[ElFlamencoLoco]

Oorspronkelijk geplaatst door Dycore

Hij werd voor dood achtergelaten. Welke verantwoordelijkheden kunnen je beletten hiervoor te stoppen? Enkel één: de dood van anderen. Als je huis met je gezin erin aan het afbranden is, dan wil ik best aannemen dat je er voorbij wandelt. Andere voorbeelden kan ik nu niet meteen verzinnen? Jij?

Ik ook niet. Maar toch is het héél menselijk he.

Het is nog niet zolang geleden dat de 17-jarige Joe Van Holsbeek werd doodgestoken in het drukke Brussel-Centraal. Nagenoeg niemand die reageerde, ook niet toen zijn vriend om hulp riep.

Ik kan EHBO toepassen. Een tijdje geleden nog moest ik een dame helpen die achter het stuur van haar auto onwel was geworden en een klein ongeval had veroorzaakt. Gelukkig zonder erg.

Kan je geloven dat er daar al een hele rits mensen stond te kijken... zonder iets te doen. Niemand was kennelijk zelfs maar op de gedachte gekomen om de hulpdiensten te verwittigen of zo.

Het ongeval was al minstens vijf minuten geleden gebeurd toen ik op dienstronde - ik ben postbode - daar arriveerde. Eén van de dingen die je op EHBO-cursussen leert is niet alleen het toedienen van de eerste zorgen, maar ook het mobiliseren van passieve omstanders of soms zelfs het brutaal wegduwen van al te opdringerige en ongezond nieuwsgierige lui.

Wat ik dan ook onmiddellijk deed. Ik vroeg iemand me te helpen haar uit de wagen te halen, stuurde iemand anders weg om een kussen en een deken te gaan vragen bij het dichstbijzijnde huis, en vroeg een derde om even haar handtasje te doorzoeken op zoek naar een adres of een gsm, terwijl ikzelf me met het toedienen van de eerste zorgen bezighield. Gelukkig kwam ze snel bij en kon ze blijven wachten in de dichstbijzijnde woning totdat haar man haar tegemoet kwam.

En geloof me of niet, maar daartoe heb ik twee omstanders nogal hardhandig (bijna) omvergelopen, omdat ze absoluut niks anders deden dan in de weg lopen.

Zo zijn (de meeste) mensen nu eenmaal, Dycore. Vraag me niet waarom die priester en die leviet het lijden van de overvallene niet als lijden herkenden. We zien het bijna dagelijks gebeuren, het is van alle tijden.

[Dycore]

Oorspronkelijk geplaatst door ElFlamencoLoco

Ik ook niet. Maar toch is het héél menselijk he.

Het is nog niet zolang geleden dat de 17-jarige Joe Van Holsbeek werd doodgestoken in het drukke Brussel-Centraal. Nagenoeg niemand die reageerde, ook niet toen zijn vriend om hulp riep.

Ik kan EHBO toepassen. Een tijdje geleden nog moest ik een dame helpen die achter het stuur van haar auto onwel was geworden en een klein ongeval had veroorzaakt. Gelukkig zonder erg.

Kan je geloven dat er daar al een hele rits mensen stond te kijken... zonder iets te doen. Niemand was kennelijk zelfs maar op de gedachte gekomen om de hulpdiensten te verwittigen of zo.

Het ongeval was al minstens vijf minuten geleden gebeurd toen ik op dienstronde - ik ben postbode - daar arriveerde. Eén van de dingen die je op EHBO-cursussen leert is niet alleen het toedienen van de eerste zorgen, maar ook het mobiliseren van passieve omstanders of soms zelfs het brutaal wegduwen van al te opdringerige en ongezond nieuwsgierige lui.

Wat ik dan ook onmiddellijk deed. Ik vroeg iemand me te helpen haar uit de wagen te halen, stuurde iemand anders weg om een kussen en een deken te gaan vragen bij het dichstbijzijnde huis, en vroeg een derde om even haar handtasje te doorzoeken op zoek naar een adres of een gsm, terwijl ikzelf me met het toedienen van de eerste zorgen bezighield. Gelukkig kwam ze snel bij en kon ze blijven wachten in de dichstbijzijnde woning totdat haar man haar tegemoet kwam.

