Politics.be Problemen met registreren of reageren op de berichten?
Een verloren wachtwoord?
Gelieve een mail te zenden naar [email protected] met vermelding van je gebruikersnaam.

Ga terug   Politics.be > Themafora > Staatsinrichting
Registreer FAQForumreglement Ledenlijst Markeer forums als gelezen

Staatsinrichting Vlaanderen versus Wallonië? Een unitaire, federale, confederale staat of meteen Vlaanderen onafhankelijk. Dit is het forum bij uitstek voor discussies over de Belgische staatsinrichting.

Antwoord
 
Discussietools
Oud 5 april 2020, 21:18   #241
edwin2
Eur. Commissievoorzitter
 
edwin2's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 28 januari 2011
Locatie: Het Graafschap Holland
Berichten: 8.315
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Weyland Bekijk bericht
Heb er zelfs één gekend die uit Den Haag kwam en haar secundair diploma haalde via de Examencommissie van de Vlaamse Gemeenschap in Brussel. Erg ambitieus op die jonge leeftijd (ze was toen 18). Heef haar diploma gehaald met inzichten in de samenleving zoals die is in België als haar thuisland. Zeker een pluspunt.
Een pluspunt met België is de erkenning van elkaars diploma's. Ken twee personen die Preventieadviseur 1 hebben gedaan in Antwerpen, is ook door Inspectie SZW (voorheen de Arbeidsinspectie) erkend als gelijkwaardig aan Hoger Veiligheidskundige.

Ben zelf MVK, dat is in België Preventieadviseur 2, nagedacht over vervolg, maar ben niet van plan mijn huwelijk er aan op te offeren en bovendien ben ik 57 jaar jong. Maar Antwerpen had dan op mijn lijstje gestaan.

Had ook nog MOShe in Delft kunnen doen, dat is nog hoger als HVK, maar dat was waarschijnlijk een nachtmerrie geweest voor mij, net als de avond HTS waar ik als ingenieur (ing. Of B.Eng ) afgestudeerd ben.
__________________
Ní neart go cur le chéile!

Laatst gewijzigd door edwin2 : 5 april 2020 om 21:29.
edwin2 is offline   Met citaat antwoorden
Oud 9 april 2020, 08:31   #242
Henri1
Secretaris-Generaal VN
 
Henri1's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 15 juli 2008
Locatie: GROOT LUIK (Liège)
Berichten: 49.348
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Derk de Tweede Bekijk bericht
Waarom Brussel niet opdelen ?
Waarom Maastricht niet teruggeven aan België ?
__________________
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Ernst Niessen Bekijk bericht
Ik heb in Duitsland een aantal Walen ontmoet. Geen van hen kon zich verstaanbaar maken in een andere Europese taal dan alleen het Frans. Echte 'Belgen', behept met een sociaal gebrek en met een onbegrepen, aandoenlijke idee dat de hele wereld Frans spreekt.
Henri1 is offline   Met citaat antwoorden
Oud 9 april 2020, 15:33   #243
edwin2
Eur. Commissievoorzitter
 
edwin2's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 28 januari 2011
Locatie: Het Graafschap Holland
Berichten: 8.315
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Henri1 Bekijk bericht
Waarom Maastricht niet teruggeven aan België ?
Teruggeven alleen levert geen geld op, daarom niet.
__________________
Ní neart go cur le chéile!
edwin2 is offline   Met citaat antwoorden
Oud 9 april 2020, 15:44   #244
Weyland
Minister
 
Geregistreerd: 15 mei 2011
Berichten: 3.734
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Henri1 Bekijk bericht
Waarom Maastricht niet teruggeven aan België ?
Inderdaad. Sjengen sloten zich aan bij de Belgische Revolutie en ze voelen zich in den vreemde onder de calvinisten. Dat in tegenstelling tot Zeeuws-Vlamingen en Noord-Brabanders, die erg gecalviniseerd zijn, al bleven ze katholiek. Beetje zoals hoe Nederlandstalige Belgen naar Franstalige pijpen dansten hebben zij een jerkreflex ontwikkeld die hen soms calvinistischer dan Calvijn maakt doordat ze wel gecommandeerd werden door calvinisten, maar er nooit bijhoorden. Ironisch gezien hebben ze dan vaak de lasten mee van die wereldbeschouwing (zoals kleuterachtige regelzucht, gevit op irrelevante details en een bekrompen lineaire visie op productiviteit), maar minder de lusten (transparantie, zelfontplooiing van karakter). Nederlandse Limburgers hebben dat veel minder.



Nu steek ik een beetje de draak, maar mijn ervaring leert dit toch ergens, omdat ik op het werk juist beter overeenkom met (Protestantse) Zeeuwen en Hollanders dan met Brabanders. Meer volwassen gedrag, mss juist omdat ze Protestants zijn en voorouders hebben die al 4 eeuwen 'erbijhoorden' wat heeft bijgedragen aan een betere persoonlijke ontwikkeling?

Laatst gewijzigd door Weyland : 9 april 2020 om 16:00.
Weyland is offline   Met citaat antwoorden
Oud 10 april 2020, 07:08   #245
Jacob Van Artevelde
Europees Commissaris
 
Jacob Van Artevelde's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 19 mei 2008
Locatie: Leuven, DIETSLAND.
Berichten: 7.159
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Henri1 Bekijk bericht
Waarom Maastricht niet teruggeven aan België ?
Waarom Vlaanderen en Brabant niet teruggeven aan het noorden ?
Want met Verlatinge kozen de Staten van die vorstendommen om met de Staten uit het noorden 1 blok te vormen tegen Spanje.
Maar met de val van Antwerpen, viel het zuidelijk stuk van Brabant daarvan weg.
Maar nu de Spanjaarden hier weg zijn, moet die scheiding toch niet meer blijven bestaan ?
__________________
Geen Gezeik: Dietsland Eén Rijk! Mijn vaderland is mijn moedertaal.
Immigranten bepalen de toekomstige taalbalans en taalspreiding in Belgie!
Als de Nederlandstalige Gemeenschap ooit de stem, de liefde, en de steun van een groot deel van de vreemdelingen in Brussel kan winnen, kan Brussel weer een Nederlandstalige stad worden.

Laatst gewijzigd door Jacob Van Artevelde : 10 april 2020 om 07:10.
Jacob Van Artevelde is offline   Met citaat antwoorden
Oud 10 april 2020, 07:16   #246
Jacob Van Artevelde
Europees Commissaris
 
Jacob Van Artevelde's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 19 mei 2008
Locatie: Leuven, DIETSLAND.
Berichten: 7.159
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Henri1 Bekijk bericht
Waarom Maastricht niet teruggeven aan België ?
Omdat Leopold I ervoor koos om liever de oostelijke Limburgers af te staan dan de westelijke Luxemburgers.
Als België het oostelijke gedeelte van Limburg terug krijgt zou het dus de provincie Luxemburg moeten aan Nederland geven. (Of de facto aan het Groothertogdom Luxemburg omdat dat zich intussen onafhankelijk maakte van Nederland.)
__________________
Geen Gezeik: Dietsland Eén Rijk! Mijn vaderland is mijn moedertaal.
Immigranten bepalen de toekomstige taalbalans en taalspreiding in Belgie!
Als de Nederlandstalige Gemeenschap ooit de stem, de liefde, en de steun van een groot deel van de vreemdelingen in Brussel kan winnen, kan Brussel weer een Nederlandstalige stad worden.

Laatst gewijzigd door Jacob Van Artevelde : 10 april 2020 om 07:18.
Jacob Van Artevelde is offline   Met citaat antwoorden
Oud 10 april 2020, 07:41   #247
quercus
Secretaris-Generaal VN
 
quercus's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 4 maart 2009
Locatie: De Verenigde Nederlanden
Berichten: 29.365
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Jacob Van Artevelde Bekijk bericht
Waarom Vlaanderen en Brabant niet teruggeven aan het noorden ?
Want met Verlatinge kozen de Staten van die vorstendommen om met de Staten uit het noorden 1 blok te vormen tegen Spanje.
Maar met de val van Antwerpen, viel het zuidelijk stuk van Brabant daarvan weg.
Maar nu de Spanjaarden hier weg zijn, moet die scheiding toch niet meer blijven bestaan ?
Dat is dan ook de reden waarom ik persoonlijk vind dat 26 juli 1581 een veel betere en meer gepaste datum zou zijn om door de Vlamingen als feestdag te nemen. Ik heb overigens ook gelezen dat die Acte van Verlaetinghe ook een inspiratiebron zou geweest zijn voor Thomas Jefferson bij het opstellen van de Declaration of Independence.
quercus is nu online   Met citaat antwoorden
Oud 10 april 2020, 09:15   #248
Het Oosten
Secretaris-Generaal VN
 
Het Oosten's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 28 juli 2010
Berichten: 33.776
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door quercus Bekijk bericht
Dat is dan ook de reden waarom ik persoonlijk vind dat 26 juli 1581 een veel betere en meer gepaste datum zou zijn om door de Vlamingen als feestdag te nemen. Ik heb overigens ook gelezen dat die Acte van Verlaetinghe ook een inspiratiebron zou geweest zijn voor Thomas Jefferson bij het opstellen van de Declaration of Independence.

