Russische vlag op het parlement van de Krim

[kelt]

Oorspronkelijk geplaatst door Nr.10

Moordcommando's zoals deze op de genoemde luitenant-generaal dienen slechts één doel: het vertrouwen ondermijnen dat moeizaam heropgebouwd wordt tijdens vredesgesprekken.

NIEMAND,ook de Oekrainse officieren niet,zijn "veilig" zolang een aktioeve oorlog gevoerd wordt....
Het wantrouwen is zo groot dat het niet eens meer mogelijk is voor officieren van beide zijden om elkaar ergens ,onder een tijdelijk bestand,te ontmoeten (iets wat tijdens de Krim-oorlog,de Amerikaanse burgeroorlog,WO1 en zelfs WO2 wel eens gebeurde)...


Nu "onderhandelt" men in naties ver buiten,waar de deelnemers inderdaad onder de bescherming van het gastland staan....Maar eenmaal thuis is dat alweer gedaan....

Totdat generaals Syrsky en Gerasimov eens een "parler" zouden kunnen hebben zal het niet verbeteren.Sinds burgers de oorlog bestieren mogen ook hoge militairen niet "onder Gentlemen" iets overeenkomen...

Overigens hebben de Oekrainers ,onder leiding van de beruchte voormalige speciale operaties-chef Budanov,(die zelf beslist op de Russische afschietlijsten zal bestaan) al gemerkt dat sedert Budanov betrokken is in de "gesprekken" (ik zou het zelf geen onderhandelingen noemen) er aan Russische zijde plotsklaps ook militairen en hooggeplaatsen verschenen zijn in het onderhandelingsteam.
DAT is vooruitgang.Tot voor kort bestonden de Russische "onderhandelaars" uit een of andere junior secretaris en zelfs al eens enkele Oekrainse overlopers en begon het steevast met een half uur "pseudo-historie" lezing over de "legitieme eisen" van het Moederland op "Klein-Rusland" en zo.....
En vervolgens kwamen ze overeen een paar honderd POW's uit te wisselen..


Iets wat generaals Syrsky en Gerasimov eigenlijk zelf,in directe gesprekken,onder elkaar zouden moeten kunnen regelen.Niet ergens in Abu Dhabi....


Maar kijk.....

[Pandareus]

Oorspronkelijk geplaatst door Nr.10

Moordcommando's zoals deze op de genoemde luitenant-generaal dienen slechts één doel: het vertrouwen ondermijnen dat moeizaam heropgebouwd wordt tijdens vredesgesprekken.

Daar hoeft helemaal geen verband tussen te zijn. Zelfs een kind kan zien dat deze 'onderhandelingen' er gewoon zijn ter meerdere eer en glorie van Orange man.

Ze gaan nergens over, gezien de russen blijven zeggen dat Oekraine moet capituleren en Oekraine de russische parasiet van haar grondgebied wil verwijderen.

[Vlad]

120.000 veteranen in Oekraïne leven met amputaties: "Als het vandaag vrede wordt, moeten we nog 10 jaar prothesen maken"

Al bijna 2 miljoen dode en gewonde soldaten in die klote oorlog.

[Nr.10]

Om tot duurzame vrede te komen moet er een nieuwe pan-Europese veiligheidsarchitectuur komen.
LINK

"Indivisible security" is het sleutelwoord.

[cato]

Oorspronkelijk geplaatst door Nr.10

Om tot duurzame vrede te komen moet er een nieuwe pan-Europese veiligheidsarchitectuur komen.
LINK

"Indivisible security" is het sleutelwoord.

Die vrede gaat er niet komen.
De koude oorlog is weer terug en die gaat nog een generatie duren.
Uiteindelijk zal Rusland en Amerika tot een bestand komen in Oekraïne.
Tot nu toe wordt Europa door Poetin en Trump niet serieus genomen en daarom zal Europa een eigen weg moeten gaan.

