Zijn wij ons brein of ons bewustzijn?

[Piero]

Oorspronkelijk geplaatst door Piero

... zelfbewustzijn ... is bewust van de zintuigen en van de betekenis van onze omgeving voor ons lichamelijk bestaan.

Lichamelijk bewustzijn bestaat autonoom, ook tijdens de slaap. Dat is nodig voor onze veiligheid en in de evolutie ontstaan. De informatie uit de omgeving is complex. Onze materiële "zelf" beslist voortdurend (autonoom) over de keuzes die we onbewust en bewust, verstandelijk, maken over wat we doen en laten of zeggen. In die zin bestaan we continue zo lang we levensvatbaar zijn. Verstandelijk bewustzijn is lichamelijk bewustzijn.

Ons brein waakt over ons. Laat ons omdraaien in de slaap, en wakker worden 'als we willen drinken of plassen, herkent het bed, slaapkamer, partner, en ervaart ons handelen. We zijn zonder kennis geboren maar hebben informatie verzameld en gerubriceerd in ons brein. Een hond of kat heeft ook zintuigen e.d..

Zintuigen. Citaat:
"Via onze neus, oren, ogen, mond en huid krijgen we dagelijks miljoenen prikkels te verwerken. Ons brein maakt daar op geheel eigen wijze een samenhangend geheel van. Maar hoe werkt dit precies? ... ...
Inmiddels weten we dat het er meer zijn, vertelt De Bruin. Proprioceptie, ons vermogen om de positie van onze lichaamsdelen in de ruimte te bepalen, staat bijvoorbeeld los van de klassieke vijf. Net als interoceptie, het zintuig waarmee we interne prikkels zoals honger kunnen waarnemen. “Sommige mensen noemen zelfs het getal 53,” legt De Bruin uit. Maar of we echt zoveel zintuigen hebben daar zijn de meningen over verdeeld. “Dat hangt allemaal af van hoe we een zintuig definiëren”."

https://www.sg.uu.nl/artikelen/2023/...onze-zintuigen

[harriechristus]

De moderne mens is zijn hersenen zonder bewustzijn, niet wetende wat hij denkt en doet.

[harriechristus]

Oorspronkelijk geplaatst door Piero

Zintuigen. Citaat:
"Via onze neus, oren, ogen, mond en huid krijgen we dagelijks miljoenen prikkels te verwerken. Ons brein maakt daar op geheel eigen wijze een samenhangend geheel van. Maar hoe werkt dit precies? ... ...

Het werkt door de microgoden.

[Piero]

Lichaam en geest? Citaat:

"We doen net alsof de geest bestaat, alsof die gestoord kan zijn of ziek, en we spreken onbekommerd over geestelijke stoornissen en geestelijke gezondheidszorg. Dat kan een manier van zeggen zijn waar we niet teveel filosofische diepgang achter moeten zoeken. Toch maak ik er een punt van. Mensen ervaren bewustzijn en hebben de beschikking over psychische functies. Maar een geest bestaat niet en kan dus ook niet gestoord zijn. Geestelijke hulp is op zijn best in de sfeer van het geloof mogelijk." - Lees verder ...

https://www.discura.nl/auteurs/dr-dr...t-bestaat-niet

[Pol Dolf]

een lichaam kan 100 jaar werken zonder te slapen maar de geest niet , de geest moet rusten des nachts

[harriechristus]

Het is de Geest van de microgoden die ons lichaam doet werken: dag en nacht.

[Piero]

Oorspronkelijk geplaatst door harriechristus

Het is de Geest van de microgoden die ons lichaam doet werken: dag en nacht.

Gaap. .... Ons ichaam? Dus de hersenen en het bewust zijn en denken?

En wie laat dan lichaam en geest van de microgoden werken?