De mensen van uw gezindheid zwaaien altijd en tot vervelens toe met de fameuze 'Acte van Verlatinghe'. Alleen vergeten ze (wellicht doelbewust) dat de uitvoering van deze fameuze 'Acte' een (zeer) kort leven beschoren was. De calvinisten hielden zich al vrij snel niet aan de bepalingen van de Acte en traden bijna even fanatiek op als de Spanjaarden. En toen lag alles in de kortste keren op zijn gat.

Eigenlijk wilden alleen de Noordelijke Nederlanden zich afscheiden (en dan nog: Amsterdam had er geen oren naar bijvoorbeeld) maar de Zuidelijke (katholieke) landen wilden bij Spanje blijven. Alleen wilden ze af van de overdreven en brute vervolging van andersgezinden.

En dus: zoek maar alvast een andere datum voor uw vieringen.
Het Oosten is offline   Met citaat antwoorden
Oud 10 april 2020, 10:07   #249
quercus
Secretaris-Generaal VN
 
quercus's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 4 maart 2009
Locatie: De Verenigde Nederlanden
Berichten: 29.365
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Het Oosten Bekijk bericht
De mensen van uw gezindheid zwaaien altijd en tot vervelens toe met de fameuze 'Acte van Verlatinghe'. Alleen vergeten ze (wellicht doelbewust) dat de uitvoering van deze fameuze 'Acte' een (zeer) kort leven beschoren was. De calvinisten hielden zich al vrij snel niet aan de bepalingen van de Acte en traden bijna even fanatiek op als de Spanjaarden. En toen lag alles in de kortste keren op zijn gat.

Eigenlijk wilden alleen de Noordelijke Nederlanden zich afscheiden (en dan nog: Amsterdam had er geen oren naar bijvoorbeeld) maar de Zuidelijke (katholieke) landen wilden bij Spanje blijven. Alleen wilden ze af van de overdreven en brute vervolging van andersgezinden.

En dus: zoek maar alvast een andere datum voor uw vieringen.
Tja system, het is vervelend nietwaar dat er hier een "ambetanterik" de nadruk legt op iets dat jij niet graag hoort of leest. Maar, graag of niet voor jou, de Acte van Verlaetinghe werd voor het Zuiden (het gedeelte dat nog niet bezet was door de Spaanse militaire arm van de Roomse Kerk) ondertekend door Vlaanderen en door Brabant. Als de Acte voor het Zuiden een slag in het water geweest is was dat niet omdat de katholieken hier absoluut "bij Spanje wilden blijven" maar wel omdat de Spaanse legermacht op dat ogenblik overweldigend was. Ze zouden trouwens een paar jaren later (1585) onder leiding van de Italiaan Alessandro Farnese verder doorstoten naar het Noorden en Antwerpen in hun klauwen krijgen. Maar kom niet af met "het zuiden was katholiek". Er was op dat ogenblik een flink pak Vlaamse en Brabantse protestanten, dat weet jij ook wel, ook al doe altijd krampachtige pogingen om die harde waarheid te minimaliseren. De realiteit was dat Rome geen andere vorm van Christendom naast zich duldde. Want de Roomse Kerk was in die tijd niet zomaar een religie, het was evenzeer een politieke machtsfactor van aanzienlijke betekenis die voor het vuile werk steeds beroep kon doen op het toe nog militair zeer machtige en fanatiek katholieke Spanje.

Ik heb dus alle reden om er voorstander van te zijn dat de Vlaamse feestdag verschoven wordt naar 26 juli. Want zelfs als de Acte uiteindelijk voor de Vlamingen en de Zuidelijke Brabanders vruchteloos gebleven is mag en moet het herdacht worden als een Vlaams (huidige betekenis) streven naar het zich bevrijden van een oppressief Spaans regime uit de 16e eeuw. Overigens was de slag van 1302 een Pyrrhus overwinning. Want een paar jaren later kregen we van de Fransen ferm op onze donder.

Laatst gewijzigd door quercus : 10 april 2020 om 10:16.
quercus is nu online   Met citaat antwoorden
Oud 10 april 2020, 10:37   #250
Het Oosten
Secretaris-Generaal VN
 
Het Oosten's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 28 juli 2010
Berichten: 33.776
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door quercus Bekijk bericht
Tja system, het is vervelend nietwaar dat er hier een "ambetanterik" de nadruk legt op iets dat jij niet graag hoort of leest. Maar, graag of niet voor jou, de Acte van Verlaetinghe werd voor het Zuiden (het gedeelte dat nog niet bezet was door de Spaanse militaire arm van de Roomse Kerk) ondertekend door Vlaanderen en door Brabant. Als de Acte voor het Zuiden een slag in het water geweest is was dat niet omdat de katholieken hier absoluut "bij Spanje wilden blijven" maar wel omdat de Spaanse legermacht op dat ogenblik overweldigend was. Ze zouden trouwens een paar jaren later (1585) onder leiding van de Italiaan Alessandro Farnese verder doorstoten naar het Noorden en Antwerpen in hun klauwen krijgen. Maar kom niet af met "het zuiden was katholiek". Er was op dat ogenblik een flink pak Vlaamse en Brabantse protestanten, dat weet jij ook wel, ook al doe altijd krampachtige pogingen om die harde waarheid te minimaliseren. De realiteit was dat Rome geen andere vorm van Christendom naast zich duldde. Want de Roomse Kerk was in die tijd niet zomaar een religie, het was evenzeer een politieke machtsfactor van aanzienlijke betekenis die voor het vuile werk steeds beroep kon doen op het toe nog militair zeer machtige en fanatiek katholieke Spanje.

Ik heb dus alle reden om er voorstander van te zijn dat de Vlaamse feestdag verschoven wordt naar 26 juli. Want zelfs als de Acte uiteindelijk voor de Vlamingen en de Zuidelijke Brabanders vruchteloos gebleven is mag en moet het herdacht worden als een Vlaams (huidige betekenis) streven naar het zich bevrijden van een oppressief Spaans regime uit de 16e eeuw. Overigens was de slag van 1302 een Pyrrhus overwinning. Want een paar jaren later kregen we van de Fransen ferm op onze donder.
Het plaatje dat u en uw acolieten maar al te vaak schetsen is meer dan eens eenzijdig. Zo eenvoudig was het allemaal niet. U spreekt nu over Brabant. Maar Brabant was zeker niet 'zo maar' en d' office' op de hand van Willem van Oranje of tegen Spanje. Integendeel. De grote raad van Mechelen koos voor trouw aan Filips II . 's Hertogenbos liet zich ook niet onbetuigd:


In de stad 's-Hertogenbosch stonden de protestantse en katholieke bevolking al langere tijd op gespannen voet met elkaar. Toen het Bossche stadsbestuur vernam dat Maastricht in de handen van Alexander Farnese was gevallen wilden de bestuurders het schermersgilde er op uitsturen om alle kerkklokken in de Meierij mee te nemen naar 's-Hertogenbosch, zodat men de klokken kon omsmelten tot geschut.

Toen de Bossche predikant Henricus Agylaeus dit nieuws vernam ging hij naar het stadhuis toe en wist het bestuur zo ver te krijgen, dat men toch voor de Unie van Utrecht koos en daarmee hulp bood aan stadhouder Willem van Oranje. Het stadsbestuur willigde de eis van Agylaeus in, hoewel men al gekozen had voor Atrecht.[2]

Schermersoproer.
De beslissing van het stadsbestuur werd kenbaar gemaakt aan het Bossche publiek dat zich op de Markt bevond. Er bevonden zich echter katholieke gildes op het plein, die het niet met deze beslissing eens waren. Eén van hen wilde verhaal halen bij het stadsbestuur, maar onderweg naar het stadhuis loste een man van dat gilde een schot richting het schermersgilde. Hierop ontbrandde de strijd. Er vielen 42 doden en 120 gewonden op de Bossche Markt tijdens dit treffen tussen calvinisten van het schermersgilde en 'Spaansgezinde' katholieken. De protestanten, onder leiding van Henricus Agylaeus, verloren de slag.



Het was, met andere woorden, allemaal niet zo ongenuanceerd pro afscheiding van Spanje als u en uw gelijkgezinden het maar al te graag willen voorstellen. Wees daar maar zeker van.

Laatst gewijzigd door Het Oosten : 10 april 2020 om 10:46.
Het Oosten is offline   Met citaat antwoorden
Oud 10 april 2020, 10:40   #251
djimi
Secretaris-Generaal VN
 
djimi's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 3 januari 2006
Locatie: Bruxelles Phlamandophobe
Berichten: 28.735
Standaard

@"Het Oosten":

misschien (héél misschien) zult u na het lezen van het hieronder geplaatste interview met mevrouw Witte - normaal gezien enkel toegankelijk voor abonnees - toch ook liever op zoek willen gaan naar een andere datum voor uw vieringen.

