| 1 April 2007 09:16 |
| ElFlamencoLoco |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dycore
Het moge duidelijk zijn dat de bijbel inspeelt om sommige emoties waaronder angsten.
Weinigen of genen kunnen zich verplaatsen in de tijdsgeest van de bijbel.
|
Veel méér dan op angst speelt hij in op geloof, hoop en liefde, Dycore. Dát zijn de drie kernwoorden van ons geloof.
Een voorbeeldje, uit het Matteüsevangelie dat je zelf gelezen hebt:
Citaat:
|
Nog eens zeg Ik jullie: Een kameel komt gemakkelijker door het oog van een naald dan een rijke in het koninkrijk van God.’ Toen de leerlingen dat hoorden, schrokken ze vreselijk en zeiden: ‘Wie kan er dan nog gered worden?’ Jezus keek hen aan en zei: ‘Bij de mensen kan dat niet, maar bij God kan alles.’
|
Merk even op hoe Jezus hier afrekent met de diepmenselijke angst van de leerlingen.
Zomaar een voorbeeldje voor de vuist weg. Je kan lezen, je zal er zelf nog andere vinden. Angst komt zeker ter sprake in de Bijbel, maar het Evangelie (Ευ-αγγελιον) is in de letterlijkste betekenis van het woord het Goede Nieuws, de Blijde Boodschap die ons juist van die angsten bevrijdt.
Omdat het een Blijde Boodschap betreft, ben ik ervan overtuigd dat een christen vóór alles een blij, optimistisch mens hoort te zijn. Zuurpruimen, pessimisten, misantropen en angsthazen kunnen we in de Kerk missen als de pest.
|
| 31 March 2007 21:36 |
| Dycore |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door ElFlamencoLoco
Vind jij dat de Bijbel een appél doet op onze (primitieve) angsten?
Zelfs als hij in de "tijdsgeest van toen" gelezen wordt?
|
Het moge duidelijk zijn dat de bijbel inspeelt om sommige emoties waaronder angsten.
Weinigen of genen kunnen zich verplaatsen in de tijdsgeest van de bijbel.
|
| 31 March 2007 19:47 |
| ElFlamencoLoco |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dycore
Uit angst om in de hel te komen. Of uit eigenbelang, voor een mooi plaatsje in de hemel, ipv op grond van overtuiging dat het zo hoort. Ik denk dat dit bij veel gelovigen een belangrijke drijfveer is. Hemel en hel. Beloning en straf. Eigenbelang en angst.
|
Ik heb vandaag een reeks sessies afgesloten, een basiscursus geloofsleven onder het thema Gaan-De-Weg. Die reeks sessies begon in november met een hele zaterdag, daarna een 15-tal dinsdagavonden, en vandaag de afsluitende zaterdag dus. De sessies gingen door te Scherpenheuvel, op een boogscheut hiervandaan. We waren met een groep van 14 personen, met twee begeleiders.
Door die vijf maand liep er één rode draad: géén overwegingen van beloning en straf, geen gezeur over hemel en hel. Weliswaar wel het worstelen tussen altruïsme en egoïsme.
En weet je hoe we uit die worsteling raakten, Dycore? Vandaag pas, tijdens deze laatste sessie, werd me dat duidelijk. Die 14 personen voelen zich geroepen. Wij geloven en al ons doen en laten wordt vanuit dat geloof geïnspireerd omdat God ons daartoe roept. Niet omdat Hij ons bedreigt met straf of beloont om onze goedheid.
Om het met de woorden van kardinaal Danneels te zeggen die deze ochtend nog in een gesprek op de radio de vraag kreeg voorgeschoteld waarom hij blijft verderdoen spijts de kerken steeds meer leeglopen. Omdat hij het niet kan laten. Daarom!
In dat antwoord van de kardinaal herkende plots ik de echo van die hele Gaan-De-Weg, gedurende vijf maand. Wij geloven omdat we het niet kunnen laten te antwoorden op Gods roepen. Niet omdat we par force onze hemel willen verdienen of willen prat gaan bij anderen over onze goede daden.
Bij het woord "roeping" denken velen aan priesters en kloosterlingen. Maar in onze hedendaagse maatschappij, waar mensen het geloof niet meer als vanzelfsprekend met de paplepel binnenkrijgen, moet je ook geroepen zijn om als christen door het leven te gaan, zonder dat je je daarom moet laten wijden tot priester of intreden in een klooster.
|
| 31 March 2007 19:36 |
| ElFlamencoLoco |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dycore
Dat de opvoeding veranderd is, staat vast. Maar de bijbel draagt nog steeds dezelfde eeuwenoude boodschap. "Die binnen de tijdsgeest van toen moet gelezen worden."