[Nr.10]

Het einde van fiatgeld
_{Fabio Vighi}

Zien we nog wel door de bomen het bos? Wat we nu meemaken is geen
reeks losstaande crises, maar de vreemde consolidatie van een met schulden
verzadigd economisch systeem. Dit systeem kan nu alleen nog functioneren
door middel van gecontroleerde instabiliteit, waarbij crisis niet langer een
falen van het beleid is, maar de primaire werkwijze ervan. Dit is geen
metafoor: alleen door voortdurend instabiliteit te creëren kan de vertekende
schijn van sociaaleconomische orde worden gegenereerd.

Laten we eens kijken naar het monetaire beleid, dat algemeen wordt opgevat
als het geheel van maatregelen dat een centrale bank neemt om de economie
te sturen door de geldhoeveelheid te beheersen en de rentetarieven te
beïnvloeden. In het huidige regime van implosief kapitalisme is monetair
beleid niet langer een ‘saai’ technisch instrument dat zich beperkt tot
inflatiebeheersing of financiële stabiliteit. Het is het centrale organiserende
principe van de macht geworden, dat de geopolitiek, de binnenlandse
politiek, de sociale verhoudingen en zelfs de verhalen over de alledaagse
werkelijkheid vormgeeft. Dit punt moet zo duidelijk mogelijk worden gesteld:
markten, staten en samenlevingen worden niet langer bestuurd met het oog
op een ideaal evenwicht; ze worden bestuurd door permanent en
alomtegenwoordig uit balans te worden gehouden. Waarom? Omdat
evenwicht insolventie aan het licht zou brengen.

Dit is niet ongekend. De Weimarrepubliek gebruikte monetaire devaluatie om
onbetaalbare verplichtingen na de Eerste Wereldoorlog op te heffen. Bretton
Woods kwam voort uit het besef dat ongecontroleerde valutaconcurrentie de
politieke orde zou vernietigen. Het Plaza-akkoord van 1985 formaliseerde een
gecoördineerde devaluatie van de dollar om de overbelaste Amerikaanse
economie weer in evenwicht te brengen. Elk van deze episodes markeerde
een moment waarop monetaire regelingen werden ingezet om politieke en
fiscale tegenstellingen op te vangen. Wat het huidige moment echter
onderscheidt, is dat er geen nieuwe regeling in zicht is – alleen chaos en
improvisatie als technieken om de voortdurende verslechtering van de
sociaaleconomische omstandigheden te beheersen.

Het glorieuze Westen, dat zichzelf profileert als het land van het vrije
marktkapitalisme, kan worden teruggebracht tot twee eenvoudige
categorieën: schuldenlast en afhankelijkheid van activaprijzen. In gewoon
taalgebruik: oninbare schulden en hyperinflatoire financialisering, die alleen
bij elkaar kunnen worden gehouden door min of meer openlijke manipulatie.
Deze constellatie heeft een omvang bereikt die tot potentieel faillissement
kan leiden en onder geen enkele stabiele omstandigheid meer houdbaar is.
Groei en productiviteitswinst behoren grotendeels tot het verleden, terwijl
politieke systemen nu opzettelijk gefragmenteerd zijn, omdat elke serieuze
poging tot stabilisatie gewelddadige wanbetalingen, herstructurering en
bovenal authentieke politieke verbeeldingskracht zou vereisen. Een
voortdurende crisis maakt het daarentegen mogelijk om de problemen
eindeloos voor zich uit te schuiven, in perfect technocratische stijl.

Politiek leiderschap is al lang uitgehold tot administratie. Wat overblijft zijn
geen besluitvormers in de klassieke zin, maar marionettenachtige
verlengstukken van een gefinancialiseerde machine die voor hen denkt. De
politici van vandaag de dag geven zelden blijk van echt politiek of moreel
oordeelsvermogen; in het beste geval handelen ze volgens protocollen. Het
zijn agenten zonder zeggenschap, die orders van markten en balansen
uitvoeren in plaats van keuzes te maken in enige substantiële zin. Dit is de
banaliteit van het kwaad als een hedendaagse vorm van politieke
automatisering, aangepast aan het tijdperk van de financiële wereld: een
hyperreële wereld die wordt bestuurd door mensen die niet meer denken,
omdat het systeem al heeft bepaald wat denken mag betekenen.