[Piero]

Citeet:
"Zelfbewustzijn wordt in de wetenschap vaak vastgesteld aan de hand van de spiegeltest. Een dier krijgt een stipje op zijn kop en als het vervolgens in de spiegel kijkt en snapt dat het stipje zich op zijn kop bevindt, dan heeft het een zelfbegrip. Zo slagen dolfijnen, apen en eksters wel voor die test en veel andere diersoorten niet. Maar wat begrijpen die dieren dan precies? Denkt de ekster: ha, dat ben ik? Wat is dat ‘ik’ dan? Ook voor mensen, onder wie filosofen, die zichzelf doorgaans in de spiegel kunnen herkennen, blijkt de vraag wat ‘ik’ is nog niet zo eenvoudig.

Voor René Descartes (1596-1650) vormt het ‘ik’ het fundament van zijn denken en het bestaan van de wereld. In zijn beroemde twijfelexperiment denkt hij alles waarvan hij niet zeker is weg, tot alleen nog het simpele feit dat hij denkt overblijft: ..." Lees verder content://com.sec.android.app.sbrowser/readinglist/1118123347.mhtml

[harriechristus]

Oorspronkelijk geplaatst door Piero

Gaap. .... Ons ichaam? Dus de hersenen en het bewust zijn en denken?

Zo is het, en des nachts onze dromen.
Maar ons denken doen wij overdag ook zelf.
Dat is de eenheid van God en Mens als de Heilige Geest, waarin Jezus ons is voor gegaan.
Het is de wisselwerking tussen wat de microgoden aan denken scheppen en wat wij ervan maken.
Het zijn dus de gedachten die in ons op komen, maar die wij moeten controleren of we er mee eens zijn.
En eventueel herscheppen.
En waar de microgoden weer op reageren, enz.

En wie laat dan lichaam en geest van de microgoden werken?

Dat zijn de mini-microgoden.
Maar ze doen het ook zelf.

[Piero]

Oorspronkelijk geplaatst door Piero

Verbeterd bericht - link.

Citaat:
"Zelfbewustzijn wordt in de wetenschap vaak vastgesteld aan de hand van de spiegeltest. Een dier krijgt een stipje op zijn kop en als het vervolgens in de spiegel kijkt en snapt dat het stipje zich op zijn kop bevindt, dan heeft het een zelfbegrip. Zo slagen dolfijnen, apen en eksters wel voor die test en veel andere diersoorten niet. Maar wat begrijpen die dieren dan precies? Denkt de ekster: ha, dat ben ik? Wat is dat ‘ik’ dan? Ook voor mensen, onder wie filosofen, die zichzelf doorgaans in de spiegel kunnen herkennen, blijkt de vraag wat ‘ik’ is nog niet zo eenvoudig.

Voor René Descartes (1596-1650) vormt het ‘ik’ het fundament van zijn denken en het bestaan van de wereld. In zijn beroemde twijfelexperiment denkt hij alles waarvan hij niet zeker is weg, tot alleen nog het simpele feit dat hij denkt overblijft: ..." Lees verder

https://www.filosofie.nl/filosofie-i...s-je-denkt-ik/

[harriechristus]

Het zelfbewustzijn van de dieren is niet als begrip, niet als denken, maar als gevoel middels de waarneming van hun eigen lichaam.
Zij zien zichzelf dus in de spiegel.
Maar bij Descartes gaat het dieper als zijn ik dat denkt.

Het dier daarentegen heeft nog geen ik, wat de geest is.
Het dier heeft wel een ziel als gevoel en als zelfbewustzijn is dat zijn zelf.
Vandaar zelf-bewustzijn.
Maar de mens heeft behalve een zelf-bewustzijn ook nog een ik-bewustzijn als meest essentieel.
Ik zelf is dus de eenheid van geest en ziel als beiden metafysisch.
Terwijl de waarneming van het eigen gezicht en lichaam deels fysisch en deels metafysisch als bewustzijn is.

