| 23 januari 2007 12:21 |
| lombas |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door guerin
Erfenis is een basisonrecht,het is een systeem van insluiting en dus van uitsluiting.Eigendom van goederen is dat ook en om dezelfde redenen.
|
Stuur me even je adres door via PB. Ik heb dringend een televisie nodig, of iets dergelijk.
|
| 21 januari 2007 13:41 |
| guerin |
Erfenis is een basisonrecht,het is een systeem van insluiting en dus van uitsluiting.Eigendom van goederen is dat ook en om dezelfde redenen.
|
| 21 januari 2007 13:31 |
| Percalion |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door guerin
Door het eigendomsrecht te verstevigen en de complementaire recht op erfenis welke een basisonrecht is!
|
Integendeel, beste guerin... het eigendoms- en erfrecht zorgen er net voor dat mensen respect hebben voor goederen, dat ze er zorgvuldig mee omspringen, dat ze hun best doen om die goederen in goede staat te bewaren. Mocht er geen erfrecht bestaan, waarom zou je dan je eigen huis in goede staat willen bewaren? Hetzelfde merkt men trouwens bij sociale verhuurmaatschappijen: in die gevallen waar "huur" omgezet wordt in "huurkoop" (m.a.w. men kan na zoveel jaar eigenaar worden van het huurpand) blijken de bewoners veel beter voor de eigendom te zorgen, er zijn minder kosten e.a. Nog meer voorbeelden? In de V.S. worden stukken weiland door de overheid verpacht aan boeren. Als je maar één jaar krijgt, en dan een nieuw stuk moet aanvragen, dan heb je er alle belang bij om je beesten die hele wei te laten leeggrazen. Toen men echter de huurperiodes verlengde, bleek de overbegrazing af te nemen. Enzoverder, enzoverder...
|
| 21 januari 2007 11:42 |
| guerin |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door lombas
Neen, absoluut niet. Eén van de uitgangspunten van het libertarisme is juist dat zulk een maatschappijbeeld sociaal, empathisch gedrag bij mensen opwekt.
|
Door het eigendomsrecht te verstevigen en de complementaire recht op erfenis welke een basisonrecht is!
|
| 21 januari 2007 11:16 |
| Karma |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door dereien
Als ik dit zo allemaal lees moet ik denken aan wat Wim Sonneveld in een van zijn conferences over opvoeders zei:
“Een opvoeder is een stakker die in de duisternis tast”
Zou die hoofdopvoeder uit Ronse, onze vriend Ruf Nachtergaele daarom Regina Louf op haar paardjes gezet hebben in De Pinte? Blijkbaar helpt hippotherapie ook bij haar want is ze tegenwoordig oooo zo stil geworden. |
Blijkbaar kan je het niet laten om mij of mambo te volgen niewaar.
Ps: Ik werk noch in Ronse noch in de Pinte (maar ben inderdaad wel hoofdopvoeder). En Regina Louf noch Ruf Nachtergaele ken ik persoonlijk niet.
|
| 21 januari 2007 10:40 |
| dereien |
Citaat:
|
Oorspronkelijk geplaatst door [U
Karma[/u];2356130]Waar ik werk geven ze ook hippotherapie. De resultaten zijn eigenlijk wel positief te noemen.
|
Als ik dit zo allemaal lees moet ik denken aan wat Wim Sonneveld in een van zijn conferences over opvoeders zei:
“Een opvoeder is een stakker die in de duisternis tast”
Zou die hoofdopvoeder uit Ronse, onze vriend Ruf Nachtergaele daarom Regina Louf op haar paardjes gezet hebben in De Pinte? Blijkbaar helpt hippotherapie ook bij haar want is ze tegenwoordig oooo zo stil geworden.
|
| 21 januari 2007 02:02 |
| Karma |
Voor mij was het wel wat minder eerlijk gezegd. Een van mijn medewerksters heeft de plaats ingenomen van iemand die zich totaal wil inzetten voor de hippotherapie. Daardoor is die medewerkster weg uit mijn dienst ......... en 'k was eerlijk gezegd een beetje verliefd op haar maar goed ... doet niets terzake natuurlijk.
|
| 21 januari 2007 01:45 |
| lombas |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Karma
Voor ons is het eigenlijk nogal nieuw. Vorig jaar zijn we met hippotherapie gestart. Kent onvermijdelijk wel wat groeipijnen veronderstel ik maar de resultaten zijn nogal veelbelovend.
