locatie: Vlaanderen, België, Europa
Berichten: 2.556
Standaard

'Solidair zijn is een levensvisie en heeft niets te maken met huidskleur, overtuiging of al dan niet kunstmatige grenzen', schrijft Ludwig Vandenhove van B Plus. 'Solidariteit gaat boven alles, op alle bestuurlijke echelons.'

In België gaat de discussie over solidariteit hoofdzakelijk over solidariteit tussen gemeenschappen en gewesten, niet over solidariteit tussen provincies of arrondissementen en steden of gemeenten. Nochtans is er onlangs een studie geweest van een businessschool in Parijs, die precies dat onderscheid wel maakt.

Wat blijkt?

Niet enkel Brussel en Wallonië ontvangen netto-geld als gevolg van de interne transfers binnen België, maar ook de Vlaamse provincies West-Vlaanderen en Limburg. De provincie Limburg is de grootste netto-ontvanger in Vlaanderen: gemiddeld 850 euro per inwoner tegenover 300 euro voor West-Vlaanderen. Limburg krijgt zelfs meer dan de Waalse provincies Luxemburg en Namen.

?
Solidariteit mag geen grenzen kennen.

Waals Brabant is dan weer als Waalse provincie een netto -betaler. Op arrondissementeel niveau krijgen we ongeveer hetzelfde beeld. Oostende en Veurne zijn netto-ontvangers en omgekeerd zijn er zeven Vlaamse arrondissementen, die geld geven.

Als we solidariteit bekijken op een lager echelon dan België - de gemeenschappen en gewesten en de arrondissementen - moeten we dat tevens doen op een hoger niveau.

Solidariteit mag geen grenzen kennen.

Op een ogenblik dat er net op Europees vlak een aantal nieuwe stappen zouden moeten gezet worden, houden sommige Vlaamse politieke partijen zich bezig met confederalisme (N-VA) of zelfs separatisme (Vlaams Belang).

We zullen de wereldwijde asielcrisis enkel maar kunnen aanpakken als we wereldwijd solidair zijn. En de Europese Unie (EU) moet daar een sterkere rol in spelen als nu. Het is geen toeval dat partijen, die in België de solidariteit willen opgeven, Europees en qua visie op de wereld op dezelfde golflengte zitten. Denken we maar aan de houding van de N-VA en het verlaten van de federale regering naar aanleiding van het Migratiepact van de Verenigde Naties (VN).

Een levensvisie

Het is simpel: solidair zijn is een levensvisie, een houding, een manier van leven en heeft niets te maken met huidskleur, overtuiging of al dan niet kunstmatige grenzen. Solidariteit tussen mensen kent geen grenzen en is even belangrijk op wereld- of Europees niveau als op het kleinere niveau van provincies of arrondissementen en steden en gemeenten.

Solidariteit is voor mij een herverdeling van middelen via belastingen of andere vormen van heffingen, het niveau is daarbij van ondergeschikt belang. Ik hoop dat met de hoger aangehaalde studie de enge visie en de partijpolitieke taal in België over oneerlijke financiële transfers naar Brussel en Wallonië stopt of op zijn zachtst wat meer gerelativeerd wordt. Maar dat zal wellicht ijdele hoop zijn.

Als het gegeven van transfers in internationale context bekeken wordt, is België zeker niet uniek. Neem bijvoorbeeld Duitsland (van West naar Oost) of Italië (van het Noorden naar het Zuiden).

Om dan nog niet te spreken over de Verenigde Staten, waar al jaren heel wat transfers gaan naar de Zuidelijke staten. Dus ook in die landen speelt het debat rond solidariteit en financiële transfers, soms zelfs veel heviger dan bij ons.


Er zullen altijd regio's zijn, net zoals provincies, arrondissementen of gemeenten en steden, die beter presteren dan andere.

Wat is daar vanuit de definitie solidariteit verkeerd aan? En dat is niet tegengesteld aan het gegeven dat er nationaal en zelfs Europees -zie de diverse Europese steunprogramma's- alle mogelijke inspanningen gedaan worden om die regio's sociaal -economisch naar een hoger niveau te tillen.

Niet welkom

De EU heeft zich al vaak uitgesproken over Europese regio's, die zich willen afsplitsen. Zij zijn terecht niet welkom in de EU. Catalonië in Spanje is het meest recente voorbeeld. Maar blijkbaar hebben regionalistische partijen -zie N-VA en Vlaams Belang- weinig of geen oor naar Europa en over de gevolgen daarvan, onder andere op het vlak van internationaal verkeer van personen en goederen.

Dan blijft het heel stil. Ook daar komt dat gebrek aan solidariteit bij die partijen opnieuw terug. Even terug naar de hoger aangehaalde studie. Een groot deel van de verklaringen voor de resultaten van deze studie ligt in de geografische structuur van België.