Alvast veel plezier toegewenst!


https://www.knack.be/nieuws/geschied...d-1571731.html

<<

DE VERGETEN STRIJDERS VAN DE BELGISCHE REVOLUTIE: 'NATUURLIJK WAREN DE ONLUSTEN IN SCÈNE GEZET'


Uit Knack van 04/03/2020
03/03/20 om 21:00
Bijgewerkt op 06/03/20 om 17:16
Bron : Knack
Tom Pardoen


Vergeet "De stomme van Portici" nu maar. De Belgische Revolutie van 1830 was heus niet zo spontaan als wordt gedacht. In haar nieuwe boek stelt Els Witte een vraag die zelden gesteld wordt: 'Waarom is België geen republiek?'


In het boek "Belgische republikeinen" schetst historica Els Witte een portret van een kleine maar fanatieke club hemelbestormers, die - aangevuurd door de idealen van de Franse Republiek - niet vies waren van gespierde taal, opruiing en fysiek geweld, en popelden om de gevestigde orde omver te werpen. Het gezicht van die gevestigde orde was Willem I, die sinds 1815 aan het hoofd stond van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Dat restauratieregime werd in sommige Belgische kringen niet bepaald op enthousiasme onthaald. Het waren de radicale republikeinen die vooropgingen in de strijd.

- Ze hebben een cruciale rol gespeeld in onze geschiedenis, en toch zijn de meesten volstrekt vergeten.

Els Witte: Klopt, het boek vertelt een belangrijk maar onbekend hoofdstuk uit onze geschiedenis. Namen als Alexandre Gendebien en Louis de Potter doen misschien een belletje rinkelen, maar zij waren maar twee figuren uit een groep van een honderdtal activisten, met een achterban van duizenden mannen.

- Het leeuwendeel van de republikeinen was behoorlijk jong tijdens de Belgische Revolutie.

Witte: De meesten waren twintigers en dertigers. Dat is niet verwonderlijk: jonge mannen zijn strijdbaar en ambitieus, ze hebben geen gezin dat hen voor de voeten loopt. Maar er was ook een splintergroep van oudere mannen die ideologisch het voortouw namen. Die oude garde had de bezetting door de Franse Republiek meegemaakt en was toen in de ban geraakt van de republikeinse idealen. Sommigen hadden zelfs een actieve rol gespeeld: Pierre Seron, de burgemeester van Philippeville, was secretaris van Georges Danton (minister van Justitie ten tijde van de Franse Revolutie, nvdr) geweest. Het spreekt dat die mannen met hun bagage een belangrijke rol spelen tijdens de revolutie.

Die link met Frankrijk is belangrijk. Ik noem de Belgische republikeinen zelfs een Franse dependance. Het verlichtingsdenken had zowat overal in Europa voet aan de grond gekregen, maar nergens ging men zo ver als in Frankrijk en bij ons. Nergens anders werd de monarchie ter discussie gesteld. De Belgische radicale republikeinen behoorden tot de harde kern van de Europese revolutionairen.

- Hoe waren de jongere radicalen in de ban geraakt van het republikeinse ideaal?

Witte: Via Franse republikeinen. Het waren vooral middenklassers: advocaten, journalisten en onderwijzers. Ze waren in veel gevallen de eerste telgen uit de familie die naar de universiteit trokken.

- Nu zouden we hun ideeën extreemlinks noemen.

Witte: Zeker voor die tijd. Wat die groep bond, was een radicale, linkse invulling van de ideeën van de verlichting. Universele mensenrechten, persvrijheid, de vrijheid van godsdienst en onderwijs. En natuurlijk: gelijkheid. Onder koning Willem sijpelde de moderniteit al door - er was een grondwet - maar voor de radicale republikeinen ging dat niet ver genoeg. Ze wilden gelijkheid voor alle lagen van de bevolking, en wilden meer mensen betrekken bij de politiek. Zo ver als het algemeen enkelvoudig stemrecht wilden ze niet gaan, laat staan dat ze vrouwen stemrecht wilden geven, maar het moest algemener dan het was.

- Het moet gezegd: er duiken weinig vrouwen op in uw boek.

Witte: Ik heb mijn best gedaan om de vrouwen die een rol hebben gespeeld de aandacht te geven die ze verdienen. Zoë Gatti de Gamond, bijvoorbeeld, de dochter van een aristocraat, die opkwam voor de gelijkheid van man en vrouw. Een héél gevaarlijke gedachte in die tijd, want zelfs de meest progressieve elementen onder de republikeinen vonden dat iedereen gelijk was voor de wet, behalve vrouwen.

- Hun sociale programma ging dan weer behoorlijk ver.

Witte: Eigenlijk streefden ze naar een verzorgingsstaat avant la lettre, en naar een overheid die al te grote ongelijkheden zou wegwerken. Ze maakten ook een scherpe analyse van het nog jonge kapitalisme. In Engeland was de textielindustrie in sneltreinvaart gemechaniseerd, waardoor onze traditionele vlasnijverheid werd weggeconcurreerd, met een zware economische crisis en armoede tot gevolg. Er vielen zelfs hongerdoden. De republikeinen pleitten voor het recht op arbeid en sociale woningen. Met coöperatieven wilden ze de koopkracht opkrikken. Ze waren trouwens de eersten die - volkomen terecht - opmerkten dat de volksopstand tegen Willem vooral gericht was tegen het onrechtvaardige belastingsysteem. Ze waren er vroeg bij om te pleiten voor de herverdeling van rijkdom via de belastingen. Hoe meer je hun analyses en oplossingen bestudeert, hoe meer je ziet dat ze steek hielden.

- Ze gingen wel in de clinch met Karl Marx, die indertijd ook in Brussel rondliep.

Witte: Juist. Ze waren de idee van de klassenstrijd niet genegen. Ze pleitten voor een harmonieus model, waarin de overheid het heft in handen neemt en niet de arbeidersklasse.


- Een van de figuren van de Belgische Revolutie die tot de verbeelding spreken, is Louis de Potter. Hij was van adel, deed later afstand van zijn titel maar zelfs zijn aristocratische familie was de verlichting genegen.

Witte: Ze waren niet de enigen, hoor. Maar je moet het ook niet overschatten: de republiek, waarmee hun zoon zo hoog opliep, vonden ze meer dan één stap te ver. De republiek stond in een kwaad daglicht door het bloedvergieten en de chaos tijdens de Rode Terreur van Maximilien de Robespierre (1792-1793), een donkere bladzijde van de Franse Revolutie.

- De Potter was een van de meest uitgesproken opposanten van Willem I. Die oppositie voerden hij en zijn medestanders niet in het parlement, want daar waren ze niet vertegenwoordigd. Hun wapen was de pen: met pamfletten en polemische teksten bespeelden ze de publieke opinie.

Witte: Je zou kunnen zeggen dat ze de eersten waren die dat deden, en zeker De Potter deed het meesterlijk. Nog voor het eerste schot van de revolutie gelost was, was hij al uitgegroeid tot een cultfiguur.

- In een vlammend artikel viel hij de koning aan. Een hachelijke onderneming.

Witte: Dat was een provocatie van het zuiverste water. Het was niet verboden om oppositie te voeren, maar je mocht geen personen aanvallen, laat staan de koning. En dus werd De Potter vervolgd, maar dat kwam hem goed uit: hij heeft zijn proces aangegrepen om het radicale republikeinse gedachtegoed te verspreiden. Het was goed georkestreerd. Tijdens het proces keek - welja, las - het hele land mee.

- Sommigen zeggen dat de slotpleidooien op het proces het echte begin van de revolutie waren.

Witte: De Potter en zijn vrienden Jean-François Tielemans en Adolphe Bartels, die ook terechtstonden, zijn veroordeeld en verbannen naar Frankrijk. In Parijs hebben ze contacten gelegd met de Franse republikeinen die later zouden meestrijden in Brussel. In die zin zou je het proces-De Potter kunnen zien als een opstap naar de revolutie.

- Maar toen de esbattementen losbarstten in Brussel, zat De Potter ver weg in Frankrijk.

Witte: Ja, maar er waren genoeg medestanders achtergebleven in Brussel. Radicale republikeinen zoals Alexandre Gendebien en Charles Rogier hebben die eerste dagen mee geregisseerd.

- Historici hebben lang gedacht dat de volksopstand na de voorstelling van de opera "De stomme van Portici" spontaan losbarstte. Intussen weten we dus beter?

Witte: In de politiek komt niets uit de lucht vallen. Natuurlijk zijn die onlusten in scène gezet. Er waren drukkersgasten betrokken bij de vernieling van de drukkerijen van de regeringsgezinde kranten. Die mannen waren op voorhand gerekruteerd. Iemand heeft de arbeiders die de woning van minister van Justitie Cornelis Felix van Maanen vernielden de weg gewezen.