Het is zoals je zegt, de jongeren worden er doorgaans nogal rustig van en vereenzelvigen zich met het dier dat ze moeten berijden. Verschillende jongeren met ADHD die doorgaans nergens in te tomen zijn tonen zich wonderingswaardig de rustigheid zelve. Of hoe de natuur eigenlijk voor elkaar kan zorgen.
|
De hippotherapie waar ik aan meewerkte was dan ook gestart als "meewerken in de boerderij". De gehandicapten die konden, leerden eerst omgaan met geitjes en zo, ze voederen, en dan schakelde men over op het "dier berust mens"-principe. Dat werkte zeer goed, vermits ze respect hadden leren opbouwen, en een bepaalde band, met het dier.
Ik blijf een voorstander van het houden van een kleine boerderij op zulke instellingen, puur uit wat ik daar heb meegemaakt. Dieren hebben zeer eenvoudige gevoelens, en dat biedt een antwoord op de soms wisselende buien van de patiënten. Zeker een paard, en dat maakt hippotherapie zo wonderlijk, is in staat de gehandicapte als het ware geheel te bevatten. Er zijn manen om vast te houden, een vacht om te strelen, een zadel om in te blijven zitten, een zij om je benen tegen te klemmen &c.
|
| 21 januari 2007 01:36 |
| Karma |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door lombas
Wij deden gewoon een ritje van ongeveer een kilometer of twee met een drietal van die gasten, en als de ene niet kalm werd, dan zorgden de anderen er wel voor.
Nee, die hippotherapie vond ik fantastisch als zestienjarige. Je leert de dieren respecteren - ik moest ook wat helpen op de "boerderij" - en je komt meteen in aanraking met een niet te verwaarlozen bevolkingsgroep: de mentaal gehandipten. Ik vond het enorm leerrijk en de basis van mijn voluntarisme lag daar.
Zevenbergen is overigens een instelling waar mijn vader nog altijd zorg voor draagt, en die me nauw aan het hart ligt.
|
Voor ons is het eigenlijk nogal nieuw. Vorig jaar zijn we met hippotherapie gestart. Kent onvermijdelijk wel wat groeipijnen veronderstel ik maar de resultaten zijn nogal veelbelovend.
Het is zoals je zegt, de jongeren worden er doorgaans nogal rustig van en vereenzelvigen zich met het dier dat ze moeten berijden. Verschillende jongeren met ADHD die doorgaans nergens in te tomen zijn tonen zich wonderingswaardig de rustigheid zelve. Of hoe de natuur eigenlijk voor elkaar kan zorgen.
|
| 21 januari 2007 01:23 |
| lombas |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Karma
Ik ben er wel een paar keer bijgeweest toen de sessies doorgingen. Sommige van de gasten werden er inderdaad rustig van maar enkele anderen hadden er geen boodschap aan en haakten af na een tijdje.
|
Wij deden gewoon een ritje van ongeveer een kilometer of twee met een drietal van die gasten, en als de ene niet kalm werd, dan zorgden de anderen er wel voor.
Nee, die hippotherapie vond ik fantastisch als zestienjarige. Je leert de dieren respecteren - ik moest ook wat helpen op de "boerderij" - en je komt meteen in aanraking met een niet te verwaarlozen bevolkingsgroep: de mentaal gehandipten. Ik vond het enorm leerrijk en de basis van mijn voluntarisme lag daar.