En geloof me of niet, maar daartoe heb ik twee omstanders nogal hardhandig (bijna) omvergelopen, omdat ze absoluut niks anders deden dan in de weg lopen.

Zo zijn (de meeste) mensen nu eenmaal, Dycore. Vraag me niet waarom die priester en die leviet het lijden van de overvallene niet als lijden herkenden. We zien het bijna dagelijks gebeuren, het is van alle tijden.

Het is niet omdat veel mensen zo zijn, dat het zo hoort. Ik zie je point niet.

[ElFlamencoLoco]

Oorspronkelijk geplaatst door Dycore

Uit angst om in de hel te komen. Of uit eigenbelang, voor een mooi plaatsje in de hemel, ipv op grond van overtuiging dat het zo hoort. Ik denk dat dit bij veel gelovigen een belangrijke drijfveer is. Hemel en hel. Beloning en straf. Eigenbelang en angst.

Misschien, maar nu denk ik toch dat je een geloofsbeleving op de korrel neemt die niet meer van deze tijd is hoor.

Zelfs van mijn ouders heb ik dergelijke overtuiging niet meegekregen. En beiden zijn ze diepgelovig.

Wat eigenbelang aangaat: sommigen betogen dat altruïsme eigenlijk vermomd ego(centr)isme is. Zelf worstel ik ook een beetje met dit dillemma. Maar echt wakkerliggen doe ik er zeker niet van...

Nu ga ik maffen, want ook zaterdag is werkdag voor mij. Slaapwel.

[ElFlamencoLoco]

Oorspronkelijk geplaatst door Dycore

Het is niet omdat veel mensen zo zijn, dat het zo hoort. Ik zie je point niet.

Uiteraard hoort het zo niet. Dat was toch mijn betoog?

Precies daarvoor waarschuwt Jezus met de parabel van de barmhartige Samaritaan. Die parabel bevat een oproep om je diepmenselijke passiviteit te overstijgen en tot actie over te gaan.

(Nu ga ik echt naar bed hoor...)

[Dycore]

Oorspronkelijk geplaatst door ElFlamencoLoco

Misschien, maar nu denk ik toch dat je een geloofsbeleving op de korrel neemt die niet meer van deze tijd is hoor.

Zelfs van mijn ouders heb ik dergelijke overtuiging niet meegekregen. En beiden zijn ze diepgelovig.

Dat de opvoeding veranderd is, staat vast. Maar de bijbel draagt nog steeds dezelfde eeuwenoude boodschap. "Die binnen de tijdsgeest van toen moet gelezen worden."
Ik dacht dat de bijbel toch wel ietsje centraler stond in het christelijke geloof, dan de opvoeding door de ouders.
Een geloofsovertuiging die wel degelijk even actueel is. Weliswaar worden woorden als hemel en hel niet zo vaak meer in de mond genomen, maar ze maken nog evenveel deel uit van het geloof als vroeger.

[ElFlamencoLoco]

Oorspronkelijk geplaatst door Dycore

Dat de opvoeding veranderd is, staat vast. Maar de bijbel draagt nog steeds dezelfde eeuwenoude boodschap. "Die binnen de tijdsgeest van toen moet gelezen worden."
Ik dacht dat de bijbel toch wel ietsje centraler stond in het christelijke geloof, dan de opvoeding door de ouders.
Een geloofsovertuiging die wel degelijk even actueel is. Weliswaar worden woorden als hemel en hel niet zo vaak meer in de mond genomen, maar ze maken nog evenveel deel uit van het geloof als vroeger.

Vind jij dat de Bijbel een appél doet op onze (primitieve) angsten?

Zelfs als hij in de "tijdsgeest van toen" gelezen wordt?

[ElFlamencoLoco]

Oorspronkelijk geplaatst door Dycore

Uit angst om in de hel te komen. Of uit eigenbelang, voor een mooi plaatsje in de hemel, ipv op grond van overtuiging dat het zo hoort. Ik denk dat dit bij veel gelovigen een belangrijke drijfveer is. Hemel en hel. Beloning en straf. Eigenbelang en angst.