- In de weken na de eerste relletjes traden de republikeinen nog meer op het voorplan.

Witte: Augustus 1830 was de aanhef, in september volgde de veel belangrijkere onderhandelingsfase. Willem heeft zich toen een heel slechte crisismanager getoond, want na de eerste schermutselingen haalde hij de gematigde krachten voor overleg naar Den Haag. Zo is een machtsvacuüm ontstaan, waar de radicalen zich enthousiast in hebben geworpen. Ze richtten de Réunion Centrale op, een republikeinse club naar Frans model, het kloppend hart van de revolutie. Er werd elke dag met retorische galm gespeecht en gedebatteerd. Daar werd het revolutionaire vuur aangewakkerd. Tegelijk werden de gevechten er voorbereid en werd er stevig gerekruteerd voor de vrijwilligerskorpsen.

- Tot dan hadden de republikeinen de touwtjes in handen. Ze hadden ook het voortouw genomen in de stadsguerrilla tegen het leger van Willem. Maar daarna lieten ze zich de kaas van het brood eten, op een haast onnozele manier.

Witte: Ach, onnozel... Als je revoluties bestudeert, merk je dat het complexe processen zijn, de situatie verandert van dag tot dag en nooit lineair. Maar het klopt dat de gematigde krachten, noem ze voor mijn part de realo's, heel snel op de voorgrond zijn getreden nadat het leger was verjaagd. Het Voorlopig Bewind had meteen verkiezingen georganiseerd, maar er was te weinig tijd en animo bij de realo's om het kiesrecht uit te breiden. Eén procent van de mannelijke bevolking mocht stemmen, en de uitslag van de verkiezingen van november 1830 laat zich raden: slechts enkele radicalen werden verkozen. Daardoor hadden de republikeinen het gevoel dat de revolutie nog niet ten einde was, en dat ze verder moesten vechten. Dat hebben ze letterlijk gedaan.

- In 1831 belandde de revolutie in een crisis. De zoon van de Franse koning weigerde de kroon. Daarna probeerden de orangisten tot twee keer toe om de prins van Oranje op de troon te hijsen.

Witte: Maar ze mislukten. Dankzij de radicale republikeinen, die de couppogingen hielpen neerslaan en in juli - dat is weinig bekend - zelf óók een staatsgreep pleegden. Over de concrete plannen weten we niet veel. Coupplegers hebben niet de gewoonte om notities bij te houden, maar het doel was duidelijk: de orangisten onder de knoet houden en in een moeite de republiek vestigen. Het moest snel gaan, want intussen waren de realo's in Londen aan het onderhandelen met Leopold van Saksen-Coburg. Van die man wilden de republikeinen natuurlijk ook niet weten. Maar hun staatsgreep mislukte en ze haalden ook bakzeil in het congres: een grote meerderheid - ze waren de chaos moe - stemde in met Leopold I.

- Dat is het bekende verhaal. Veel minder bekend is dat er bij de daaropvolgende verkiezingen 42 republikeinen in het parlement belandden.
Die voerden van dan af furieus oppositie tegen koning en regering.

Witte: Partijen bestonden toen nog niet, maar je zou het een parlementaire fractie kunnen noemen. Het was een homogene groep die een consequente lijn aanhield. Ze baarden opzien met brutale interventies, scheldkanonnades, vaak ad hominem. Wat premier Joseph Lebeau toen allemaal heeft moeten slikken... Verraad aan de revolutie was zowat het ergste wat je in hun ogen verweten kon worden.

- Hebben ze tijdens die jaren op het beleid gewogen?

Witte: Dat is een goeie vraag. Ze waren in de minderheid, maar ze hebben zich kranig verweerd. Dat de Oranje-Nassaus in de grondwet voor eeuwig uitgesloten werden van de Belgische troon was een republikeinse overwinning. Samen met enkele linkse liberalen hebben ze ook de vleugels van de adel geknipt. De verkozen Senaat hadden we aan hen te danken, net als de versterkte controlerende functie van het parlement.

- Hebben ze via parlementaire weg geprobeerd om de republiek te vestigen?

Witte: Die ambitie hebben ze nooit laten varen. Niet in het parlement, en ook niet erbuiten. In 1839 hebben ze nog eens een staatsgreep gepleegd, maar ook die poging mislukte. En dan moest 1848 nog komen.

- Hét revolutiejaar: de opstanden rolden in golven door Europa.

Witte: Er wordt altijd gezegd dat de revolutie in 1848 aan de Belgische deur is voorbijgegaan. Ze was niet nodig, redeneert men, omdat onze grondwet en ons regime al erg liberaal waren. Ik heb voor de eerste keer duidelijk kunnen aantonen dat een groep radicale republikeinen van plan was om met geweld de Rode Republiek te vestigen in België. Die mensen stonden in nauw contact met de Parijse revolutionairen. Maar die waren het intern oneens over de wenselijkheid van een Belgische Revolutie: het zou hun eigen plannen kunnen doorkruisen. Door die aarzeling liepen de geplande wapenleveringen vertraging op. Toen de revolutionairen eindelijk hun wapens in handen hadden, hadden de Belgische ordediensten zich kunnen organiseren. Ze hebben de coup met harde hand onderdrukt.

In het daaropvolgende jaar hebben de republikeinen zich nog georganiseerd in republikeinse clubs, waar in een strijdbare ambiance toespraken werden gehouden en republikeinse gezangen werden gebracht. Maar ook dat is uiteindelijk allemaal in elkaar geklapt. Het Belgische apparaat heeft de republikeinen onthoofd. Mensen werden opgepakt, opgesloten en verbannen. Dat was de genadeslag: bij de volgende verkiezingen werd de radicale republikeinse beweging van de kaart geveegd. In 1850 was haar liedje helemaal uit.

- Waarom heeft het republikeinse ideaal in België nooit vaste voet aan de grond gekregen?

Witte: Het heeft met een combinatie van factoren te maken. De republikeinen waren vanzelfsprekend in de minderheid. Daardoor konden de conservatieve krachten de republikeinen al snel na het begin van de revolutie van het voorplan wegduwen. Dat de republiek door het schrikbewind van Robespierre beladen was met negatieve connotaties, speelde ook in hun nadeel. Maar de belangrijkste reden is dat de Europese mogendheden nooit een Belgische republiek aanvaard zouden hebben. Dat snapten de gematigde republikeinen ook.

- Maar hun strijd, schrijft u in uw epiloog, is niet vergeefs geweest.

Witte: Hun ideeën keerden terug. Ik had het al over de verzorgingsstaat en sociale huisvesting. Toen op het eind van de negentiende eeuw de sociale strijd werd gevoerd, gebruikten de voorstanders dezelfde argumenten als de republikeinen veertig jaar eerder.


- Vandaag zitten er weer republikeinen in het parlement, maar die zijn van een ander allooi dan De Potter en co.

Witte: Binnen de Waalse arbeidersbeweging is het republikeinse ideaal lang blijven sluimeren, misschien leeft het nog altijd. En wie weet zitten er nog linkse republikeinen in het parlement, maar dan zijn ze niet erg vocaal. Het klopt dat we de republikeinen vandaag vooral bij de N-VA en het Vlaams Belang moeten zoeken, maar dat republikanisme past in het streven naar een onafhankelijke Vlaamse staat. De huidige generatie republikeinen heeft weinig uitstaans met het links-radicale gedachtegoed van de beweging waarvan De Potter deel uitmaakte.

- Republikein, welbespraakt, invloedrijk en pragmatisch wanneer het moet: is Bart De Wever (N-VA) niet de Louis de Potter van zijn tijd?

Witte: Ik zal zoiets nooit beweren. Historische vergelijkingen liggen altijd moeilijk. Wel mag erop gewezen worden dat De Potter een controversieel figuur was. Niet omdat hij voor het samengaan van katholieken en liberalen was, maar omdat niet alle republikeinen in hem een leidersfiguur zagen. Ze hebben hem vrij vroeg buitengewerkt.

- Twee weken geleden reageerde UA-rector en historicus Herman Van Goethem in De Standaard op PS-voorzitter Paul Magnette, die zich wilde neerleggen bij vervroegde verkiezingen met de woorden 'Het volk is soeverein.' Van Goethem vond dat riskant spel: volgens hem is de eerste en elke daaropvolgende barst in België geïnitieerd door de kiezer.

Witte: (denkt na) Het is de vraag wat je een barst noemt. Al na de invoering van het algemeen meervoudig stemrecht werd duidelijk dat de twee landsdelen anders stemmen. Maar voordien léék België hoogstens homogeen, omdat de Vlamingen die mochten stemmen geen Nederlands maar Frans spraken. Door de uitbreiding van het stemrecht en door de doorbraak van de sociaaldemocratie en de christendemocratie zijn partijen zich gaan richten op de eigen taalgroep. Van Goethem heeft gelijk als hij zegt dat de communautaire kwestie nauw samenhangt met het stemrecht, maar ik heb het verhaal over de twee democratieën al vaak genuanceerd. Dat is grotendeels retoriek, want het politieke regime is nog altijd hetzelfde.