Zevenbergen is overigens een instelling waar mijn vader nog altijd zorg voor draagt, en die me nauw aan het hart ligt.
|
| 21 januari 2007 01:15 |
| Karma |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door lombas
Ze worden er vaak helemaal opgewekt en rustig van eh. Ontroerend om mee te maken, en het geeft een hoop genoegdoening, vind je niet?
|
Ik ben er wel een paar keer bijgeweest toen de sessies doorgingen. Sommige van de gasten werden er inderdaad rustig van maar enkele anderen hadden er geen boodschap aan en haakten af na een tijdje.
|
| 21 januari 2007 01:12 |
| lombas |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Karma
Waar ik werk geven ze ook hippotherapie. De resultaten zijn eigenlijk wel positief te noemen.
|
Ze worden er vaak helemaal opgewekt en rustig van eh. Ontroerend om mee te maken, en het geeft een hoop genoegdoening, vind je niet?
|
| 21 januari 2007 01:10 |
| Karma |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door lombas
Ik heb enkele jaren meegewerkt aan hippotherapie bij een instelling voor gehandicapten in de buurt (Zevenbergen), en ik vond dat enorm leerrijk en betekenisvol.
|
Waar ik werk geven ze ook hippotherapie. De resultaten zijn eigenlijk wel positief te noemen.
|
| 21 januari 2007 01:01 |
| lombas |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Phrea|K
Ik vraag me soms wel af waar iemand de motivatie haalt om zich vrijwillig in te zetten voor demente bejaarden of mentaal gehandicapten. Het is misschien grof om het zo te zeggen, maar uiteindelijk kun je zoveel tijd en geld investeren in die mensen als je wil en zie je toch geen verbetering. Als je armen helpt, of mensen met een lichamelijke handicap, of weeskinderen of whatever, dan heb je volgens mij toch meer voldoening vermits die mensen nog in een bepaalde richting kunnen ontwikkelen. Het zijn normale mensen en er is iets van perspectief, bij mentaal gehandicapten & demente bejaarden is dat (in mijn ogen) minder het geval.
|
Ik heb enkele jaren meegewerkt aan hippotherapie bij een instelling voor gehandicapten in de buurt (Zevenbergen), en ik vond dat enorm leerrijk en betekenisvol.
|
| 21 januari 2007 00:44 |
| Percalion |
Net zoals iemand ook niet op Politics komt discussiëren om bij anderen vooruitgang te zien... 
|
| 21 januari 2007 00:44 |
| Percalion |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Phrea|K
Ik vraag me soms wel af waar iemand de motivatie haalt om zich vrijwillig in te zetten voor demente bejaarden of mentaal gehandicapten. Het is misschien grof om het zo te zeggen, maar uiteindelijk kun je zoveel tijd en geld investeren in die mensen als je wil en zie je toch geen verbetering. Als je armen helpt, of mensen met een lichamelijke handicap, of weeskinderen of whatever, dan heb je volgens mij toch meer voldoening vermits die mensen nog in een bepaalde richting kunnen ontwikkelen. Het zijn normale mensen en er is iets van perspectief, bij mentaal gehandicapten & demente bejaarden is dat (in mijn ogen) minder het geval.
|
Het is niet aan ons om de motivatie en waarden van anderen in vraag te stellen... Hen is het niet om de ontwikkeling te doen, of om de perspectieven. Wie zegt dat je enkel genoegdoening kan krijgen als je vooruitgang ziet? Dat is helemaal niet de bedoeling van hulp voor mensen met een mentale handicap, of toch zeker niet de hoofdreden.
|
| 20 januari 2007 22:18 |
| Phrea|K |
Ik vraag me soms wel af waar iemand de motivatie haalt om zich vrijwillig in te zetten voor demente bejaarden of mentaal gehandicapten. Het is misschien grof om het zo te zeggen, maar uiteindelijk kun je zoveel tijd en geld investeren in die mensen als je wil en zie je toch geen verbetering. Als je armen helpt, of mensen met een lichamelijke handicap, of weeskinderen of whatever, dan heb je volgens mij toch meer voldoening vermits die mensen nog in een bepaalde richting kunnen ontwikkelen. Het zijn normale mensen en er is iets van perspectief, bij mentaal gehandicapten & demente bejaarden is dat (in mijn ogen) minder het geval.