In dit kader zijn de meest flamboyante, autoritaire en eigenzinnige figuren –
met Trump als archetype – geen afwijkingen, maar functionele versnellers
van wanorde. Ze opereren minder als autonome sterke mannen dan als
nuttige agenten van chaos, wier volatiliteit noodmaatregelen en
buitengewone financiële interventies legitimeert. Of ze zich hiervan bewust
zijn of niet, doet niet ter zake: hun rol is systemisch, in lijn met een
financiële orde die nu wanhopig afhankelijk is van verstoring om zichzelf in
stand te houden.

Inmiddels zouden we moeten weten dat ‘crises’ aanleiding geven tot
liquiditeitsinjecties, opschortingen van regelgeving, noodfaciliteiten en
narratieve resets die gericht zijn op een steeds verder weg liggend ‘nieuw
normaal’. Crises houden het systeem juist in stand door oplossingen uit te
stellen en serieuze vragen af te wenden. Een concreet voorbeeld hiervan is
de manier waarop recentelijk is omgegaan met de schommelingen bij AI-
megacaps, zoals Microsoft en Nvidia, waarvan de waarderingen nu niet alleen
bepalend zijn voor tech-indexen, maar ook voor het bredere financiële en
economische sentiment. Deze momenten van ernstige marktspanning werden
snel overschaduwd door spektakels – de benoeming van een nieuwe Fed-
voorzitter, het laatste schandaal rond Epstein – die de aandacht afleiden
zonder de onderliggende systeemdecompositie aan te pakken. Zo wordt
volatiliteit structureel: ze verschuilt zich in het volle zicht achter meeslepende
verhalen over instabiliteit. En terwijl we druk bezig zijn ons te laten afleiden,
breiden centrale banken stilletjes hun balansen uit en absorberen ze
overheidsschulden, waardoor ze een regime versterken waarin fiatvaluta's,
die al lang hun rol als waardeopslag hebben verloren, afdrijven naar
economische nietsheid zonder ooit formeel in te storten.

De Verenigde Staten bevinden zich in het centrum van deze architectuur van
opzettelijke verwarring. De dollar blijft de reservevaluta van de wereld, maar
zijn rol verandert snel. Er is een aanhoudende waardevermindering van de
Amerikaanse dollar gaande – onaangekondigd, niet erkend, maar getolereerd
en zelfs als succes geprezen. Wanneer Trump zegt dat de dollar het ‘prima
doet’, heeft hij een punt: een zwakkere dollar vermindert (‘inflateert’) de
werkelijke last van de Amerikaanse schuld, exporteert inflatie naar het
buitenland en behoudt geopolitieke invloed zonder de politieke kosten van het
toegeven van een expliciete devaluatie. Grondstoffeninflatie wordt
geherformuleerd als ‘van voorbijgaande aard’ of wordt toegeschreven aan
toeleveringsketens, klimaatgebeurtenissen of buitenlandse actoren. Daarom
kan een jaarlijkse daling van de dollar met 11% worden afgedaan als een
normale marktbeweging. En daarom worden heftige schommelingen in de
goud- en zilverprijzen – met een nominale waarde van triljoenen – behandeld
als technische anomalieën in plaats van als stresssignalen van een systeem
dat geleidelijk aan in reële termen wordt geherwaardeerd.