- Bent u het eens met Van Goethem wanneer hij besluit: de kaarten liggen slecht voor België?

Witte: Ik aarzel om in het heetst van de strijd grote uitspraken te doen. Ik heb al te vaak andermans uitspraken moeten bijstellen wanneer ik achteraf mijn boek "Politieke geschiedenis van België" actualiseer. In dat boek kun je lezen hoe vaak België ongeschonden uit crisissituaties is geraakt die onoplosbaar leken. De Koningskwestie. De Schoolstrijd. De opeenvolgende staatshervormingen. Ook toen heeft men elke keer gedacht: het is voorbij. Je moet je ervan bewust zijn dat op zulke momenten permanent strategieën worden ontwikkeld.

- Het Vlaams Belang en de N-VA hebben het einde van België in hun programma staan, en ze zijn electoraal niet verwaarloosbaar.

Witte: Gesteld dat men al een parlementaire meerderheid zou vinden voor vervroegde verkiezingen, en het voortbestaan van België de inzet wordt van die verkiezingen, dan wil ik nog wel eens zien wat de kiezer beslist. Kiezers hebben altijd wel hun redenen gehad om voor bepaalde partijen te stemmen, maar nooit stond de vraag centraal: 'Moet Vlaanderen een onafhankelijke staat zijn?' Dat debat zou ik graag gevoerd zien.

- Denkt u niet dat de kiezer het niet stilaan op de heupen krijgt?

Witte: De Nederlanders hebben het de laatste keer ook lang getrokken. Ik ben het met u eens dat het nu op de zenuwen werkt, dat is het minste wat je kunt zeggen, maar om dan te beweren dat we in de diepste van alle crisissen zitten? Nee. Achteraf zal men ook wel weer de hoofdlijnen van dit complexe politieke proces kunnen ontdekken. Als historica voel ik heel wat schroom om op dit ogenblik grote voorspellingen te doen over de toekomst van dit land.

>>


Nu we toch bezig zijn met ouwe koeien van uit de gracht, nietwaar.
__________________
ALLES IST GUT !!!

Laatst gewijzigd door djimi : 10 april 2020 om 10:45.
djimi is offline   Met citaat antwoorden
Oud 10 april 2020, 10:50   #252
Het Oosten
Secretaris-Generaal VN
 
Het Oosten's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 28 juli 2010
Berichten: 33.776
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door djimi Bekijk bericht
@"Het Oosten":

misschien (héél misschien) zult u na het lezen van het hieronder geplaatste interview met mevrouw Witte - normaal gezien enkel toegankelijk voor abonnees - toch ook liever op zoek willen gaan naar een andere datum voor uw vieringen.

Alvast veel plezier toegewenst!


https://www.knack.be/nieuws/geschied...d-1571731.html

<<

DE VERGETEN STRIJDERS VAN DE BELGISCHE REVOLUTIE: 'NATUURLIJK WAREN DE ONLUSTEN IN SCÈNE GEZET'


Uit Knack van 04/03/2020
03/03/20 om 21:00
Bijgewerkt op 06/03/20 om 17:16
Bron : Knack
Tom Pardoen


Vergeet "De stomme van Portici" nu maar. De Belgische Revolutie van 1830 was heus niet zo spontaan als wordt gedacht. In haar nieuwe boek stelt Els Witte een vraag die zelden gesteld wordt: 'Waarom is België geen republiek?'


In het boek "Belgische republikeinen" schetst historica Els Witte een portret van een kleine maar fanatieke club hemelbestormers, die - aangevuurd door de idealen van de Franse Republiek - niet vies waren van gespierde taal, opruiing en fysiek geweld, en popelden om de gevestigde orde omver te werpen. Het gezicht van die gevestigde orde was Willem I, die sinds 1815 aan het hoofd stond van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Dat restauratieregime werd in sommige Belgische kringen niet bepaald op enthousiasme onthaald. Het waren de radicale republikeinen die vooropgingen in de strijd.

- Ze hebben een cruciale rol gespeeld in onze geschiedenis, en toch zijn de meesten volstrekt vergeten.

Els Witte: Klopt, het boek vertelt een belangrijk maar onbekend hoofdstuk uit onze geschiedenis. Namen als Alexandre Gendebien en Louis de Potter doen misschien een belletje rinkelen, maar zij waren maar twee figuren uit een groep van een honderdtal activisten, met een achterban van duizenden mannen.

- Het leeuwendeel van de republikeinen was behoorlijk jong tijdens de Belgische Revolutie.

Witte: De meesten waren twintigers en dertigers. Dat is niet verwonderlijk: jonge mannen zijn strijdbaar en ambitieus, ze hebben geen gezin dat hen voor de voeten loopt. Maar er was ook een splintergroep van oudere mannen die ideologisch het voortouw namen. Die oude garde had de bezetting door de Franse Republiek meegemaakt en was toen in de ban geraakt van de republikeinse idealen. Sommigen hadden zelfs een actieve rol gespeeld: Pierre Seron, de burgemeester van Philippeville, was secretaris van Georges Danton (minister van Justitie ten tijde van de Franse Revolutie, nvdr) geweest. Het spreekt dat die mannen met hun bagage een belangrijke rol spelen tijdens de revolutie.

Die link met Frankrijk is belangrijk. Ik noem de Belgische republikeinen zelfs een Franse dependance. Het verlichtingsdenken had zowat overal in Europa voet aan de grond gekregen, maar nergens ging men zo ver als in Frankrijk en bij ons. Nergens anders werd de monarchie ter discussie gesteld. De Belgische radicale republikeinen behoorden tot de harde kern van de Europese revolutionairen.

- Hoe waren de jongere radicalen in de ban geraakt van het republikeinse ideaal?

Witte: Via Franse republikeinen. Het waren vooral middenklassers: advocaten, journalisten en onderwijzers. Ze waren in veel gevallen de eerste telgen uit de familie die naar de universiteit trokken.

- Nu zouden we hun ideeën extreemlinks noemen.

Witte: Zeker voor die tijd. Wat die groep bond, was een radicale, linkse invulling van de ideeën van de verlichting. Universele mensenrechten, persvrijheid, de vrijheid van godsdienst en onderwijs. En natuurlijk: gelijkheid. Onder koning Willem sijpelde de moderniteit al door - er was een grondwet - maar voor de radicale republikeinen ging dat niet ver genoeg. Ze wilden gelijkheid voor alle lagen van de bevolking, en wilden meer mensen betrekken bij de politiek. Zo ver als het algemeen enkelvoudig stemrecht wilden ze niet gaan, laat staan dat ze vrouwen stemrecht wilden geven, maar het moest algemener dan het was.

- Het moet gezegd: er duiken weinig vrouwen op in uw boek.

Witte: Ik heb mijn best gedaan om de vrouwen die een rol hebben gespeeld de aandacht te geven die ze verdienen. Zoë Gatti de Gamond, bijvoorbeeld, de dochter van een aristocraat, die opkwam voor de gelijkheid van man en vrouw. Een héél gevaarlijke gedachte in die tijd, want zelfs de meest progressieve elementen onder de republikeinen vonden dat iedereen gelijk was voor de wet, behalve vrouwen.

- Hun sociale programma ging dan weer behoorlijk ver.

Witte: Eigenlijk streefden ze naar een verzorgingsstaat avant la lettre, en naar een overheid die al te grote ongelijkheden zou wegwerken. Ze maakten ook een scherpe analyse van het nog jonge kapitalisme. In Engeland was de textielindustrie in sneltreinvaart gemechaniseerd, waardoor onze traditionele vlasnijverheid werd weggeconcurreerd, met een zware economische crisis en armoede tot gevolg. Er vielen zelfs hongerdoden. De republikeinen pleitten voor het recht op arbeid en sociale woningen. Met coöperatieven wilden ze de koopkracht opkrikken. Ze waren trouwens de eersten die - volkomen terecht - opmerkten dat de volksopstand tegen Willem vooral gericht was tegen het onrechtvaardige belastingsysteem. Ze waren er vroeg bij om te pleiten voor de herverdeling van rijkdom via de belastingen. Hoe meer je hun analyses en oplossingen bestudeert, hoe meer je ziet dat ze steek hielden.

- Ze gingen wel in de clinch met Karl Marx, die indertijd ook in Brussel rondliep.

Witte: Juist. Ze waren de idee van de klassenstrijd niet genegen. Ze pleitten voor een harmonieus model, waarin de overheid het heft in handen neemt en niet de arbeidersklasse.