Ik dacht dat de bijbel toch wel ietsje centraler stond in het christelijke geloof, dan de opvoeding door de ouders.
Een geloofsovertuiging die wel degelijk even actueel is. Weliswaar worden woorden als hemel en hel niet zo vaak meer in de mond genomen, maar ze maken nog evenveel deel uit van het geloof als vroeger.
|
Vind jij dat de Bijbel een appél doet op onze (primitieve) angsten?
Zelfs als hij in de "tijdsgeest van toen" gelezen wordt?
|
| 31 March 2007 17:46 |
| Dycore |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door ElFlamencoLoco
Misschien, maar nu denk ik toch dat je een geloofsbeleving op de korrel neemt die niet meer van deze tijd is hoor.
Zelfs van mijn ouders heb ik dergelijke overtuiging niet meegekregen. En beiden zijn ze diepgelovig.
|
Dat de opvoeding veranderd is, staat vast. Maar de bijbel draagt nog steeds dezelfde eeuwenoude boodschap. "Die binnen de tijdsgeest van toen moet gelezen worden."
Ik dacht dat de bijbel toch wel ietsje centraler stond in het christelijke geloof, dan de opvoeding door de ouders.
Een geloofsovertuiging die wel degelijk even actueel is. Weliswaar worden woorden als hemel en hel niet zo vaak meer in de mond genomen, maar ze maken nog evenveel deel uit van het geloof als vroeger.
|
| 30 March 2007 22:36 |
| ElFlamencoLoco |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dycore
Het is niet omdat veel mensen zo zijn, dat het zo hoort. Ik zie je point niet.
|
Uiteraard hoort het zo niet. Dat was toch mijn betoog?
Precies daarvoor waarschuwt Jezus met de parabel van de barmhartige Samaritaan. Die parabel bevat een oproep om je diepmenselijke passiviteit te overstijgen en tot actie over te gaan.
(Nu ga ik echt naar bed hoor... )
|
| 30 March 2007 22:34 |
| ElFlamencoLoco |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dycore
Uit angst om in de hel te komen. Of uit eigenbelang, voor een mooi plaatsje in de hemel, ipv op grond van overtuiging dat het zo hoort. Ik denk dat dit bij veel gelovigen een belangrijke drijfveer is. Hemel en hel. Beloning en straf. Eigenbelang en angst.
|
Misschien, maar nu denk ik toch dat je een geloofsbeleving op de korrel neemt die niet meer van deze tijd is hoor.
Zelfs van mijn ouders heb ik dergelijke overtuiging niet meegekregen. En beiden zijn ze diepgelovig.
Wat eigenbelang aangaat: sommigen betogen dat altruïsme eigenlijk vermomd ego(centr)isme is. Zelf worstel ik ook een beetje met dit dillemma. Maar echt wakkerliggen doe ik er zeker niet van...
Nu ga ik maffen, want ook zaterdag is werkdag voor mij. Slaapwel.
|
| 30 March 2007 22:32 |
| Dycore |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door ElFlamencoLoco
Ik ook niet. Maar toch is het héél menselijk he.
Het is nog niet zolang geleden dat de 17-jarige Joe Van Holsbeek werd doodgestoken in het drukke Brussel-Centraal. Nagenoeg niemand die reageerde, ook niet toen zijn vriend om hulp riep.
Ik kan EHBO toepassen. Een tijdje geleden nog moest ik een dame helpen die achter het stuur van haar auto onwel was geworden en een klein ongeval had veroorzaakt. Gelukkig zonder erg.
Kan je geloven dat er daar al een hele rits mensen stond te kijken... zonder iets te doen. Niemand was kennelijk zelfs maar op de gedachte gekomen om de hulpdiensten te verwittigen of zo.
Het ongeval was al minstens vijf minuten geleden gebeurd toen ik op dienstronde - ik ben postbode - daar arriveerde. Eén van de dingen die je op EHBO-cursussen leert is niet alleen het toedienen van de eerste zorgen, maar ook het mobiliseren van passieve omstanders of soms zelfs het brutaal wegduwen van al te opdringerige en ongezond nieuwsgierige lui.