Gezien deze context is de daling van de dollar geen toeval, maar – vanuit
Amerikaans perspectief – een noodzakelijke ‘beleidsfout’. Maar als ze dat
openlijk zouden toegeven, zou dat een vertrouwensschok veroorzaken met
verwoestende gevolgen. Vandaar de parade van zondebokken: inflatie wordt
niet alleen gemanipuleerd, maar ook geweten aan oorlogen, virussen,
toeleveringsketens, klimaatgebeurtenissen, hebzucht van bedrijven,
migranten of buitenlandse vijanden. Een dalende dollar heeft ook
onmiddellijke financiële gevolgen: hij leidt kapitaalstromen om naar
concurrerende valuta's en activa, versterkt de inflatoire druk op markten
waar in dollars wordt gehandeld en brengt het risico met zich mee dat andere
belangrijke spelers gecoördineerde beleidsmaatregelen nemen. Dit is
geopolitiek gezien explosief, omdat de geloofwaardigheid van de dollar ten
grondslag ligt aan de wereldhandel, schuldcontracten en reserves van
centrale banken over de hele wereld.

Deze logica reikt dus verder dan de financiële wereld. Geopolitieke conflicten,
handelsfragmentatie, sanctieregimes en zelfs binnenlands politiek geweld
fungeren steeds vaker als monetaire alibi's – gebeurtenissen die
buitengewone maatregelen rechtvaardigen en tegelijkertijd de aandacht
afleiden van structurele uitputting. Noodsituaties zijn een permanente
achtergrondruis geworden, omdat het erkennen van permanentie
verantwoordingsplicht zou vereisen. Centrale banken wachten nu op
voldoende onrust om de volgende expansieve sprong te legitimeren: een
bevriezing van de markt, een politieke ineenstorting of een geopolitieke
escalatie zullen als voorwendsel dienen om noodfaciliteiten, balansuitbreiding
en valutacoördinatie in te zetten. Dit is de wereld waarin we leven.

In de Verenigde Staten is de fiscale disfunctie al lang structureel. De
terugkerende dreiging van een shutdown van de federale overheid is niet
langer een uitzondering, maar maakt deel uit van het besturingssysteem –
een symptoom van een politieke economie die regeert door middel van
noodmaatregelen in plaats van een stabiele begroting. Sinds het midden van
de jaren negentig is het Congres overgestapt van jaarlijkse kredieten naar
een bijna permanente afhankelijkheid van voortdurende resoluties en last-
minute deals. Van de sluitingen sinds 1976 hebben de meeste zich in de
afgelopen drie decennia voorgedaan, waaronder de 35 dagen durende
impasse van 2018-2019 en de recordbrekende 43 dagen durende sluiting van
1 oktober tot 12 november 2025, waarbij bijna een miljoen federale
werknemers met verlof werden gestuurd of gedwongen werden om zonder
loon te werken voordat er een financieringswet in elkaar was geflanst.

Deze cyclus lijkt niet te verminderen. Aan het begin van 2026 werden
wetgevers geconfronteerd met een nieuwe financieringsdeadline te midden
van onopgeloste begrotingswetten en partijpolitieke impasses over de
financiering van Binnenlandse Veiligheid en immigratie – verergerd door de
publieke verontwaardiging over recente handhavingsmaatregelen, met name
de moord op Alex Pretti, een IC-verpleegkundige uit Minneapolis, door ICE-
agenten. De daaruit voortvloeiende vierdaagse sluiting is een voorbeeld van
het nieuwe normaal van het systeem: onstabiel en voortdurend gegijzeld
door kortetermijnconflicten die de facto als rechtvaardiging dienen voor
noodbevoegdheden.

De toenemende binnenlandse spanningen maken het toch al kwetsbare
economische beeld nog somberder. Schietpartijen en moorden in verband
met ICE – en de politieke terugslag die ze veroorzaken – zijn niet louter
kwesties van openbare orde; ze duiden erop dat de staat zijn
maatschappelijke draagvlak aan het verliezen is en steeds meer zijn
toevlucht neemt tot geweld en spektakel (een agressieve variant op het oude
Romeinse panem et circenses, of divide et impera) om zijn gezag te
handhaven. De markten negeren deze signalen of handelen er
opportunistisch op in, totdat dat niet langer mogelijk is. Politieke legitimiteit
en financiële geloofwaardigheid nemen dus tegelijkertijd af, zij het in ongelijk
tempo.