- Een van de figuren van de Belgische Revolutie die tot de verbeelding spreken, is Louis de Potter. Hij was van adel, deed later afstand van zijn titel maar zelfs zijn aristocratische familie was de verlichting genegen.

Witte: Ze waren niet de enigen, hoor. Maar je moet het ook niet overschatten: de republiek, waarmee hun zoon zo hoog opliep, vonden ze meer dan één stap te ver. De republiek stond in een kwaad daglicht door het bloedvergieten en de chaos tijdens de Rode Terreur van Maximilien de Robespierre (1792-1793), een donkere bladzijde van de Franse Revolutie.

- De Potter was een van de meest uitgesproken opposanten van Willem I. Die oppositie voerden hij en zijn medestanders niet in het parlement, want daar waren ze niet vertegenwoordigd. Hun wapen was de pen: met pamfletten en polemische teksten bespeelden ze de publieke opinie.

Witte: Je zou kunnen zeggen dat ze de eersten waren die dat deden, en zeker De Potter deed het meesterlijk. Nog voor het eerste schot van de revolutie gelost was, was hij al uitgegroeid tot een cultfiguur.

- In een vlammend artikel viel hij de koning aan. Een hachelijke onderneming.

Witte: Dat was een provocatie van het zuiverste water. Het was niet verboden om oppositie te voeren, maar je mocht geen personen aanvallen, laat staan de koning. En dus werd De Potter vervolgd, maar dat kwam hem goed uit: hij heeft zijn proces aangegrepen om het radicale republikeinse gedachtegoed te verspreiden. Het was goed georkestreerd. Tijdens het proces keek - welja, las - het hele land mee.

- Sommigen zeggen dat de slotpleidooien op het proces het echte begin van de revolutie waren.

Witte: De Potter en zijn vrienden Jean-François Tielemans en Adolphe Bartels, die ook terechtstonden, zijn veroordeeld en verbannen naar Frankrijk. In Parijs hebben ze contacten gelegd met de Franse republikeinen die later zouden meestrijden in Brussel. In die zin zou je het proces-De Potter kunnen zien als een opstap naar de revolutie.

- Maar toen de esbattementen losbarstten in Brussel, zat De Potter ver weg in Frankrijk.

Witte: Ja, maar er waren genoeg medestanders achtergebleven in Brussel. Radicale republikeinen zoals Alexandre Gendebien en Charles Rogier hebben die eerste dagen mee geregisseerd.

- Historici hebben lang gedacht dat de volksopstand na de voorstelling van de opera "De stomme van Portici" spontaan losbarstte. Intussen weten we dus beter?

Witte: In de politiek komt niets uit de lucht vallen. Natuurlijk zijn die onlusten in scène gezet. Er waren drukkersgasten betrokken bij de vernieling van de drukkerijen van de regeringsgezinde kranten. Die mannen waren op voorhand gerekruteerd. Iemand heeft de arbeiders die de woning van minister van Justitie Cornelis Felix van Maanen vernielden de weg gewezen.

- In de weken na de eerste relletjes traden de republikeinen nog meer op het voorplan.

Witte: Augustus 1830 was de aanhef, in september volgde de veel belangrijkere onderhandelingsfase. Willem heeft zich toen een heel slechte crisismanager getoond, want na de eerste schermutselingen haalde hij de gematigde krachten voor overleg naar Den Haag. Zo is een machtsvacuüm ontstaan, waar de radicalen zich enthousiast in hebben geworpen. Ze richtten de Réunion Centrale op, een republikeinse club naar Frans model, het kloppend hart van de revolutie. Er werd elke dag met retorische galm gespeecht en gedebatteerd. Daar werd het revolutionaire vuur aangewakkerd. Tegelijk werden de gevechten er voorbereid en werd er stevig gerekruteerd voor de vrijwilligerskorpsen.

- Tot dan hadden de republikeinen de touwtjes in handen. Ze hadden ook het voortouw genomen in de stadsguerrilla tegen het leger van Willem. Maar daarna lieten ze zich de kaas van het brood eten, op een haast onnozele manier.

Witte: Ach, onnozel... Als je revoluties bestudeert, merk je dat het complexe processen zijn, de situatie verandert van dag tot dag en nooit lineair. Maar het klopt dat de gematigde krachten, noem ze voor mijn part de realo's, heel snel op de voorgrond zijn getreden nadat het leger was verjaagd. Het Voorlopig Bewind had meteen verkiezingen georganiseerd, maar er was te weinig tijd en animo bij de realo's om het kiesrecht uit te breiden. Eén procent van de mannelijke bevolking mocht stemmen, en de uitslag van de verkiezingen van november 1830 laat zich raden: slechts enkele radicalen werden verkozen. Daardoor hadden de republikeinen het gevoel dat de revolutie nog niet ten einde was, en dat ze verder moesten vechten. Dat hebben ze letterlijk gedaan.

- In 1831 belandde de revolutie in een crisis. De zoon van de Franse koning weigerde de kroon. Daarna probeerden de orangisten tot twee keer toe om de prins van Oranje op de troon te hijsen.

Witte: Maar ze mislukten. Dankzij de radicale republikeinen, die de couppogingen hielpen neerslaan en in juli - dat is weinig bekend - zelf óók een staatsgreep pleegden. Over de concrete plannen weten we niet veel. Coupplegers hebben niet de gewoonte om notities bij te houden, maar het doel was duidelijk: de orangisten onder de knoet houden en in een moeite de republiek vestigen. Het moest snel gaan, want intussen waren de realo's in Londen aan het onderhandelen met Leopold van Saksen-Coburg. Van die man wilden de republikeinen natuurlijk ook niet weten. Maar hun staatsgreep mislukte en ze haalden ook bakzeil in het congres: een grote meerderheid - ze waren de chaos moe - stemde in met Leopold I.

- Dat is het bekende verhaal. Veel minder bekend is dat er bij de daaropvolgende verkiezingen 42 republikeinen in het parlement belandden.
Die voerden van dan af furieus oppositie tegen koning en regering.

Witte: Partijen bestonden toen nog niet, maar je zou het een parlementaire fractie kunnen noemen. Het was een homogene groep die een consequente lijn aanhield. Ze baarden opzien met brutale interventies, scheldkanonnades, vaak ad hominem. Wat premier Joseph Lebeau toen allemaal heeft moeten slikken... Verraad aan de revolutie was zowat het ergste wat je in hun ogen verweten kon worden.

- Hebben ze tijdens die jaren op het beleid gewogen?

Witte: Dat is een goeie vraag. Ze waren in de minderheid, maar ze hebben zich kranig verweerd. Dat de Oranje-Nassaus in de grondwet voor eeuwig uitgesloten werden van de Belgische troon was een republikeinse overwinning. Samen met enkele linkse liberalen hebben ze ook de vleugels van de adel geknipt. De verkozen Senaat hadden we aan hen te danken, net als de versterkte controlerende functie van het parlement.

- Hebben ze via parlementaire weg geprobeerd om de republiek te vestigen?

Witte: Die ambitie hebben ze nooit laten varen. Niet in het parlement, en ook niet erbuiten. In 1839 hebben ze nog eens een staatsgreep gepleegd, maar ook die poging mislukte. En dan moest 1848 nog komen.

- Hét revolutiejaar: de opstanden rolden in golven door Europa.

Witte: Er wordt altijd gezegd dat de revolutie in 1848 aan de Belgische deur is voorbijgegaan. Ze was niet nodig, redeneert men, omdat onze grondwet en ons regime al erg liberaal waren. Ik heb voor de eerste keer duidelijk kunnen aantonen dat een groep radicale republikeinen van plan was om met geweld de Rode Republiek te vestigen in België. Die mensen stonden in nauw contact met de Parijse revolutionairen. Maar die waren het intern oneens over de wenselijkheid van een Belgische Revolutie: het zou hun eigen plannen kunnen doorkruisen. Door die aarzeling liepen de geplande wapenleveringen vertraging op. Toen de revolutionairen eindelijk hun wapens in handen hadden, hadden de Belgische ordediensten zich kunnen organiseren. Ze hebben de coup met harde hand onderdrukt.

In het daaropvolgende jaar hebben de republikeinen zich nog georganiseerd in republikeinse clubs, waar in een strijdbare ambiance toespraken werden gehouden en republikeinse gezangen werden gebracht. Maar ook dat is uiteindelijk allemaal in elkaar geklapt. Het Belgische apparaat heeft de republikeinen onthoofd. Mensen werden opgepakt, opgesloten en verbannen. Dat was de genadeslag: bij de volgende verkiezingen werd de radicale republikeinse beweging van de kaart geveegd. In 1850 was haar liedje helemaal uit.

- Waarom heeft het republikeinse ideaal in België nooit vaste voet aan de grond gekregen?