De sociaaleconomische prestatie van een land of een regio wordt sterk bepaald door clusters. België heeft twee belangrijke clusters: Brussel en de Vlaamse havens. Het is heel moeilijk om vanuit de politiek nieuwe, sterke clusters te creëren. Economische activiteiten zijn immers geografisch niet simpel te sturen.

We merken dat overal in Europa: sommige regio's doen het goed en trekken welvaart aan, andere doen het veel minder goed als gevolg van de ligging en van bepaalde economische netwerken of het gebrek eraan. Met andere woorden, de politiek heeft hier minder impact op dan gewoonlijk wordt aangenomen. Die politieke invloed moet bijgevolg gerelativeerd worden.

Eén van de voorwaarden, die gewoonlijk gekoppeld worden aan transfers is dat ze niet structureel mogen worden. Maar met dit sociaaleconomisch gegeven moeten we die voorwaarde sterk relativeren. De twee andere voorwaarden voor transfers betreffen transparantie en omkeerbaarheid, dus in de andere richting als de financiële en/of economische context wijzigt.

Bekijken we nog even de concrete situatie van Brussel

Brussel staat in voor ongeveer 20 procent van het Belgische Bruto Binnenlands Product (BBP). Dat gebeurt overwegend door pendelaars uit de omgeving van Brussel. Inwoners uit Waals- of Vlaams-Brabant hebben hun inkomen in grote mate aan Brussel te danken. Het geld dat zij in Brussel verdienen, wordt belast in hun woonplaats en staat in de statistieken in Waals- of Vlaams-Brabant. Dezelfde redenering klopt als een Franstalige Brusselaar, over het algemeen bemiddeld, naar de Vlaamse rand verhuist.

In beide gevallen stijgen de transfers tussen Vlaanderen en Brussel, hetgeen weer maar eens wijst op het relatieve van het begrip transfers. Brussel krijgt federale dotaties voor zijn rol als hoofdstad, maar qua sociale zekerheid is het Brussels gewest, zoals Vlaanderen, een nettobetaler.

Voor B Plus gaat solidariteit boven alles, op alle bestuurlijke echelons. En om die solidariteit zoveel mogelijk op het terrein waar te maken, moet er ernstig kunnen over gedebatteerd worden en niet in te enge partijpolitieke betekenis. Met deze bijdrage trachten wij dat debat te verruimen.

Ludwig Vandenhove , Vlaams parlementslid (SP.A), bestuurder van B Plus vzw

N-Vb is in grote lijnen akkoord met deze opinie
N-Vb is offline   Met citaat antwoorden
Oud 6 augustus 2019, 16:59   #3
N-Vb
Staatssecretaris
 
N-Vb's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 11 juni 2013
Locatie: Vlaanderen, België, Europa
Berichten: 2.556
Standaard

'Voor het eerst in decennia doemt de beangstigende realiteit op van een wereld zonder enige vorm van kernwapencontrole', schrijft Pieter Teirlinck van Vrede vzw.

Op 6 augustus is het exact 74 jaar geleden zijn dat een kleine kernbom Hiroshima van de kaart veegde. Er werd toen vanuit een vliegtuig een uraniumbom gedropt die 45 seconden later ontplofte op 580 meter boven het stadscentrum om een maximaal effect (!) te bekomen. Binnen de 5 seconden vielen 80.000 doden. Een jaar na de bom stond de teller op 140.000 doden in Hiroshima.

Op 9 augustus 1945 werd een kleine plutoniumbom op Nagasaki gedropt. Daar vielen naar schatting nog eens tussen de 50.000 en de 100.000 doden.


De nieuwe kernwapenwedloop zal niet vanzelf stoppen.

Ik schrijf hier bewust kleine atoombommen. De 20 Amerikaanse B61-kernbommen die momenteel op de luchtmachtbasis van Kleine Brogel liggen - en binnenkort worden vervangen door moderne exemplaren - zijn elk op zich méér dan tien keer krachtiger dan de bom die Hiroshima van de kaart veegde. We hoeven ook niet langer te twijfelen aan de juistheid van de bewering dat er kernwapens liggen in België. Begin juli kregen we de bevestiging middels een officieel NAVO-rapport waarin letterlijk te lezen stond dat er kernwapens liggen in België. Gedaan dus met het flauwe excuus van 'Neither confirm, nor deny'... En toch, wat doet minister van Defensie Didier Reynders wanneer hij hierover bevraagd wordt in het parlement? Opnieuw bevestigt noch ontkent hij dat er Amerikaanse kernwapens aanwezig zijn op de luchtmachtbasis van Kleine Brogel. De minister wees erop dat dit 'altijd de houding geweest is van de voorbije regeringen'. Wel, het wordt tijd dat die Belgische houding eens verandert.