Ik heb vandaag een reeks sessies afgesloten, een basiscursus geloofsleven onder het thema Gaan-De-Weg. Die reeks sessies begon in november met een hele zaterdag, daarna een 15-tal dinsdagavonden, en vandaag de afsluitende zaterdag dus. De sessies gingen door te Scherpenheuvel, op een boogscheut hiervandaan. We waren met een groep van 14 personen, met twee begeleiders.

Door die vijf maand liep er één rode draad: géén overwegingen van beloning en straf, geen gezeur over hemel en hel. Weliswaar wel het worstelen tussen altruïsme en egoïsme.

En weet je hoe we uit die worsteling raakten, Dycore? Vandaag pas, tijdens deze laatste sessie, werd me dat duidelijk. Die 14 personen voelen zich geroepen. Wij geloven en al ons doen en laten wordt vanuit dat geloof geïnspireerd omdat God ons daartoe roept. Niet omdat Hij ons bedreigt met straf of beloont om onze goedheid.

Om het met de woorden van kardinaal Danneels te zeggen die deze ochtend nog in een gesprek op de radio de vraag kreeg voorgeschoteld waarom hij blijft verderdoen spijts de kerken steeds meer leeglopen. Omdat hij het niet kan laten. Daarom!

In dat antwoord van de kardinaal herkende plots ik de echo van die hele Gaan-De-Weg, gedurende vijf maand. Wij geloven omdat we het niet kunnen laten te antwoorden op Gods roepen. Niet omdat we par force onze hemel willen verdienen of willen prat gaan bij anderen over onze goede daden.

Bij het woord "roeping" denken velen aan priesters en kloosterlingen. Maar in onze hedendaagse maatschappij, waar mensen het geloof niet meer als vanzelfsprekend met de paplepel binnenkrijgen, moet je ook geroepen zijn om als christen door het leven te gaan, zonder dat je je daarom moet laten wijden tot priester of intreden in een klooster.

[Dycore]

Oorspronkelijk geplaatst door ElFlamencoLoco

Vind jij dat de Bijbel een appél doet op onze (primitieve) angsten?

Zelfs als hij in de "tijdsgeest van toen" gelezen wordt?

Het moge duidelijk zijn dat de bijbel inspeelt om sommige emoties waaronder angsten.
Weinigen of genen kunnen zich verplaatsen in de tijdsgeest van de bijbel.

[ElFlamencoLoco]

Oorspronkelijk geplaatst door Dycore

Het moge duidelijk zijn dat de bijbel inspeelt om sommige emoties waaronder angsten.
Weinigen of genen kunnen zich verplaatsen in de tijdsgeest van de bijbel.

Veel méér dan op angst speelt hij in op geloof, hoop en liefde, Dycore. Dát zijn de drie kernwoorden van ons geloof.

Een voorbeeldje, uit het Matteüsevangelie dat je zelf gelezen hebt:

Nog eens zeg Ik jullie: Een kameel komt gemakkelijker door het oog van een naald dan een rijke in het koninkrijk van God.’ Toen de leerlingen dat hoorden, schrokken ze vreselijk en zeiden: ‘Wie kan er dan nog gered worden?’ Jezus keek hen aan en zei: ‘Bij de mensen kan dat niet, maar bij God kan alles.’

Merk even op hoe Jezus hier afrekent met de diepmenselijke angst van de leerlingen.

Zomaar een voorbeeldje voor de vuist weg. Je kan lezen, je zal er zelf nog andere vinden. Angst komt zeker ter sprake in de Bijbel, maar het Evangelie (Ευ-αγγελιον) is in de letterlijkste betekenis van het woord het Goede Nieuws, de Blijde Boodschap die ons juist van die angsten bevrijdt.

Omdat het een Blijde Boodschap betreft, ben ik ervan overtuigd dat een christen vóór alles een blij, optimistisch mens hoort te zijn. Zuurpruimen, pessimisten, misantropen en angsthazen kunnen we in de Kerk missen als de pest.