[harriechristus]

Voor René Descartes (1596-1650) vormt het ‘ik’ het fundament van zijn denken en het bestaan van de wereld. In zijn beroemde twijfelexperiment denkt hij alles waarvan hij niet zeker is weg, tot alleen nog het simpele feit dat hij denkt overblijft: ‘Ik denk, dus ik ben.’ (In het Latijn: cogito ergo sum.) Maar wat is dat ‘ik’ van Descartes nu eigenlijk? In zijn Meditaties beantwoordt hij die vraag als volgt: ‘Een denkend ding. Ik bedoel een ding dat twijfelt, begrijpt, bevestigt, ontkent, dat wenst dit wel te doen en dat niet, en ook dat zich dingen verbeeldt, en waarneemt met de zintuigen.’

Het ik is geen ding, maar een gedachte.
Het is metafysisch.
Het is de persoon die denkt.
Het dus het centrum van het denken, waar alle denken vanuit gaat.
Je kunt je het voorstellen als een punt, maar vanuit het punt is het tevens alles omvattend en oneindig.

Het ik is enerzijds alleen de eigen persoon, maar dat geldt ook voor iedereen: iedereen is ik.
Het is algemeen en is in wezen Gods Geest.
Want God is het algemene IK in allen.

[Piero]

Oorspronkelijk geplaatst door harriechristus

Het zelfbewustzijn van de dieren is niet als begrip, niet als denken, maar als gevoel middels de waarneming van hun eigen lichaam.
Zij zien zichzelf dus in de spiegel.
Maar bij Descartes gaat het dieper als zijn ik dat denkt.

Descartes was ook een dier. Hun brein is bewust van hun lijf en omgeving, o.a. via zintuigen. Dieren communiceren en leven meestal als paar, of in groepen. Ze zijn zich bewust van zichzelf, partner, soortgenoten en vijanden.

Het dier daarentegen heeft nog geen ik, wat de geest is.
Het dier heeft wel een ziel als gevoel en als zelfbewustzijn is dat zijn zelf.
Vandaar zelf-bewustzijn.
Maar de mens heeft behalve een zelf-bewustzijn ook nog een ik-bewustzijn als meest essentieel.
Ik zelf is dus de eenheid van geest en ziel als beiden metafysisch.
Terwijl de waarneming van het eigen gezicht en lichaam deels fysisch en deels metafysisch als bewustzijn is.

1. Nogmaals, de geest bestaat niet.
2. Ik ken geen onderscheid tussen "ik" en "zelf".
3. Waarneming is neurologisch en psychisch. Filosoferen daarover is ook psychisch (geestelijk, het denken) en dat is een hersenactiviteit die op verschillende wijzen kan worden waargenomen. En die gaat zijn eigen gang ook in de slaap. Wij dieren dromen in de rem-slaap. De hond droomt ook en beleeft avonturen in de slaap. Piept en jankt en spartelt en is zichtbaar verbaasd als zij wakker wordt. Ze is zelfbewust in de slaap.

Als we ons bewust zijn van een ander dan zijn we een "ik" als waarnemer met kennis van zaken en als beoordelaar. Het ik of zelf wordt telkens weer gecreëerd. Honderd keer op een dag. Dat ik heeft bepaalde eigenschappen, kennis en vaardigheden en een eigen lichaam. Maar wij zijn veranderlijk en we kunnen ons aanpassen. We kunnen impulsief zijn en bedachtzaam of behoudend.

De link biedt mogelijkheid tot verder zoeken. Wikipedia ook.

[Piero]

Oorspronkelijk geplaatst door harriechristus

Voor René Descartes (1596-1650) vormt het ‘ik’ het fundament van zijn denken en het bestaan van de wereld. In zijn beroemde twijfelexperiment denkt hij alles waarvan hij niet zeker is weg, tot alleen nog het simpele feit dat hij denkt overblijft: ‘Ik denk, dus ik ben.’ (In het Latijn: cogito ergo sum.) Maar wat is dat ‘ik’ van Descartes nu eigenlijk? In zijn Meditaties beantwoordt hij die vraag als volgt: ‘Een denkend ding. Ik bedoel een ding dat twijfelt, begrijpt, bevestigt, ontkent, dat wenst dit wel te doen en dat niet, en ook dat zich dingen verbeeldt, en waarneemt met de zintuigen.’