Afgelopen jaar was een rampzalig jaar. De VS trok zich eenzijdig terug uit een multilateraal nucleair akkoord dat Iran verhinderde om kernwapens aan te maken, en dat terwijl Iran zich volgens alle rapporten scrupuleus hield aan het akkoord. De VS voert intussen een politiek van maximale economische en financiële druk op Iran. Resultaat? De Iraanse economie is in vrije val. Gevolg? De hardliners krijgen opnieuw de overhand in Teheran. Een gewapend conflict over een totaal gefabriceerde crisis komt heel dichtbij, aan de zuidelijke grenzen van Europa. De EU staat erbij en kijkt ernaar.

Afgelopen vrijdag schoten de VS en Rusland finaal het INF-verdrag af. Tijdens de periode dat de kernbomaanvallen op Hiroshima en Nagasaki herdacht worden schrapt men dit erg belangrijke kernwapencontroleverdrag. Het einde van het INF-verdrag is desastreus. Het INF-verdrag van 1987 zorgde voor de eliminatie van 2700 van de meest destabiliserende kernwapens en bracht een einde aan de kernwapenwedloop tussen de VS en de toenmalige Sovjet-Unie. Miljoenen mensen in Europa protesteerden in de jaren '80 tegen de plaatsing van deze massavernietigingswapens in onze landen. Niets houdt de VS en Rusland nu nog tegen om opnieuw kernwapens met een bereik tussen de 500 en 5500 km te produceren, en dat is precies wat het Amerikaanse leger aankondigde. Niets houdt beide landen ook tegen effectief deze wapens te ontplooien in Azië en Europa, waar anders? Op VS-grondgebied hebben deze wapens immers geen enkel nut.

Dat betekent dat ons land terug in de voorste linies komt te liggen in het geval van een nucleaire oorlog. Vandaar dat de Belgische regering expliciet duidelijk moet maken aan de NAVO en de VS dat ons land geen en zeker niet nóg meer kernwapens op ons grondgebied wil.

Het diplomatieke vandalisme van de regering-Trump gaat nog verder. Het New-START verdrag dat de hoeveelheid strategische kernwapens beperkt tussen de VS en Rusland loopt af in 2021. John Bolton - de nationale veiligheidsadviseur van Trump - noemt het 'weinig waarschijnlijk' dat New-START verlengd wordt na 2021.


Voor het eerst in decennia doemt de beangstigende realiteit op van een wereld zonder enige vorm van kernwapencontrole. Elke kernwapenstaat kan dan gewoon zoveel kernwapens produceren en ontplooien als hij maar wil. Het ziet er naar uit dat we opnieuw zitten opgezadeld met een kernwapenwedloop.

En België? De afgelopen regeerperiode weigerde onze regering bij te dragen aan de onderhandelingen die moeten leiden tot een internationaal kernwapenverbod. Inmiddels beschikken we - na moeizame onderhandelingen - al twee jaar effectief over een verbodsverdrag, maar ons land vertikt het om het te ondertekenen. De Belgische regering heeft er intussen niets aan gedaan om te voorkomen dat er nieuwe B61-12 kernbommen in NAVO-verband in Kleine Brogel zullen ontplooid worden en investeert miljarden euro's in de aankoop van nieuwe gevechtsvliegtuigen die deze nieuwe kernbommen moeten kunnen vervoeren. België legt al z'n eieren in het NAVO-mandje en levert nul komma nul significante multilaterale inspanningen. In wiens belang is dat? Toch niet in het belang van de Belgische bevolking, van wie de meerderheid volgens opeenvolgende bevragingen af wil van deze uiterst gevaarlijke massavernietigingswapens.

?
Wij hebben nood aan een sterk internationaal rechtssysteem, niet aan de afschaffing ervan.

Wij kunnen ons niet veroorloven dat onze veiligheid in de handen komt te liggen van een handvol landen met politieke leiders die bereid zijn om de collectieve noden en het voortbestaan van de mensheid op te offeren voor hun politieke spelletjes. Dit is niet in het belang van ons land en niet in het belang van de Belgische bevolking. Wij hebben nood aan een sterk internationaal rechtssysteem, niet aan de afschaffing ervan.

Daarom moet onze Belgische regering dringend van koers veranderen en steun verlenen aan het nieuwe VN-kernwapenverbod dat als enige verdrag ondubbelzinnig voor alle staten kernwapens verbiedt. Daarenboven zal ze de VS en de NAVO duidelijk moeten maken dat nieuwe kernwapens niet welkom zijn op ons grondgebied.

Net als in de jaren '70 en '80 zal publieke en politieke druk nodig zijn. De nieuwe kernwapenwedloop zal niet vanzelf stoppen.

Pieter Teirlinck is medewerker van Vrede vzw.


N-Vb sluit zich hierbij aan:

De wereld is een dorp.
Er moet een wereldregering komen die de problemen oplost.
N-Vb is offline   Met citaat antwoorden
Oud 7 augustus 2019, 19:23   #4
N-Vb
Staatssecretaris
 
N-Vb's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 11 juni 2013
Locatie: Vlaanderen, België, Europa
Berichten: 2.556
Standaard

Er is een wereldregering nodig.