Wat ik dan ook onmiddellijk deed. Ik vroeg iemand me te helpen haar uit de wagen te halen, stuurde iemand anders weg om een kussen en een deken te gaan vragen bij het dichstbijzijnde huis, en vroeg een derde om even haar handtasje te doorzoeken op zoek naar een adres of een gsm, terwijl ikzelf me met het toedienen van de eerste zorgen bezighield. Gelukkig kwam ze snel bij en kon ze blijven wachten in de dichstbijzijnde woning totdat haar man haar tegemoet kwam.
En geloof me of niet, maar daartoe heb ik twee omstanders nogal hardhandig (bijna) omvergelopen, omdat ze absoluut niks anders deden dan in de weg lopen.
Zo zijn (de meeste) mensen nu eenmaal, Dycore. Vraag me niet waarom die priester en die leviet het lijden van de overvallene niet als lijden herkenden. We zien het bijna dagelijks gebeuren, het is van alle tijden.
|
Het is niet omdat veel mensen zo zijn, dat het zo hoort. Ik zie je point niet.
|
| 30 March 2007 22:30 |
| ElFlamencoLoco |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dycore
Hij werd voor dood achtergelaten. Welke verantwoordelijkheden kunnen je beletten hiervoor te stoppen? Enkel één: de dood van anderen. Als je huis met je gezin erin aan het afbranden is, dan wil ik best aannemen dat je er voorbij wandelt. Andere voorbeelden kan ik nu niet meteen verzinnen? Jij?
|
Ik ook niet. Maar toch is het héél menselijk he.
Het is nog niet zolang geleden dat de 17-jarige Joe Van Holsbeek werd doodgestoken in het drukke Brussel-Centraal. Nagenoeg niemand die reageerde, ook niet toen zijn vriend om hulp riep.
Ik kan EHBO toepassen. Een tijdje geleden nog moest ik een dame helpen die achter het stuur van haar auto onwel was geworden en een klein ongeval had veroorzaakt. Gelukkig zonder erg.
Kan je geloven dat er daar al een hele rits mensen stond te kijken... zonder iets te doen. Niemand was kennelijk zelfs maar op de gedachte gekomen om de hulpdiensten te verwittigen of zo.
Het ongeval was al minstens vijf minuten geleden gebeurd toen ik op dienstronde - ik ben postbode - daar arriveerde. Eén van de dingen die je op EHBO-cursussen leert is niet alleen het toedienen van de eerste zorgen, maar ook het mobiliseren van passieve omstanders of soms zelfs het brutaal wegduwen van al te opdringerige en ongezond nieuwsgierige lui.
Wat ik dan ook onmiddellijk deed. Ik vroeg iemand me te helpen haar uit de wagen te halen, stuurde iemand anders weg om een kussen en een deken te gaan vragen bij het dichstbijzijnde huis, en vroeg een derde om even haar handtasje te doorzoeken op zoek naar een adres of een gsm, terwijl ikzelf me met het toedienen van de eerste zorgen bezighield. Gelukkig kwam ze snel bij en kon ze blijven wachten in de dichstbijzijnde woning totdat haar man haar tegemoet kwam.
En geloof me of niet, maar daartoe heb ik twee omstanders nogal hardhandig (bijna) omvergelopen, omdat ze absoluut niks anders deden dan in de weg lopen.
Zo zijn (de meeste) mensen nu eenmaal, Dycore. Vraag me niet waarom die priester en die leviet het lijden van de overvallene niet als lijden herkenden. We zien het bijna dagelijks gebeuren, het is van alle tijden.
|
| 30 March 2007 22:30 |
| Dycore |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door ElFlamencoLoco
Het gebod van Jezus is een realistische richtlijn, en ik zet dat woord opzettelijk vetjes. En in het evangelie lees je toch bij voortduring hoezeer Hij rekening houdt met de menselijke beperkingen. Hoe vaak zegt Hij niet: "Ga en zondig niet meer."
Enerzijds heb je de hoge morele norm die voor (nagenoeg) niemand realiseerbaar is, anderzijds de menselijke beperking waarvoor Hij de vergiffenis als remedie stelt.
En in die combinatie wordt het wél realistisch, Dycore. Maak je dus niet ongerust wanneer je diepmenselijke beperkingen je parten spelen, want daarvan heeft Hij ons reeds verlost. Zolang je pogingen, hoe armzalig ook, maar oprecht zijn...
|
Maar naastenliefde is wel subjectief?
|
| 30 March 2007 22:26 |
| Dycore |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door ElFlamencoLoco
Welke mensen? Ik ken persoonlijk zeer weinig gelovigen die (nog) uit angst geloven.