Het ik is geen ding, maar een gedachte.
Het is metafysisch.
Het is de persoon die denkt.
Het dus het centrum van het denken, waar alle denken vanuit gaat.
Je kunt je het voorstellen als een punt, maar vanuit het punt is het tevens alles omvattend en oneindig.

Uw punt kan zichzelf niet in de spiegel zien, is niet persoonlijk en kan ook niet door andere punten worden waargenomen en herkend. U probeert van een functie of eigenschap een persoon te maken en ontkent de materie. Je wordt geboren als 5 of 6 pond materie, je wordt gezoogd, wordt zelfbewust en je sterft. Heel eenvoudig.

Het ik is enerzijds alleen de eigen persoon, maar dat geldt ook voor iedereen: iedereen is ik.
Het is algemeen en is in wezen Gods Geest.
Want God is het algemene IK in allen.

Ook hier komt u niet verder. Of we nu spreken over ik of punt of persoon, het is steeds algemeen, geen individu. Maar een individu heeft een lichaam en een pasfoto, een adres en de leeftijd van het fysieke lichaam.

[CUFI]

Oorspronkelijk geplaatst door Piero

Uw punt kan zichzelf niet in de spiegel zien, is niet persoonlijk en kan ook niet door andere punten worden waargenomen en herkend. U probeert van een functie of eigenschap een persoon te maken en ontkent de materie. Je wordt geboren als 5 of 6 pond materie, je wordt gezoogd, wordt zelfbewust en je sterft. Heel eenvoudig.



Ook hier komt u niet verder. Of we nu spreken over ik of punt of persoon, het is steeds algemeen, geen individu. Maar een individu heeft een lichaam en een pasfoto, een adres en de leeftijd van het fysieke lichaam.

Hebt ge dat debat gezien tussen Dawkins en Peterson?
https://m.youtube.com/watch?v=8wBtFNj_o5k

[Piero]

Oorspronkelijk geplaatst door CUFI

Hebt ge dat debat gezien tussen Dawkins en Peterson?
https://m.youtube.com/watch?v=8wBtFNj_o5k

Nee. De link die u gaf heeft veel reclame van AH.
Ik wist niet wie wie was en noem dit geen debat.
Hier is een korte en duidelijker video van die discussie.
https://m.youtube.com/watch?v=Z22G11lTSbQ

Peterson maakt de indruk overspannen te zijn. Ik kan dat 4 minuten aanzien. Zielige mensen. Rijp voor het gekkenhuis.

[CUFI]

Oorspronkelijk geplaatst door Piero

Nee. De link die u gaf heeft veel reclame van AH.
Ik wist niet wie wie was en noem dit geen debat.
Hier is een korte en duidelijker video van die discussie.
https://m.youtube.com/watch?v=Z22G11lTSbQ

Peterson maakt de indruk overspannen te zijn. Ik kan dat 4 minuten aanzien. Zielige mensen. Rijp voor het gekkenhuis.

Ja dat gij veel reclame op youtube krijgt is te voorkomen met een abonnement he.
Spijtig dat u dat zo ziet, maar ik begrijp dat wel omdat hij heel gepassioneerd kan zijn.
Maar om nu over het gekkenhuis te spreken is wel overdreven he.
Als je hem zielig vindt, hoe ziet ge uzelf dan?

[harriechristus]

Oorspronkelijk geplaatst door Piero

Uw punt kan zichzelf niet in de spiegel zien, is niet persoonlijk en kan ook niet door andere punten worden waargenomen en herkend. U probeert van een functie of eigenschap een persoon te maken en ontkent de materie. Je wordt geboren als 5 of 6 pond materie, je wordt gezoogd, wordt zelfbewust en je sterft. Heel eenvoudig.

Een punt kun je inderdaad niet zien, maar wel denken, dus als abstract, zoals het ik als zodanig ook abstract is.
Maar de voorstelling daarbij als een stip, dat kan helpen.
Punt en stip horen dan bij elkaar als begrip en beeld.
Ik ontkent de materie niet, dat is het lichaam, en dat wordt waargenomen door de Geest van het IK.
Maar de wetenschap ontkent de Geest.