Marc De Vos
decaan aan de Macquarie University en visiting fellow bij de denktank Itinera

Het traject van de wereld op weg naar de Eerste Wereldoorlog lijkt verdacht veel op het traject vandaag. Dat zegt Marc De Vos, decaan aan de Macquarie University in Sydney.

Een lange periode van relatieve vrede en stabiliteit die de mensheid de smaak van oorlog heeft afgeleerd. Economische groei en globalisering, met technologische vernieuwing die afstanden doet krimpen. De opkomst van een historische natie op zoek naar zichzelf, macht en invloed. Toenemende politieke en economische rivaliteit die tot in alle hoeken van de wereld reikt. Nationalistische politieke partijen drijven de temperatuur op. Sluimerende internationale spanningen geven een permanent crisisgevoel. Militair opbod onder de grootmachten. Landen zoeken elkaar en verdelen indirect de wereld in kampen. Enkele internationale wrijvingen, net geen conflicten. En dan ineens de ontploffing en de wereldbrand.

Dat was het traject van de wereld op weg naar de Eerste Wereldoorlog. Het lijkt verdacht veel op het traject vandaag, deze keer niet met Duitsland en Engeland, maar met China en de Verenigde Staten in de hoofdrol. Alle ingrediënten van toen zijn ook nu te ontwaren. Met elke nieuwscyclus, met elk wezenlijk politiek feit, wordt de mix gevaarlijker. De VS en China zijn vertrokken voor mondiale strategische concurrentie die, behoudens een onvoorziene grootschalige kentering, decennia zal duren. Achter het lawaai van Donald Trump verschuiven grote tektonische platen die alle volgende Amerikaanse presidenten zullen domineren.

De koude confrontatie met een militariserend China verklaart waarom de VS opnieuw de handen vrij willen met kernwapens. De nucleaire geopolitiek is terug. Ze verklaart waarom de Verenigde Staten economisch nationalisme boven globale welvaart plaatsen. Als Amerika dat niet zou doen, zou China met zijn staatsmodel en expansiedrift hele technologische sectoren en geografische regio's cadeau krijgen. Ze verklaart waarom de VS zich afkeren van een Europese Unie die de confrontatie niet wil of kan aangaan, en tegelijkertijd meer eist van de NAVO. Ze verklaart waarom de brexit voor de VS welgekomen is, een nuttig nationalistisch reveil binnen Europa dat meer Britse daadkracht kan geven op het wereldtoneel.

?
We beseffen het niet, maar we staan echt op de rand van het ravijn.


Een internationale oorlog vergt de vereniging van een geopolitiek en een militair conflict, aangestoken via de spreekwoordelijke lont aan het kruitvat. Het politieke wereldconflict hebben we al. De militarisering is begonnen. En aan lonten geen gebrek. De onrust in Hongkong kan China agressief maken. Taiwan loert op de achtergrond. De hele Zuid-Chinese Zee is een spanningsveld met China als onruststoker. Noord-Korea kan elk moment keren. Het Midden-Oosten staat altijd klaar voor een ontploffing. De situatie met Iran en de Straat van Hormuz is rijp voor een escalatie.

Tegelijkertijd evolueert de globalisering naar regionalisering, met nieuwe verbanden en breuklijnen. China en Japan zijn in vrede maar liggen op ramkoers, dus herontdekt Japan zijn leger. Rusland speelt verdeel en heers met Europa en zoekt een alliantie met China. Turkije schurkt militair aan bij Rusland, zowel in Syrië als daarbuiten. Ondertussen verbrokkelt zowel de Europese als de trans-Atlantische cohesie. Waar ooit het Westen stond, ontstaat een vacuüm dat zal worden opgevuld met een nieuwe realiteit.

Nationalisme en militarisme maken altijd meer kans als de economie tegenzit en de democratie faalt. China kent de laagste groei in bijna dertig jaar. Een nieuwe Chinese groeispurt kan alleen door meer internationale dominantie of door het einde van het Chinese model. Vergrijzing en schulden bevriezen Japan. Europa wordt een tweede Japan. Amerika europeaniseert, met een dalend groeipotentieel en een stijgende schuldverslaving. De erfenis van de Grote Financiële Crisis is niet verteerd. De centrale banken blijven geld pompen. Wat voor het ene land een economische stimulus is, is voor het andere land een muntontwaarding en dus een muntoorlog die de spanning verder opdrijft.