Mocht jij er kennen, schets me dan eens even hun houding, en waarom jij meent dat zij uit angst geloven.
|
Uit angst om in de hel te komen. Of uit eigenbelang, voor een mooi plaatsje in de hemel, ipv op grond van overtuiging dat het zo hoort. Ik denk dat dit bij veel gelovigen een belangrijke drijfveer is. Hemel en hel. Beloning en straf. Eigenbelang en angst.
|
| 30 March 2007 22:24 |
| Dycore |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door ElFlamencoLoco
Het gebod van Jezus is een realistische richtlijn, en ik zet dat woord opzettelijk vetjes. En in het evangelie lees je toch bij voortduring hoezeer Hij rekening houdt met de menselijke beperkingen. Hoe vaak zegt Hij niet: "Ga en zondig niet meer."
Enerzijds heb je de hoge morele norm die voor (nagenoeg) niemand realiseerbaar is, anderzijds de menselijke beperking waarvoor Hij de vergiffenis als remedie stelt.
En in die combinatie wordt het wél realistisch, Dycore. Maak je dus niet ongerust wanneer je diepmenselijke beperkingen je parten spelen, want daarvan heeft Hij ons reeds verlost. Zolang je pogingen, hoe armzalig ook, maar oprecht zijn...
|
Akkoord
|
| 30 March 2007 22:21 |
| Dycore |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door ElFlamencoLoco
Hohohoho...
Christus drukt op geheimhouding tot aan de dag van Zijn verrijzenis. Hij verandert bijvoorbeeld van gedaante op de berg in het bijzijn van drie van Zijn apostelen en drukt hen op het hart er met niemand over te spreken totdat Hij weer uit de doden is opgewekt. (Mt 17, 9)
Zonder sarcastisch te willen zijn moet het me van het hart dat je het evangelie toch maar heel summier hebt doorgenomen. Ik zei je al dat het geen makkelijke lectuur is. Het zijn vaak die kleine details die aan de aandacht van de (onervaren) lezer ontsnappen.
Maar goed, anderzijds verheug ik me er al over dat je ertoe gekomen bent die evangelies te lezen. Vooraleer je met Johannes zou beginnen: dit evangelie is nog veel moeilijker dan de drie andere.
|
Die details ontsnappen me niet (allemaal), maar het is maar de kwestie bij welke passages je het zwaartepunt legt. Daarom blijft de bijbel een subjectieve interpretatie. Je kan moeilijk claimen dat de bijbel dit bedoelt of dat, in vele opzichten.
Johannes heb ik al gelezen en mijn opmerkingen staan al gepost net na die op Lucas.
Ik ben nu begonnen met de handelingen van de apostelen, maar da's veel saaier dan de evangelies. Ik heb de bijbel weer even laten rusten om meer andere lectuur te lezen. Bovendien moet je ook de kans krijgen om te antwoorden, anders gaat het wat te snel. Maar ook de handelingen komen eraan. Als ik dan het NT uit het, zal ik het OT nog eens lezen en pas dan zal ik mijn gehele mening erover geven.
|
| 30 March 2007 22:21 |
| ElFlamencoLoco |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dycore
herschreven is misschien wat te vergaand. Ik bedoelde eerder aangepast. Het ging erom dat bepaalde mensen zich tot het christendom wenden op grond van angst. Zou het dan niet beter zijn om de dreigingen met de hel uit de bijbel te schrappen of te veranderen door 'het onreine leven' zoiets?
|
Welke mensen? Ik ken persoonlijk zeer weinig gelovigen die (nog) uit angst geloven.
Mocht jij er kennen, schets me dan eens even hun houding, en waarom jij meent dat zij uit angst geloven.
|
| 30 March 2007 22:19 |
| ElFlamencoLoco |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dycore
Maw, naastenliefde is subjectief en het gebod van Jezus niet realistisch.
|
Het gebod van Jezus is een realistische richtlijn, en ik zet dat woord opzettelijk vetjes. En in het evangelie lees je toch bij voortduring hoezeer Hij rekening houdt met de menselijke beperkingen. Hoe vaak zegt Hij niet: "Ga en zondig niet meer."