|
| 20 januari 2007 22:06 |
| Percalion |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door netslet
Met dat tweede ben ik toch niet echt volledig akkoord, vrees ik. Ik ben van oordeel dat men steeds verantwoordelijkheid moet opnemen voor elk goed dat men ge-homestead heeft of bekomen door vrijwillige ruil met een ander individu.
Ik zou, moest ik een boosaardige wapenindustrie-mogul op pensioen zijn, niet het recht hebben om een partij mijnen te dumpen in de natuur (nog niet ge-homestead terrein) en wanneer daar een natuurwandelaar op trapt te beweren dat die mijnen voorheen wel eigendom van mij waren en dat ik er toen met plezier verantwoordelijkheid voor droeg, maar dat ik op een mooie zondagmorgen heb besloten om mij ervan te ontdoen en dat, alhoewel ik meevoel met de wandelaar omwille van het verlies van zijn beide benen, toch niet denk dat ik op eniger wijze verantwoordelijk daarvoor gesteld kan worden.
Immers, door mij van mijn mijnen te ontdoen op niet ge-homestead terrein homestead ik net dat stukje terrein en moet ik dus ook voor de gebeurtenissen die in gang gezet worden door dat stukje verantwoordelijkheid dragen.
|
Ha, maar het verlaten van eigendom impliceert alleen maar de afstand van het beschikkingsrecht - niet de afstand van de verantwoordelijkheid. Die kàn men niet afstaan; die moet worden overgenomen. Bijvoorbeeld door iemand die homesteadt.
Zie Van Dun daarvoor. Ik dacht dat Van Dun het voorbeeld geeft van iemand die gifgas loost: die kan zich niet verweren door te zeggen dat hij zijn eigendomsrechten heeft "afgestaan". De verantwoordelijkheid blijft de zijne tot iemand anders ze heeft overgenomen.
Of zoiets.
|
| 20 januari 2007 22:00 |
| Percalion |
Los daarvan heb ik hoofdpijn en stress, dus mijn verontschuldigingen voor de vaagheid e.d.
|
| 20 januari 2007 22:00 |
| Percalion |
Om te beginnen bestaat de zorgsector haast volledig uit personeelskosten. Die kosten bestaan dan weer voor 56% uit belastingen... om het sociale systeem recht te houden, nietwaar.
Er is absoluut geen reden waarom er in de zorgsector geen ondernemers zouden kunnen actief zijn, mensen die met een winstoogmerk werken dus. We vertrouwen op ondernemers voor het leveren van brood, computers en behangpapier, maar om één of andere reden ligt er een taboe op ondernemers die "zorg" leveren...
Nochtans is het simpel: de ondernemers zorgen voor een aanbod aan zorg, ze rekenen hiervoor een kostprijs aan die hen in staat stelt om winst te maken.
Momenteel is de kostprijs van zorg echter zo hoog, dat niemand in staat is om zich zulke privé-zorg te permitteren. Zoals al opgemerkt, heeft dat voor een belangrijk deel te maken met de overbelasting op arbeid.
Een liberalisering van de samenleving zou dan ook het aanbod aan zorg uitbreiden (en daardoor de kostprijs drukken). De mensen en de middelen die nu circuleren in het werkgroepenoerwoud kunnen gerust gebruikt worden om aan fund-raising te doen. Er zijn nu al talrijke organisaties van ouders van kinderen met een handicap, e.d. - er is geen reden waarom zulke organisaties niet zélf een voorziening zouden kunnen uitbaten, of een solidariteitsmechanisme zouden kunnen vormen.
|
Politics.be
Overzicht discussie (Nieuwste eerst)