Daarbovenop komt de grootste vluchtelingen- en migratiecrisis sinds de Tweede Wereldoorlog, waarin politiek extremisme gedijt. Het democratische centrum verdampt, de democratische waarden slijten. We beseffen het niet, maar we staan echt op de rand van het ravijn. Bron: Trends
N-Vb is offline   Met citaat antwoorden
Oud 7 augustus 2019, 22:32   #5
N-Vb
Staatssecretaris
 
N-Vb's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 11 juni 2013
Locatie: Vlaanderen, België, Europa
Berichten: 2.556
Standaard

Van ‘de wereld, mijn dorp’ naar ‘mijn dorp, de wereld’


Door Francine Mestrum -
28 juli 2019



Zo’n twintig jaar geleden werd mijn eerste boek uitgegeven, het resultaat van mijn doctoraatsonderzoek. Ik legde erin uit hoe, onder de ‘deskundige’ leiding van de Wereldbank, het armoedethema zich een weg had gebaand naar de internationale agenda en er de plaats had ingenomen van ‘ontwikkeling’. Vanaf dan was het afgelopen met het collectieve project van nationale modernisering en werd enkel nog gekeken naar de ‘arme mensen’. De ngo-wereld jubelde omdat men niet zag of niet wilde zien dat tegelijk een eind werd gemaakt aan het idee van sociale ontwikkeling en er plaats werd gemaakt voor het allesoverheersend paradigma van de neoliberale mondialisering.

De uitgever veranderde stiekem de titel van mijn boek en maakte van ‘mondialisering’ ‘globalisering’, wellicht hopend dat ik de niet zo subtiele ideologische ingreep niet zou zien of begrijpen. En toen ik de andersmondialiseringsbeweging vermeldde, gaf een vooraanstaand VRT-journalist mij als antwoord: hoezo, is dat dan een anders-kapitalisme?

Om maar te zeggen, kijken naar de wereld is niet voor iedereen hetzelfde. Sommigen zien meer contacten tussen mensen, uitwisselingen tussen verschillende culturen, meer reizen en meer kennis.

Anderen zien een kapitalistisch monster dat meer en meer alles om zich heen verpulvert en verslindt. De natuur, gemeenschappen én mensen mét hun overlevingsmechanismen moeten eraan geloven.

Eigenlijk is dat, m.i., een probleem van hoofdzakelijk mannen die slechts één hersenhelft gebruiken en menen dat je analyse bij één van beide visies moet aansluiten. Terwijl, overduidelijk, de twee visies juist zijn. De wereld is één mondiaal dorp geworden, en in dat dorp grijpt de kasteelheer wild om zich heen om iedereen in zijn pas te laten lopen. Terwijl de boeren en proleten hun eigen taal ontwikkelen, hun eigen agenda volgen en het verzet organiseren.

En ja, dan krijg je een Trump die handelsoorlogen uitlokt, die ‘America great again’ wil maken, en je krijgt het oude British Empire dat een Brexit wil, om ‘take control’ again, of een China dat het ‘denken van Xi JinPing’ op de universitaire agenda’s zet. Het zijn leiders die hún land aan de top willen krijgen en de lessen van de tweede wereldoorlog vergeten zijn. Ze vinden multilateralisme een vuil woord en geven er de voorkeur aan hun bevolking op te zetten tegen de mensen in andere landen of, beter nog, mensen in het eigen land. Wit tegen zwart, geel tegen wit, Britten tegen Europeanen, Amerikanen tegen Chinezen.

En de civil society? Zij volgt. Zij verzet zich tegen de Trumps en Borissen van deze wereld, maar kijkt even goed ‘inwards’, verlaat de mondiale scene en gaat lokale acties promoten. Commons, weet je wel. Verander de wereld, begin bij jezelf. Vooral geen vliegtuig nemen, zeer slecht voor het milieu. Een wereld sociaal forum? Uit de tijd. Vandaag werken we aan municipalisme, eigen openbare dienst eerst. Van ‘de wereld, mijn dorp’ naar ‘mijn dorp, de wereld’. Zoek in de media maar een degelijk bericht over het buitenland. Of, erger nog, probeer er maar eens een te publiceren.

En ondertussen? De multinationals breiden hun macht uit. Ze hebben niet enkel de Staten maar meer en meer ook de civil society in hun klauwen, vooral via hun filantropische stichtingen. Van State capture naar civil society capture. Met de nieuwe cryptomunt, de Libra, als bemiddelaar.

Ja, er zijn wat verschuivingen aan de top van de lijst met allerrijkste mensen ter wereld. Zij worden rijk omdat de belastingparadijzen zowat overal ter wereld verspreid liggen in tropische delen van de oceanen. De grote investeerders doen het met wat minder, maar in Azië en Afrika nemen de internationale investeringen nog toe. En in landen waar het wat moeilijker gaat, zoals de ‘transitielanden’, daar organiseert men gewoon ‘speciale economische zones’, belastingvrij, zonder vervelende sociale en milieunormen, doorgaans. Meer dan duizend zijn er de afgelopen vijf jaar bijgekomen. De WTO is uitgeteld, klopt, maar het aantal bilaterale handels- en investeringsakkoorden neemt toe, en die zijn veel véél moeilijker te controleren door die lastige ngo’s. Neen, dit is niet het einde van de globalisering, maar wel van de pogingen om de handel wereldwijd te reguleren. Het wordt weer ieder voor zich en vooral ieder tegen allen.