Witte: Het heeft met een combinatie van factoren te maken. De republikeinen waren vanzelfsprekend in de minderheid. Daardoor konden de conservatieve krachten de republikeinen al snel na het begin van de revolutie van het voorplan wegduwen. Dat de republiek door het schrikbewind van Robespierre beladen was met negatieve connotaties, speelde ook in hun nadeel. Maar de belangrijkste reden is dat de Europese mogendheden nooit een Belgische republiek aanvaard zouden hebben. Dat snapten de gematigde republikeinen ook.

- Maar hun strijd, schrijft u in uw epiloog, is niet vergeefs geweest.

Witte: Hun ideeën keerden terug. Ik had het al over de verzorgingsstaat en sociale huisvesting. Toen op het eind van de negentiende eeuw de sociale strijd werd gevoerd, gebruikten de voorstanders dezelfde argumenten als de republikeinen veertig jaar eerder.


- Vandaag zitten er weer republikeinen in het parlement, maar die zijn van een ander allooi dan De Potter en co.

Witte: Binnen de Waalse arbeidersbeweging is het republikeinse ideaal lang blijven sluimeren, misschien leeft het nog altijd. En wie weet zitten er nog linkse republikeinen in het parlement, maar dan zijn ze niet erg vocaal. Het klopt dat we de republikeinen vandaag vooral bij de N-VA en het Vlaams Belang moeten zoeken, maar dat republikanisme past in het streven naar een onafhankelijke Vlaamse staat. De huidige generatie republikeinen heeft weinig uitstaans met het links-radicale gedachtegoed van de beweging waarvan De Potter deel uitmaakte.

- Republikein, welbespraakt, invloedrijk en pragmatisch wanneer het moet: is Bart De Wever (N-VA) niet de Louis de Potter van zijn tijd?

Witte: Ik zal zoiets nooit beweren. Historische vergelijkingen liggen altijd moeilijk. Wel mag erop gewezen worden dat De Potter een controversieel figuur was. Niet omdat hij voor het samengaan van katholieken en liberalen was, maar omdat niet alle republikeinen in hem een leidersfiguur zagen. Ze hebben hem vrij vroeg buitengewerkt.

- Twee weken geleden reageerde UA-rector en historicus Herman Van Goethem in De Standaard op PS-voorzitter Paul Magnette, die zich wilde neerleggen bij vervroegde verkiezingen met de woorden 'Het volk is soeverein.' Van Goethem vond dat riskant spel: volgens hem is de eerste en elke daaropvolgende barst in België geïnitieerd door de kiezer.

Witte: (denkt na) Het is de vraag wat je een barst noemt. Al na de invoering van het algemeen meervoudig stemrecht werd duidelijk dat de twee landsdelen anders stemmen. Maar voordien léék België hoogstens homogeen, omdat de Vlamingen die mochten stemmen geen Nederlands maar Frans spraken. Door de uitbreiding van het stemrecht en door de doorbraak van de sociaaldemocratie en de christendemocratie zijn partijen zich gaan richten op de eigen taalgroep. Van Goethem heeft gelijk als hij zegt dat de communautaire kwestie nauw samenhangt met het stemrecht, maar ik heb het verhaal over de twee democratieën al vaak genuanceerd. Dat is grotendeels retoriek, want het politieke regime is nog altijd hetzelfde.

- Bent u het eens met Van Goethem wanneer hij besluit: de kaarten liggen slecht voor België?

Witte: Ik aarzel om in het heetst van de strijd grote uitspraken te doen. Ik heb al te vaak andermans uitspraken moeten bijstellen wanneer ik achteraf mijn boek "Politieke geschiedenis van België" actualiseer. In dat boek kun je lezen hoe vaak België ongeschonden uit crisissituaties is geraakt die onoplosbaar leken. De Koningskwestie. De Schoolstrijd. De opeenvolgende staatshervormingen. Ook toen heeft men elke keer gedacht: het is voorbij. Je moet je ervan bewust zijn dat op zulke momenten permanent strategieën worden ontwikkeld.

- Het Vlaams Belang en de N-VA hebben het einde van België in hun programma staan, en ze zijn electoraal niet verwaarloosbaar.

Witte: Gesteld dat men al een parlementaire meerderheid zou vinden voor vervroegde verkiezingen, en het voortbestaan van België de inzet wordt van die verkiezingen, dan wil ik nog wel eens zien wat de kiezer beslist. Kiezers hebben altijd wel hun redenen gehad om voor bepaalde partijen te stemmen, maar nooit stond de vraag centraal: 'Moet Vlaanderen een onafhankelijke staat zijn?' Dat debat zou ik graag gevoerd zien.

- Denkt u niet dat de kiezer het niet stilaan op de heupen krijgt?

Witte: De Nederlanders hebben het de laatste keer ook lang getrokken. Ik ben het met u eens dat het nu op de zenuwen werkt, dat is het minste wat je kunt zeggen, maar om dan te beweren dat we in de diepste van alle crisissen zitten? Nee. Achteraf zal men ook wel weer de hoofdlijnen van dit complexe politieke proces kunnen ontdekken. Als historica voel ik heel wat schroom om op dit ogenblik grote voorspellingen te doen over de toekomst van dit land.

>>


Nu we toch bezig zijn met ouwe koeien van uit de gracht, nietwaar.
Ik heb geen behoefte aan dat soort oubollige 'vieringen' van gebeurtenissen van eeuwen geleden. Maar nu dat u het toch aanhaalt: het verschil tussen de Belgische opstand en deze ontketend door Willem van Oranje tegen Filips II is zeer groot: de Belgische opstand lukte, en deze van Willem van Oranje mislukte. Want hij moest gaat lopen naar het Noorden en werd daar vermoord ook nog.

En wat Els Witte betreft : ze heeft gelijk in de zin dat men maar een referendum moet organiseren waarvan boven sprake. Ik heb dit ook al een paar keren gesteld. Een bindend referendum: stemt men voor onafhankelijkheid, dan moet men hierover onderhandelingen beginnen. Stemt een meerderheid voor behoud van België, dan stoppen we heel dat communautair gedoe voor een behoorlijk aantal jaren in de frigo. Zo simpel is het.

Laatst gewijzigd door Het Oosten : 10 april 2020 om 11:11.
Het Oosten is offline   Met citaat antwoorden
Oud 10 april 2020, 11:14   #253
cato
Perm. Vertegenwoordiger VN
 
Geregistreerd: 5 november 2013
Berichten: 10.077
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Het Oosten Bekijk bericht
De mensen van uw gezindheid zwaaien altijd en tot vervelens toe met de fameuze 'Acte van Verlatinghe'. Alleen vergeten ze (wellicht doelbewust) dat de uitvoering van deze fameuze 'Acte' een (zeer) kort leven beschoren was. De calvinisten hielden zich al vrij snel niet aan de bepalingen van de Acte en traden bijna even fanatiek op als de Spanjaarden. En toen lag alles in de kortste keren op zijn gat.

Eigenlijk wilden alleen de Noordelijke Nederlanden zich afscheiden (en dan nog: Amsterdam had er geen oren naar bijvoorbeeld) maar de Zuidelijke (katholieke) landen wilden bij Spanje blijven. Alleen wilden ze af van de overdreven en brute vervolging van andersgezinden.

En dus: zoek maar alvast een andere datum voor uw vieringen.
Wie zijn "ze" ?

Tegenwoordig zien we nog in België Vlaams nationalisten en ze die liever tegen
Frankrijk aanleunen.

Laatst gewijzigd door cato : 10 april 2020 om 11:18.
cato is offline   Met citaat antwoorden
Oud 10 april 2020, 11:15   #254
Zipper
Secretaris-Generaal VN
 
Zipper's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 28 maart 2009
Berichten: 33.884
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Henri1 Bekijk bericht
Waarom Maastricht niet teruggeven aan België ?
zodat Walekoppen haar kunnen verfransen ??
__________________
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Another Jack Bekijk bericht
Voor mijn part wordt Brussel en omstreken voor 90% islamitisch!





Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door porpo Bekijk bericht
Er is nooit verkrachting binnen het huwelijk, ook al gebeurt het tegen haar wil
[quote=Moslim!;5534959]Ik vind dat een vrouw beter thuis hoort om het huishouden te doen en niet zonder sluier buiten mag en mouwen nooit boven de pols dragen etc.
Zipper is offline   Met citaat antwoorden
Oud 10 april 2020, 11:27   #255
Rahowa
Europees Commissaris
 
Rahowa's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 21 juni 2013
Locatie: Toekomstig bewoner van de geboortegrond van Cyriel Verschaeve
Berichten: 6.037
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door cato Bekijk bericht
Europa kan het kopen .

Maak van Brussel een Stadstaat ,hoofdstad van Europa en deelstaat van de confederatie België.
Brussel krijgt dan dezelfde bevoegdheden als de deelstaten Vlaanderen en Wallonië.