Het eindresultaat is hier geen hyperinflatie in de klassieke zin, maar iets
verraderlijkers: een langzame devaluatie van het fiatgeld, ongelijk verdeeld
en verborgen door statistische aanpassingen en absorptie van activaprijzen.
De koopkracht neemt dus af, terwijl de nominale stabiliteit behouden blijft.
De samenleving past zich naar beneden toe aan; de verwachtingen worden
naar beneden bijgesteld. Dit is de richting die we opgaan. Noodkapitalisme
stort niet spectaculair in – het put de legitimiteit geleidelijk uit en vervangt
actief bestuur door passief crisisbeheer, verantwoordelijkheid door schuld en
geld door verhalen. Tegen de tijd dat de devaluatie algemeen wordt erkend,
zal deze niet langer vaag omkeerbaar zijn, laat staan herverdeelbaar.

Boven dit alles zweeft het AI-verhaal: het laatste grote groeiverhaal dat
aandelenwaarderingen ondersteunt, een laatste kans voor het ultra-
gefinancialiseerde kapitalisme. Zelfs insiders erkennen nu dat er een
megabubbel is ontstaan op basis van enorme schulden. Dit is geen glorieuze
technologische revolutie; het is het nieuwste financiële verkleedfeestje waar
goedkoop geld wordt vermomd als innovatie en iedereen doet alsof het
duurzaam is. En wanneer vooraanstaande figuren waarschuwen voor een
onvermijdelijke pijnlijke correctie en de markten hun schouders ophalen, is
dat meer dan ontkenning – het is functionele waanvoorstelling; waanzin
gecamoufleerd als rationaliteit. De waarheid is dat AI een formidabele
liquiditeitsspons is geworden, die enorme hoeveelheden overtollig kapitaal
absorbeert terwijl er geen economische dynamiek is. Maar wanneer de
financiering wordt aangescherpt of triljoenen aan schulden moeten worden
afgelost, kan die spons zich heftig uitwringen – en een enorme devaluatie-
lawine ontketenen.

Samen vormen deze ontwikkelingen een enkele architectuur van enorme
kwetsbaarheid: centrale banken die solvabiliteit vervangen door liquiditeit;
regeringen die legitimiteit inruilen voor verhalen; markten die
hefboomwerking inruilen voor groei. Valuta's, obligatierendementen en
sociale onrust klinken als dezelfde waarschuwing in het orkest van de
naderende ineenstorting. Het pond, de euro, de yen, de yuan en de dollar
zijn allemaal bezig met een langzame, ongelijke herwaardering van
vertrouwen. De echte gebeurtenis is niet één enkele crisis – geen shutdown,
AI-crash of valutacrisis – maar de implosie van de krankzinnige samenhang
die dit uitgeholde systeem bij elkaar houdt. Wanneer het vertrouwen
uiteindelijk wegvalt, verwacht dan geen beleefde of geleidelijke exit: het zal
een cascade-effect hebben op markten, politiek en samenlevingen die
beheerde schijn voor veerkracht hebben aangezien. Op dat moment zullen de
bekende spelers het zinkende schip verlaten. Dat is het kruispunt waar we nu
voor staan – als we maar door de bomen het bos konden zien.

LINK

[Nr.10]

Moet de vrijgave van de Epstein bestanden de aandacht afleiden van de onderliggende systeemdecompositie?

[Nr.10]

Ze zitten vast in het ijs, de Finnen, en wie komt helpen?