En dan?

Het spreekt voor zich dat progressieve mensen en bewegingen deze stand van zaken in de wereld niet kunnen aanvaarden.

We leven in de paradoxale situatie dat nooit eerder de sociale bescherming zo hoog op de agenda stond, maar ze tegelijk nooit eerder zo werd bedreigd. En dat komt omdat ‘sociale bescherming’ voor de internationale organisaties iets anders betekent dan voor ons, gewone mensen. Wat de Wereldbank wil is onderwijs en gezondheidszorg voor arme mensen, en een klein basispensioentje voor wie zich niet op de markt kan verzekeren. Maar géén verzorgingsstaten, met arbeidsrecht en openbare diensten.

De economische en sociale rechten worden verder afgebouwd, men wil ons doen geloven dat de extreme armoede afneemt, maar de honger in de wereld neemt toe! Alternatieve berekeningen tonen aan dat meer dan de helft van de wereldbevolking arm is. De ongelijkheid neemt nooit eerder geziene proporties aan, met, volgens Oxfam, 26 mensen die evenveel bezitten als de armste helft (3,8 miljard) van de wereldbevolking. Dit is gewoon immoreel en decadent. Mensenrechten worden meer en meer ongestraft met voeten getreden, in de VS, in Brazilië, in de Filippijnen en, niet te vergeten, in onze eigenste Middellandse Zee. Méditerranée, zó blue, zó blue?

De democratie wordt in twijfel getrokken, van China tot Hongarije en tot de Arabische wereld. Regimes die nog doen alsof ze democratische vertegenwoordiging nastreven, worden wat meesmuilend bekeken. Alsof het zou helpen!

Dat is de wereld waarin een verzuipende linkerzijde het hoofd boven water probeert te houden. Radikaal links heeft in de EU nog 5 % van de stemmen! De sociaal-democraten staan op een goede 20 % en de Groenen op een kleine 10 %. In veel landen op andere continenten is er van een politieke linkerzijde nauwelijks sprake, laat staan dat ze er een progressief beleid zou kunnen voeren.

En helaas is het met de sociale bewegingen en ngo’s niet veel beter gesteld.

Op het eerste gezicht lijkt het er op dat de zogenaamde civil society nooit zoveel macht heeft gehad als vandaag. Ze is aanwezig bij de VN, bij de ILO, bij de Wereldbank en zelfs een beetje bij het IMF. Er zijn ontmoetingen met de Europese instellingen. Straks nodigt Guy Verhofstadt onze bewegingen uit om deel te nemen aan zijn boeiende conferentie over de democratisering van de Europese instellingen.

En toch.

Het Europees Sociaal Forum is mislukt. Het Wereld Sociaal Forum is op sterven na dood. In het People’s Forum voor Europa en Azië wordt geprobeerd zich iet of wat te organiseren. De ego’s struikelen over elkaar en wie nog wil reizen kan de tickets niet meer betalen. De indignado’s, de Okkupy’s, de Nuits Debout, de Black lives matter… waar zijn ze? Dagelijks krijg ik tientallen emails binnen van ergens weer een sociale actie, maar wat betekenen ze voor het systeem? Verandert er echt iets? Hoe lang houden de gilets jaunes het nog uit?

Kort samengevat: er zijn wel wat problemen.