Enerzijds heb je de hoge morele norm die voor (nagenoeg) niemand realiseerbaar is, anderzijds de menselijke beperking waarvoor Hij de vergiffenis als remedie stelt.
En in die combinatie wordt het wél realistisch, Dycore. Maak je dus niet ongerust wanneer je diepmenselijke beperkingen je parten spelen, want daarvan heeft Hij ons reeds verlost. Zolang je pogingen, hoe armzalig ook, maar oprecht zijn...
|
| 30 March 2007 22:15 |
| Dycore |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door ElFlamencoLoco
Niet noodzakelijk, Dycore. Misschien hadden beide heren gewoon haast en andere verplichtingen, en maakte die haast en hun verantwoordelijkheden hen blind voor de nood van de overvallene.
Naastenliefde is niet altijd zo vanzelfsprekend. Het houdt vaak de opgave in om af te zien van je reguliere verantwoordelijkheden. Niet iedereen kan dat op om het even welk ogenblik.
|
Hij werd voor dood achtergelaten. Welke verantwoordelijkheden kunnen je beletten hiervoor te stoppen? Enkel één: de dood van anderen. Als je huis met je gezin erin aan het afbranden is, dan wil ik best aannemen dat je er voorbij wandelt. Andere voorbeelden kan ik nu niet meteen verzinnen? Jij?
|
| 30 March 2007 22:14 |
| ElFlamencoLoco |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dycore
Wel daar ging het toch om. Eigenlijk zegt hij nogal heimelijk "mijn goede daden moeten verborgen blijven en spreek er niet over", en anderzijds zegt hij "verspreid de boodschap en al wat ik gedaan heb".
Is dat oprecht?
|
Hohohoho...
Christus drukt op geheimhouding tot aan de dag van Zijn verrijzenis. Hij verandert bijvoorbeeld van gedaante op de berg in het bijzijn van drie van Zijn apostelen en drukt hen op het hart er met niemand over te spreken totdat Hij weer uit de doden is opgewekt. (Mt 17, 9)
Zonder sarcastisch te willen zijn moet het me van het hart dat je het evangelie toch maar heel summier hebt doorgenomen. Ik zei je al dat het geen makkelijke lectuur is. Het zijn vaak die kleine details die aan de aandacht van de (onervaren) lezer ontsnappen.
Maar goed, anderzijds verheug ik me er al over dat je ertoe gekomen bent die evangelies te lezen. Vooraleer je met Johannes zou beginnen: dit evangelie is nog veel moeilijker dan de drie andere.
|
| 30 March 2007 22:11 |
| Dycore |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door ElFlamencoLoco
De Bijbel dient niet herschreven te worden. Mocht de Kerk dat doen, dan zou zij in haar taak tekortschieten om de boodschap van Christus te vrijwaren.
Dan zou zij zelfs actief meewerken aan de vervalsing ervan.
Denk je dat de Bijbel ons stof geeft om uit angst het geloof aan te nemen? Volgens mij niet. Waarom de Bijbel dan volgens jou zou moeten herschreven worden is me dan ook een raadsel.
|
herschreven is misschien wat te vergaand. Ik bedoelde eerder aangepast. Het ging erom dat bepaalde mensen zich tot het christendom wenden op grond van angst. Zou het dan niet beter zijn om de dreigingen met de hel uit de bijbel te schrappen of te veranderen door 'het onreine leven' zoiets?
|
| 30 March 2007 22:08 |
| Dycore |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door ElFlamencoLoco
Ik zou mezelf niet direct met de barmhartige Samaritaan willen identificeren, want soms ben ik eerder zoals de leviet en de priester die het slachtoffer gewoon voorbijliepen.
Wel wil ik je een anecdote vertellen die ik in Rome meemaakte. In 2001 fietste ik gedurende meer dan een half jaar door Zuid-Europa (Frankrijk, Italië, Spanje, Corsica, Sardinië en Sicilië) en deed daarbij de belangrijkste uiterste puntjes van het vasteland aan. Ook een paar grote bedevaartsoorden stonden op het programma: Rome, Assisi, Lourdes en Compostela.
Mijn ouders kwamen per auto naar Rome, en omdat zij nog nooit in die stad geweest waren, vonden we het handig mekaar te ontmoeten aan de grens met Vaticaanstad, de "ingang" van het Sint-Pietersplein dus. Het weerzien was uiteraard nogal emotioneel. Ik posteerde mijn zwaargeladen rijwiel even tegen de muur en zag een vrouw, geheel in het zwart van top tot teen (een soort van burqah) bedelen.