De meertaligheid van Brussel kan uitgebreid worden, naast Frans en Nederlands, ook Engels en Duits.
Arabisch misschien ook?
__________________
Economisch vluchteling afkomstig van de Rodenbachstede,binnenkort het Cyriel Verschaeve-dorp.
Rahowa is offline   Met citaat antwoorden
Oud 10 april 2020, 11:30   #256
Rahowa
Europees Commissaris
 
Rahowa's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 21 juni 2013
Locatie: Toekomstig bewoner van de geboortegrond van Cyriel Verschaeve
Berichten: 6.037
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Derk de Tweede Bekijk bericht
Daar trappen de Fransosen niet in!
Duitsland had ook erg veel problemen om de DDR op te nemen!
Frankrijk heeft ongeveer 63 miljoen inwoners,de Walen 3 miljoen.West-Duitsland had er rond de 60 miljoen geloof ik in '90 en moest 17 miljoen Oost-Duitsers opnemen.
__________________
Economisch vluchteling afkomstig van de Rodenbachstede,binnenkort het Cyriel Verschaeve-dorp.
Rahowa is offline   Met citaat antwoorden
Oud 11 april 2020, 07:07   #257
Jacob Van Artevelde
Europees Commissaris
 
Jacob Van Artevelde's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 19 mei 2008
Locatie: Leuven, DIETSLAND.
Berichten: 7.159
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Het Oosten Bekijk bericht
Eigenlijk wilden alleen de Noordelijke Nederlanden zich afscheiden (en dan nog: Amsterdam had er geen oren naar bijvoorbeeld) maar de Zuidelijke (katholieke) landen wilden bij Spanje blijven.
De feiten spreken dat tegen. En men hoeft zelfs niet eens verder te kijken dan de semantiek in onze geschiedenisschrijving.
IK kan mij voorstellen dan het vanuit Spaans perspektief men heeft over de bevrijding van Antwerpen, maar wij hebben het over de "Val van Antwerpen" (en tal van andere steden.)
Antwerpen werd door Spanje ten val gebracht en viel zo weg van het noorden waarmee men zich solidair verklaarde en waar men bij wilde horen.
Een val is iets wat men betreurt. En een bevrijding is iets wat men viert, maar dat hebben wij nooit gedaan toen Brabant overging in Spaanse handen.
__________________
Geen Gezeik: Dietsland Eén Rijk! Mijn vaderland is mijn moedertaal.
Immigranten bepalen de toekomstige taalbalans en taalspreiding in Belgie!
Als de Nederlandstalige Gemeenschap ooit de stem, de liefde, en de steun van een groot deel van de vreemdelingen in Brussel kan winnen, kan Brussel weer een Nederlandstalige stad worden.
Jacob Van Artevelde is offline   Met citaat antwoorden
Oud 11 april 2020, 07:44   #258
Weyland
Minister
 
Geregistreerd: 15 mei 2011
Berichten: 3.734
Standaard

En het feit dat er zelfs vroeger mensen waren die Holland aan vrijheid linkten en Castilliaan en Frans aan vredeverstoorders. Michiel de Swaen was zo'n persoon al leefde hij in een tijd waar de Republiek katholieken als tweederangsburger beschouwde. Ergens logisch ook. In Holland spreekt men dezelfde taal en werd hij als Vlaming normaler behandeld dan in door Frankrijk bezet Duinkerke.
Verder ook opvallend hoe in het leger van Vlaanderen zo weinig Nederlandstalige soldaten waren blijkbaar, wel veel Walen. Ook nogal gek ook hoe de Habsburgers het Frans de voorkeur gaven aan het Nederlands, als de buitenlanders die ze waren. Het is dan ook zo dat het calvinisme zich sneller verspreidde over Nederlandstalige gebieden.

Wat ik ook raar vind is hoe men praat over het contrast van de zuiderse levensgenieter en de saaie calvinist, terwijl de zuiderling dat op zure mopperige toon vertelt en Nederlanders veel gelukkiger overkomen. Beetje raar dat.

Laatst gewijzigd door Weyland : 11 april 2020 om 07:51.
Weyland is offline   Met citaat antwoorden
Oud 11 april 2020, 07:53   #259
Jacob Van Artevelde
Europees Commissaris
 
Jacob Van Artevelde's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 19 mei 2008
Locatie: Leuven, DIETSLAND.
Berichten: 7.159
Standaard Het blijvende belang van de Guldensporenslag tot op heden.

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door quercus Bekijk bericht
Ik heb dus alle reden om er voorstander van te zijn dat de Vlaamse feestdag verschoven wordt naar 26 juli. Want zelfs als de Acte uiteindelijk voor de Vlamingen en de Zuidelijke Brabanders vruchteloos gebleven is mag en moet het herdacht worden als een Vlaams (huidige betekenis) streven naar het zich bevrijden van een oppressief Spaans regime uit de 16e eeuw.
Ik ben daar tegenstander van. Verlatinge mag er voor mijn part bijkomen als feestdag, maar 11 juli mag nooit afgeschaft worden. Ge onderschat het belang daarvan. In 1298 werd Vlaanderen overrompeld door Frankrijk; het graafschap werd opgeheven, de graaf gevangen genomen, en Vlaanderen werd rechtstreeks door de Franse kroon bestuurd. Hadden de Vlamingen in 1302 niet gewonnen, dan zou die toestand zo gebleven zijn en dan zou in grote lijnen de Schelde de Franse grens gevormd hebben.
Meer nog, de volgende dominosteen die zou gevallen zijn, in de eeuwenlange Franse expansiezucht, zou Brabant geweest zijn.
Citaat:
Overigens was de slag van 1302 een Pyrrhus overwinning. Want een paar jaren later kregen we van de Fransen ferm op onze donder.
Een jaar later wonnen en Vlamingen de slag bij Arke en in 1304 eindigde de slag bij de Pevelenberg onduidelijk, maar waarbij de Fransen wonnen op punten.
Maar de schrik zat er nog goed in bij de Fransen na de smadelijke nederlaag in 1302. Zonder die overwinning hadden de Vlamingen bij te vredesbesprekingen in 1305 te Athis-sur-Orge niet kunnen bekomen dat
Vlaanderen als vorstendom werd hersteld met erkenning van de graaf als hoogste gezag, en Vlaanderen kon zijn relatief "zelfstandige" koers verderzetten.

Het blijvende belang tot op heden van de Guldensporenslag is dat zonder die overwinning Vlaanderen bij Frankrijk bleef. Onze moedertaal zou sinds eeuwen het Frans zijn geweest, althans de uwe als Vlaanderaar.
Zo bekeken was die overwinning even belangrijk als de overwinning te Waterloo, al stond daar nog meer op het spel.
Ik moet u toch wel uitnodigen om uw mening te herzien, Quercus....
__________________
Geen Gezeik: Dietsland Eén Rijk! Mijn vaderland is mijn moedertaal.
Immigranten bepalen de toekomstige taalbalans en taalspreiding in Belgie!
Als de Nederlandstalige Gemeenschap ooit de stem, de liefde, en de steun van een groot deel van de vreemdelingen in Brussel kan winnen, kan Brussel weer een Nederlandstalige stad worden.

Laatst gewijzigd door Jacob Van Artevelde : 11 april 2020 om 08:07.
Jacob Van Artevelde is offline   Met citaat antwoorden
Oud 11 april 2020, 08:00   #260
Weyland
Minister
 
Geregistreerd: 15 mei 2011
Berichten: 3.734
Standaard

De Guldensporenslag wordt erg verkeerd begrepen en werd ook door de Romantiek onrealistisch voorgesteld. Als tegengewicht brengen dan sommigen onder het mom van realisme-zin even erge onwaarheden naar boven, omdat men die periode zo ver van ons beschouwt dat men het amper aandacht geeft.
Ik heb zelfs professoren gekend die niet verder gingen dan 'eigenlijk koos Brabant eerder de Franse zijde toen'. Totale onkunde van mensen die een doctoraat hebben gehaald die dat zo in de klas brengen terwijl ze een vak als Sociale Geografie onderwijzen, puur uit blind Belgicisme (generaties tot domme Belgen hersenspoelend uit angst voor feiten) enkel om aan te tonen hoe de romantiek van het Flamingantisme even kunstmatig is (wat het natuurlijk ook is).

Jammer, want het is een boeiende periode eens men het in de context van toen bekijkt hoor. Men moet het gewoon loskoppelen van Conscience, die er een fictieve roman over schreef.

En zelfs in een notendop kan je het realistischer brengen voor leken:
https://www.youtube.com/watch?v=P5ksuFG8YaY

Laatst gewijzigd door Weyland : 11 april 2020 om 08:03.
Weyland is offline   Met citaat antwoorden
Antwoord


Discussietools

Regels voor berichten
Je mag niet nieuwe discussies starten
Je mag niet reageren op berichten
Je mag niet bijlagen versturen
Je mag niet jouw berichten bewerken

vB-code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit
Forumnavigatie


Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 10:19.


Forumsoftware: vBulletin®
Copyright ©2000 - 2020, Jelsoft Enterprises Ltd.
Content copyright ©2002 - 2020, Politics.be