Ngo’s en sociale bewegingen hebben het transnationaal moeilijk, omdat:
•Ja, die ego’s, hoef ik daar meer over te zeggen?
•Ja, de vijanden, want voor links is de vijand altijd het andere links.
•De foute of uitblijvende analyses. Hoewel de sociale fora altijd hebben kunnen rekenen op de participatie van heel wat academici, heeft men zelden een juiste kijk kunnen ontwikkelen op neoliberalisme, globalisering en de daaruit voortvloeiende sociale rampen. Tot vandaag, met een klimaatcrisis voor de deur, blijft de oplossing al te vaak beperkt tot ‘het kapitalisme’ dat eerst weg moet vooraleer iets te ondernemen. Dat werkt verlammend en demotiverend.
•Té veel ngo’s en sociale bewegingen vechten voor wat hen al gegeven is! Hun agenda wordt bepaald door de internationale instellingen: zij beslissen dat we vanaf nu gaan vechten tegen armoede en voor een minimale sociale bescherming. Maar in plaats van een eigen agenda met eigen linkse prioriteiten vast te stellen, volgens ze slaafs wat hen door diezelfde instellingen al is toegezegd. Energie voor een eigen inbreng, voor een eigen analyse is er dan niet meer.
•Té veel ngo’s en sociale bewegingen maken zich blij met hun zelf ontwikkelde ‘nieuwe’ methodes: ze werken aan horizontaliteit, tegen alle hiërarchieën, aan een eigen gebarentaal, enz. Maar zien niet dat elke organisatie die zichzelf au serieux neemt wel een minimum aan structuur en ja, hiërarchie moet inhouden. Dat kan perfect democratisch, met regels voor de verdeling van verantwoordelijkheden en verantwoording/accountability. Horizontalisme is al te vaak een mechanisme om de bestaande machtsrelaties te verbergen in plaats van ze te aanvaarden en te reguleren.
•En wat vooral geldt voor de ecologische beweging: de fatale roep van ‘begin bij jezelf”’. Alsof minder plastic strootjes gebruiken iets kan doen aan het plastic en vervuilingsbedrijf Ineos in de haven van Antwerpen, alsof een emissievrijezone in Antwerpen iets kan doen aan het roet van de cruiseschepen, of in Gent aan één van de meest vervuilende staalbedrijven van Europa. Alsof op reis gaan met de trein iets kan doen aan de vervuilende business van de bouw van spoorlijnen en wagons en de pakjesbedrijven aan banden zal leggen. Moeten we dan niets veranderen aan ons gedrag? Zeker wel, maar dat kan enkel een gevolg zijn van de structurele veranderingen die op ons af (moeten) komen. Individuele veranderingen kan je niet afdwingen, zeker niet als ze gepaard gaan met bangmakerij.
•En kijk, nu hebben we toch wel ontdekt dat de klimaatcrisis vooral de armen zal treffen! Allen daarheen! Hoe kunnen we die arme drommels helpen (3,8 miljard, ik zei het al)? Jeff Bezos en Elon Musk lachen in hun vuistje. De rijken doen ondertussen gewoon door, zij vervuilen tien keer meer dan de armen, en als er geen schone lucht meer is vallen ze net zo goed dood als de armen. Maar ze hebben langer kunnen profiteren.

Ach, ik hoor het al. Ik ben veel te pessimistisch, ik zie niet hoe al die kleine acties, kleine revoluties de aanzet kunnen zijn naar iets meer. Ik zou dat wel willen geloven, maar ik zie het niet gebeuren. Hoe lang moeten we misschien nog wachten?

Is de meest positieve ontwikkeling van de jongste tijd niet het ontstaan van ‘Youth for climate’? Jonge mensen die in eigen land en elders in Europa wekelijks op straat komen om doortastende milieumaatregelen te eisen. Jonge mensen die zich bewust zijn van de reële problemen en de politici met actie er willen toe aanzetten effectief te handelen.

Ja, dat is geweldig positief en het is met recht en rede dat ze hier in Gent de prijs voor de democratie hebben ontvangen.

Maar laat ons ook realistisch zijn.

Hun beweging is nog lang niet Europees. In heel veel landen heeft men er nog niet van gehoord.

En vooral: alleen kunnen ze het niet. Je kan niet van middelbareschoolscholieren verlangen dat ze met een uitgewerkte klimaatwet of realistische en haalbare plannen uitpakken. Ze hebben de steun nodig van andere politieke bewegingen die hen helpen om voor België realistische en urgente plannen uit te werken, en vooral om ook internationaal en mondiaal actief te worden.

We weten allemaal dat Vlaanderen, noch België, noch de EU op hun eentje de milieuproblemen kunnen oplossen. Als er ergens een mondiaal probleem bestaat dat wijst op onze onderlinge afhankelijkheid, dan wel hier. Vandaar dat een klassenanalyse misschien nuttig maar verre van voldoende is. Want als de lucht niet in te ademen valt in Peking, Cairo of Mexico City, dan voor iedereen. Er komt een dag dat de rijken ook vroegtijdig zullen sterven omdat ze niet op één twee drie in Patagonië of Nieuw Zeeland geraken.

En, om terug te keren tot die individuele doe-het-zelf-acties, we weten ook dat mensen hun gedrag niet zullen veranderen als hen geen beter leven in het vooruitzicht wordt gesteld, maar aub, niet in termen van ‘je zal gelukkiger zijn ‘, of ‘je kan meer doen met minder’… mensen geloven dat niet en ze hebben gelijk. Hou daarom op met dat gemoraliseer en stel hen daarentegen materiële verbeteringen voor, een geïsoleerd huis dat minder verwarming vergt, goedkopere geneesmiddelen, een versterkte sociale zekerheid, beter en goedkoper openbaar vervoer, met bio-voeding, enz. Via sociale maatregelen die het leven van mensen verbeteren kan heel veel voor het milieu worden gedaan en kan stap voor stap gewerkt worden aan systeemverandering. Het kan!

Maar hoe?

Het denken over de toekomst is nog lang niet uitgeklaard.

Wat we moeten leren is denken met onze twee hersenhelften. Het betekent dat we afzien van oude slogans zoals think global, act local (of omgekeerd). Beide zijn nodig.

Ten tweede moeten we leren pragmatisch in plaats van sectair zijn. Samenwerken met alle progressieve groepen die begrijpen dat er een systeemverandering nodig is.