Ook hier komt u niet verder. Of we nu spreken over ik of punt of persoon, het is steeds algemeen, geen individu.

Inderdaad: alle gedachten zijn algemeen, ook individu is een algemeen begrip.
Het individuele kun je niet zeggen, slechts zien.

Maar een individu heeft een lichaam en een pasfoto, een adres en de leeftijd van het fysieke lichaam.

Zo is het, goed dat je dat al weet.
Zo bestaat ook de wetenschap uit algemene begrippen, dat is de Geest en de beelden die daar bij horen, zijn slechts tijdelijk, slechts even en ze zijn al weer verdwenen en veranderd in andere beelden die je ziet.
Plato wist dat al, maar de wetenschap weet het nog steeds niet, dat de Geest absoluut is en de beelden slechts betrekkelijk, relatief, tijdelijk en slechts plaatselijk.
Dee waarheid is de eenheid van beide.

[Piero]

Oorspronkelijk geplaatst door harriechristus

Een punt kun je inderdaad niet zien, maar wel denken, dus als abstract, zoals het ik als zodanig ook abstract is.
Maar de voorstelling daarbij als een stip, dat kan helpen.
Punt en stip horen dan bij elkaar als begrip en beeld.
Ik ontkent de materie niet, dat is het lichaam, en dat wordt waargenomen door de Geest van het IK.
Maar de wetenschap ontkent de Geest....

U stelt hier dat "de Geest van het Ik" een lichaam waarneemt als (vreemde) materie. Uw Ik en Geest zijn dan niet uw lichaam. Toch schrijft u op dit forum: Ik woon in Amsterdam. Maar u woont toch in uw lichaam? Dan bent u toch niet de materie die als Harrie in Amsterdam woont? U vergist zich volgens mij in deze materie.

[harriechristus]

Oorspronkelijk geplaatst door Piero

U stelt hier dat "de Geest van het Ik" een lichaam waarneemt als (vreemde) materie.

Zo is het: ik zie mijn lichaam, de woorden zeggen het al.
Maar niet als vreemde materie, maar als eigen materie, als eigen lichaam.
En alle andere materie kan de mens begrijpen als uit de Geest van het denken.

Uw Ik en Geest zijn dan niet uw lichaam.

Zo is het, er is een onderscheid, maar ook een eenheid, want mijn geest, mijn ik ziet mijn lichaam, en omvat dus mijn lichaam in het bewustzijn van de Geest.
Het lichaam is ook zelf geestelijk, want zo is lichaam ook een geestelijk begrip.
Ware dat niet zo dan zou ik mijn lichaam niet kunnen benoemen, maar alleen zien en niet zeggen.
Maar wat ik zie is wat ik zeg en wat ik zeg is wat ik zie.
Dat is de eenheid van Geest en Lichaam.

Toch schrijft u op dit forum: Ik woon in Amsterdam. Maar u woont toch in uw lichaam?

Zo is het: allebei is waar: ik "woon" in mijn lichaam, maar ik woon ook in Amsterdam, want mijn lichaam is in Amsterdam.
En ik woon ook nog in mijn huis en ik woon ook nog in deze wereld, het heelal er ook nog bij.

Dan bent u toch niet de materie die als Harrie in Amsterdam woont? U vergist zich volgens mij in deze materie.

Ik zou het geen materie noemen, maar mijn lichaam, die het bezit is van mijn Geest.
En voor in zoverre ik dat lichaam ook zelf ben (ben en ook niet ben, allebei) woont mijn lichaam in Amsterdam.
Ja, dat zou je zo kunnen zeggen, geen probleem.
Want alles is eigenlijk geestelijk, ook de materie, ook mijn lichaam.
Alles bestaat wezenlijk uit gedachten, dat is de absolute Geest, die alles is.
En dan kun je mijn lichaam ook nog materie noemen, als ik je daar een plezier mee kan doen en dan ben ik de materie die in Amsterdam woont.
Het is een kwestie van zo ruim mogelijk bekijken...