= = =

HELSINKI, 27 februari. /TASS/. Russische ijsbrekers bieden hulp aan
verschillende vrachtschepen die vastzitten in het ijs in de Finse Golf en in de
territoriale wateren van Finland. Dit meldt het Finse Agentschap voor
Transportinfrastructuur. Volgens het agentschap worden Finse schepen
“geholpen in het kader van internationale samenwerking met Russische
ijsbrekers”, in overeenstemming met de gebruikelijke winterpraktijk voor
navigatie. Op specifiek verzoek van het agentschap kan de Russische ijsbreker
ook hulp bieden aan een vrachtschip in de territoriale wateren van Finland.

LINK

(fig.)

[dalibor]

Helemaal terug naar de start van dit topic. Rusland annexeerde de Krim om vooral zijn zeemachtbasis in Sebastopol te verzekeren.

De ironie is dat ze na de onafhankelijkheid van Oekraïne zonder probleem die basis mochten blijven gebruiken.

Dat was in Poetins imperiale gedachten onvoldoende. Hij wilde niet weten van zo een onzekere huur.

Resultaat: hij heeft de Krim maar zijn zeemachtbasis is weg.

[Pandareus]

Oorspronkelijk geplaatst door dalibor

Helemaal terug naar de start van dit topic. Rusland annexeerde de Krim om vooral zijn zeemachtbasis in Sebastopol te verzekeren.

De ironie is dat ze na de onafhankelijkheid van Oekraïne zonder probleem die basis mochten blijven gebruiken.

Dat was in Poetins imperiale gedachten onvoldoende. Hij wilde niet weten van zo een onzekere huur.

Resultaat: hij heeft de Krim maar zijn zeemachtbasis is weg.

Nog erger eigenlijk : de zwarte zeevloot is zich gaan verschuilen in de russische haven Novorosyisk. En krijgt daar regelmatig bezoek van Seadrones, Flamingo's, FP-2 drones, en ander leuk Oekrains speelgoed.

[Pandareus]

Meestal zijn russische diplomaten en politici erg handig in het weggommen van hun echte doelstellingen als de communicatie in westerse media zal komen. Maar deze assistent van minister van buitenlandse zaken Lavrov heeft hier voor de russische pers wel héél erg oprecht en direct geweest over de echte doelen van de russische oorlog.

Hij noemt Oekraine een uit te roeien ziekte, zegt dat rusland geen enkele inbreuk op het internationaal recht begaat en zegt dat tranen en spijt iets zijn voor achteraf.

Ik denk dat zelfs Heinrich Himmler die in zijn tijd de holocaust overzag zo cynisch niet was als deze khuylo nu is.

https://www.youtube.com/watch?v=Zr55JPaHqZw

[Pandareus]

Prachtige beelden, hoe effectief de kinetische sancties tegen rusland werken.

De Ust Luga olieexport haven staat grotendeels in brand Volgens Reuters zou dit 40% van hun olieexport impacteren.

https://www.youtube.com/watch?v=93vcK213cGo

[Pandareus]

Erg belangrijk voor Oekraine, is dat de EU haar engagement voor toegezegde steun van 90 Mld ook effectief kan uitvoeren.

Dat Poetinpijper Orban van Hongarije hier zijn akkoord introk, en zo veel tijdverlies veroorzaakt is een probleem dat Hongarije op ramkoers zet met de EU.

Alleen trekt die opportunistische Vatnik zich daar niks van aan, aangezien hijzelf in april moet zien herverkozen te worden en hij op serieuze achterstand staat tgo zijn tegenstrever Peter Magyar die pro westers en pro EU is.

Europese druk op 'Rusland-vriend' Viktor Orbán stijgt, zeker nu uitdager Peter Magyar verder uitloopt

Dat Hongaarse politici informatie uit de Europese keuken lekken naar Rusland, Turkije en andere landen, zorgt voor grote frustratie onder de EU-lidstaten. In Hongarije zelf loopt de herverkiezingscampagne van premier Viktor Orbán steeds grotere achterstand op.


De essentie

Hongarije wordt ervan verdacht EU-informatie te delen met landen buiten de Unie, ook Rusland.
EU-landen raken steeds meer gefrustreerd, maar vinden nog geen gezamenlijke aanpak: Hongarije uit de Unie zetten is allesbehalve evident.
In Hongarije zelf verliest premier Viktor Orbán evenzeer terrein in de aanloop naar de verkiezingen.