Ten derde is het mijn overtuiging dat we af moeten van alle post-moderniteit en post-ontwikkeling. De moderniteit moet herbekeken worden maar moet niet, vooral niet overboord gegooid worden. Wat er fout aan was is de scheiding van mens en natuur, het externaliseren van de natuur, terwijl de mens deel is van de natuur. Vanuit dat nieuwe besef moeten we onze wereld hertekenen, met respect voor iedereen, niet met bewondereng voor iedereen, want elke beschaving heeft zijn voor- en nadelen. De boetedoening van ‘witte mensen’ is niet nodig. We mogen ons niet laten misleiden door de predikheren die ons terug naar de middeleeuwen willen brengen, naar tribale gemeenschappen, die bang zijn van nieuwe technologie en spiritualiteit als redmiddel zien.

We moeten terug naar het universalisme want we zijn allemaal verschillend, we leven met een grote diversiteit, maar vreedzaam samenleven is enkel mogelijk als we allemaal gelijk zijn. We hebben gelijke rechten, precies omdat we allemaal verschillend zijn, het zijn niet de verschillen die onze rechten en onze status bepalen. We zijn verschillend en daarom zijn we gelijk. Gevaarlijk zijn zij die deze twee begrippen door elkaar halen.

Youth for climate is een kans die niet mag verloren gaan. Het is inderdaad zeer hoopgevend dat jonge mensen het initiatief genomen hebben, de oudere generaties mogen hen niet in de steek laten. Ze moeten helpen met het uitwerken van concrete beleidsvoorstellen voor het regionale, nationale, Europese en mondiale niveau. Ze moeten helpen met het duiden op de links die er bestaan tussen diverse sectoren, van sociale rechtvaardigheid naar milieurechtvaardigheid, naar democratie, naar fiscaliteit, naar vrede. Alles hangt samen met alles en iedereen is nodig.

Ik wil daarom een vurig pleidooi houden voor het organiseren van een wereldwijde beweging, met een duidelijke democratische structuur, met daarin vakbonden, sociale bewegingen en ngo’s. Dit moet een beweging worden die werkt aan duurzaamheid: duurzaamheid van het leven, van mensen, van de maatschappij, van de natuur. Dit is dringend.

Wij hebben nog één ding meer nodig, een voorwaarde voor het slagen van wat hierboven staat: een sterke, mondiale beweging tegen het fascisme dat overal ter wereld de kop weer opsteekt. Indien zij winnen is ook de democratie verloren en is wellicht de mensheid verloren. Voor lange tijd.

Vandaar: mondialiseren. Het moet.

Francine Mestrum

Gentse Feesten, 28 juli 2019
N-Vb is offline   Met citaat antwoorden
Oud 15 augustus 2019, 18:41   #6
Libro
Secretaris-Generaal VN
 
Libro's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 19 mei 2007
Berichten: 28.840
Standaard

TL; DR. Wat is trouwens de bron hiervan?
__________________
Om het vlees te tuchtigen lees ik af en toe de Vlaamse pers, die kakofonie van taalfouten en gemeenplaatsen.

Benno Barnard

"Als jij niet op Groen stemt, dan is al ons werk voor niets geweest!" Anuna tegen Kyra

Libro is nu online   Met citaat antwoorden
Oud 15 augustus 2019, 18:51   #7
Eduard Khil
Secretaris-Generaal VN
 
Eduard Khil's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 5 juni 2012
Locatie: Hemel
Berichten: 24.847
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Libro Bekijk bericht
TL; DR. Wat is trouwens de bron hiervan?
ik heb het gerapporteerd. Ik ben het spuugzat dat ie constant de forumregels rond copy/pasten en het starten van nieuwe topics overtreedt, zonder enig optreden van de mods.
__________________
EDUARD KHIL, TSAAR VAN DE TROLOLO
Eduard Khil is offline   Met citaat antwoorden
Oud Gisteren, 02:14   #8
N-Vb
Staatssecretaris
 
N-Vb's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 11 juni 2013
Locatie: Vlaanderen, België, Europa
Berichten: 2.556
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Eduard Khil Bekijk bericht
ik heb het gerapporteerd. Ik ben het spuugzat dat ie constant de forumregels rond copy/pasten en het starten van nieuwe topics overtreedt, zonder enig optreden van de mods.


het gaat hier toch om een politiek standpunt, sociaal globalisme; de tekst sluit aan bij de N-Vb visie, in grote lijnen toch

en de bron staat er ook bij: de schrijfster en de wereldmorgen

rapporteer liever uzelf
N-Vb is offline   Met citaat antwoorden
Antwoord


Discussietools

Regels voor berichten
Je mag niet nieuwe discussies starten
Je mag niet reageren op berichten
Je mag niet bijlagen versturen
Je mag niet jouw berichten bewerken

vB-code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit
Forumnavigatie


Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 09:49.


Forumsoftware: vBulletin®
Copyright ©2000 - 2019, Jelsoft Enterprises Ltd.
Content copyright ©2002 - 2016, Politics.be