Ze voerde een aandoenlijk stukje komedie op, ze was er zelfs niet te beroerd voor om haar voeten te ketenen. Ze hinkte rond op één been en liep zover overgebogen. Eigenlijk best een fraaie acteerprestatie. De spot en de hoon van de omstanders nam ze op de koop toe.
Ik stapte op haar toe en drukte haar een kleinigheid in de handen. Een aantal omstanders bejegenden me met boegeroep, en één van hen sprak me in het Engels aan. Of ik niet doorhad dat dat wijf komedie speelde? Jazeker had ik dat door.
Ik vroeg hem of hij geregeld naar de cinema ging. Dat deed hij. Of hij er een idee van had wat Brad Pitt of Cameron Diaz verdienen? Véél geld verdienen die lui. Neen, onfatsoenlijk veel. Alle verhoudingen zijn zoek. Want tenslotte doen die niets anders dan die bedelares: komedie spelen. De man had geen weerwoord meer en droop af.
Bijzonder grappig werd het toen ik even later de vrouw zag zitten onder de zuilengallerij van Bernini, die het Sint-Pietersplein omarmen. Onder de zwarte "burqah" ging een springlevende jongedame schuil. Ze zat daar rustig van haar sigaretje te genieten en haar geld na te tellen. (We schrijven 2001, toen was de lire nog in omloop. En een briefje van 1000 lire is zowat een halve euro waard.)
Op reis hield ik al mijn uitgaven secuur bij. Alles: eten, drinken, filmrolletjes, herstellingen aan de fiets, af en toe een hotelkamer, kampeerstaangeld... Eén ding echter heb ik nooit genoteerd: de kleinigheden die ik hier en daar achterliet in de hand van een bedelaar, of in het offerblok van de kerk waarvan de pastoor me een bed had aangeboden of een slaapplaats in zijn parochiezaaltje. Want mijn linkerhand hoeft niet te weten wat mijn rechterhand geeft.
Toch ben ik niet altijd de barmhartige Samaritaan geweest. In Reggio di Calabria, na een woelige overtocht per veerpont over de Straat van Messina, joeg ik in volle stadscentrum een paar kinderen (ik vermoed zigeuners) weg die bedelden om wat geld. Onmiddellijk had ik er spijt van, ik had ze tenminste wat brood of snoepgoed kunnen toestoppen, maar de kinderen waren al verdwenen.
Was het de woelige zee? Het hectische verkeer dat toch redelijk gevaarlijk was? Ik weet het niet. Maar ik heb hierover toch even nagedacht, en trok me enkele kilometers buiten het drukke centrum even terug in een kapel.
Diezelfde avond ontmoette ik twee Sikh-gastarbeiders wier Italiaans al even beroerd was als het mijne. Ze nodigden me uit in hun bijzonder armzalige woning, boden me een avondmaal aan, en één van hen stond me zelfs zijn bed af en kroop bij zijn maat in het andere bed. Hoezeer ik ook aandrong om wat geld aan te nemen, ze weigerden halsstarrig. Tenslotte kon ik hen toch overtuigen om wat van de fondantchocolade aan te nemen die ik uit België had meegebracht, nadat ik hen had verzekerd dat je wereldwijd geen betere vind.
Die twee, die waren toen de barmhartige Samaritaan. En ik heb me voorgehouden om me de rest van de reis iets meer moeite te getroosten om me ook zo te gedragen. Niet om daarmee uit te pakken of mezelf als verdienstelijk voor te stellen, maar gewoon het motto indachtig dat wat je voor de minste doet, je voor Hem doet.
|
Maw, naastenliefde is subjectief en het gebod van Jezus niet realistisch.
|
| 30 March 2007 22:07 |
| ElFlamencoLoco |
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dycore
Met de bijbel te herschrijven en te moderniseren?
|
De Bijbel dient niet herschreven te worden. Mocht de Kerk dat doen, dan zou zij in haar taak tekortschieten om de boodschap van Christus te vrijwaren.
Dan zou zij zelfs actief meewerken aan de vervalsing ervan.
Denk je dat de Bijbel ons stof geeft om uit angst het geloof aan te nemen? Volgens mij niet. Waarom de Bijbel dan volgens jou zou moeten herschreven worden is me dan ook een raadsel.
|
Politics.be
Overzicht discussie (Nieuwste eerst)