Drie weken voor de Hongaarse verkiezingen staat premier Viktor Orbán nog maar eens onder zware druk in de Europese Unie. Eerder deze week barstte een bommetje toen bleek dat de Hongaarse minister van Buitenlandse Zaken Péter Szijjártó zich in de marge van het maandelijkse overleg met Europese collega's systematisch afzonderde en telefoneerde met ambtsgenoten van buiten de Europese Unie, zoals de Rus Sergej Lavrov.

Aanvankelijk sprak Szijjártó van 'nepnieuws'. Maar intussen erkende hij niet alleen Lavrov op de hoogte te brengen van wat in Europese kringen besproken wordt, maar ook collega's uit de Verenigde Staten, Turkije, Israël en Servië. Die contacten gebeuren voor en na de bijeenkomsten van zijn Europese collega's. 'Dat is heel normaal,' voegde Szijjártó eraan toe. 'We voeren als Hongarije ons eigen buitenlandbeleid, wars van de Europese Unie.'

Die uitspraken illustreren het Hongaarse gebrek aan Europese solidariteit, en - ondanks de oorlog in Oekraïne - de warme banden tussen Orbán en de Russische president Vladimir Poetin. Orbán blokkeert al maanden het 20ste Europese sanctiepakket tegen Rusland en de lening van 90 miljard euro voor Oekraïne. Dat leidde op de Europese top van vorige week tot frustratie bij onder meer de Duitse kanselier Friedrich Merz en de Franse president Emmanuel Macron.

De Poolse premier Donald Tusk liet dinsdag verstaan dat al in 2019 een risico op lekken in zowel de NAVO als de EU reëel geacht werd. Litouwen koesterde bijvoorbeeld al sterke vermoedens dat Hongarije informatie doorspeelde naar Moskou.

Zo zijn de relaties tussen Boedapest en Brussel grondig verzuurd. Dat besef groeit in de EU, maar een gezamenlijke aanpak ontbreekt nog. Want Hongarije gewoon uit de EU duwen, is geen optie: dat vergt een lang traject dat unaniem gevolgd moet worden.

Intussen berichtte de Europese nieuwssite Politico dat een telefonisch privégesprek dat een van zijn journalisten had met een EU-functionaris over Oekraïne en Hongarije, werd onderschept en online werd gezet. Wie daarvoor verantwoordelijk is, is vooralsnog onduidelijk. Maar de inhoud van dat gesprek werd vervolgens wel onmiddellijk opgepikt door verschillende Orbán-gezinde media in Hongarije. Dat gebeurde ook snel in Slovakije, dat onder premier Robert Fico evenzeer een pro-Russische koers vaart.

Dat neemt niet weg dat de kaarten van Orbán en zijn Fidesz-partij, die sinds 2010 onafgebroken aan de macht zijn, in eigen land allesbehalve goed liggen in de aanloop naar de parlementsverkiezingen van 12 april. De voorsprong van Tisza, de partij van uitdager Peter Magyar, blijkt volgens een recente peiling te zijn opgelopen tot 23 procentpunten bij kiezers die al beslist hebben op wie ze zullen stemmen. Vooral de kiezers onder de veertig steunen Magyar.

Toch blijft het nagelbijten of Orbán in de laatste rechte lijn nieuwe ijzers in het vuur gooit om zijn regime te behouden. Magyar, die Orbán en co. afschildert als 'de maffia', hoopt op een absolute meerderheid: 'We gaan de rechtsstaat en het democratisch pluralisme herstellen.'

https://www.tijd.be/politiek-economi.../10654211.html

Het is totaal van de pot gerukt dat de minister van buitenlandse zaken van een EU én NAVO lidstaat telefonisch de vijand (Lavrov) zit te briefen vanop een europese top.