De historische figuur Jezus Christus

[system]

Oorspronkelijk geplaatst door Badeend

Daar is inderdaad wel wat voor te zeggen. Ik vond trouwens zijn pleidooi en argumenten voor meer erkenning van de rol van Jezus' familie indrukwekkend. Samen met de Evangeliecode vind ik dit boek toch wel in hoge mate vernieuwend en verrassend.

Ik heb het boek nog niet helemaal uit. Maar volgens Daniélou stellen de pseudo-clementijnse geschriften, die gebruik maken van ebionitische, joods-christelijke bronnen, Jakobus voor de meest belangrijke figuur in de kerk. Het Jeruzalemse christendom bestond in het begin uit drie groepen: de groep rond Jacobus, een groep rond Petrus, en tenslotte -maar niet lang- een groep rond Stefanus. Jacobus was een zeer wetsgetrouwe jood die niets wilde weten van de opwerpingen van de heiden-christenen. Men vermoedt dat ook hier in het begin een machtsstrijd is geweest. Petrus zou in concurrentie zijn gekomen met Jacobus. Deze laatste won uiteindelijk het pleit van Petrus, vermoedelijk omdat er in het begin massaal Joodse (vrij 'orthodoxe') bekeerlingen zouden zijn gemaakt met als gevolg dat de groep van de vijf (de 'Hellenisten' ) maar ook de groep van de twaalf (apostelen) in de minderheid zouden zijn gekomen. Om dit laatste wat kracht bij te zetten wordt in het Evangelie van de Hebreeuwen - volgens Hiëronymus- een hele passage gewijd aan de wijze hoe en waarom Jezus na zijn opstanding als eerste aan Jacobus verscheen. Ad majorem Jacobi gloriam wel te verstaan. Verder wordt Jacobus nog onrechtstreeks op een voetstuk gezet doordat een traditie vermeldt dat Jacobus bovendien recht had de petalos (gouden kelkbloem) en de gouden plaat van de hogepriester te dragen, tenminste volgens Epiphanes.

[stropkeuh]

Jezus is de Intolerante tolerantie.

Objectief & subjectief oordeel, er is een groot verschil tussen beide.

Jezus zegt in Joh14: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven. Dit is een duidelijke verklaring, welke, indien niet op waarheid berust, Hem definitief uitsluit als profeet of nog meer.
Wat meer is, Hij claimt de Enige weg tot verlossing te zijn. In de brief aan Timotheus herhaalt Paulus dit nog eens.
1Tim 2:5 Er is één middelaar tussen God en de mens, de mens Jezus Christus.


Volgend antwoord gaf ik op een forum aan een Hindoe die zich zo alleen voelde in de strijd tegen de islam:

Het is niet enkel een hindoe\Germaanse alliantie, maar een alliantie van allen die vrijheid van geloof en deken liefhebben.
Die alliantie vindt u zekers ook op www.faithfreedom.org.
Volgs mij komt u daar ook wel, of niet.
Dus u staat niet alleen tegen de Islam, miss wel vanuit u eigen religie.
Kijk als christen, deel ik u overtuiging niet, maar wat we wel gemeen hebben is de vrijheid, het recht en respect die overtuiging te hebben, zonder het daarom inhoudelijk met elkaar eens te zijn.
En zonder elkaar onder dwang of druk elkaars visie door de neus te boren.
En dat doet de Islam wel.

Als Jezus zegt: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven; niemand komt tot de Vader dan door Mij," is dit een radicale uitspraak en dus met uitsluiting van alle anderen. En Hij kan dat wel zeggen, maar het moet ook waar zijn wat Hij zegt. Iedereen zegt van alles, bla bla.. Maar als het niet klopt wat hebt u eraan? Nopens.
Doch Hij maakte het waar wat Hij zei. En riep anderen op in Hem hun vertrouwen te bouwen, doch zonder dwang en dreiging.
In het evangelie Marc 10:17-27 staat de geschiedenis van de rijke jongeman die vroeg de weg naar het eeuwige leven. Jezus zei: Volg Mij.
Toen dat teveel gevraagd was en dan nog afstand (innerlijk)te moeten doen van zijn bezit ging de man weg. Zat Jezus achter hem aan, of stuurde Hij zijn leerlingen erachter?
Nee, Jezus liet hem vrij, die man moet die keus zelf maken.
Maar in de Islam als ge er niet voor zijt komt de hele club achter u aan met bommen en dreiging omdat ge hun god niet wilt.
Komt een Hindoe of boedhist achter mij aan als ik zijn god niet wil, of ren ik achter hun aan als ze Jezus niet erkennen als Gods Zoon?
Nee. tuurlijk niet.
Ge moogt altijd de inhoudelijke waarheid van een overtuiging aanvechten met argumenten enz.. maar nooit het recht en de vrijheid een overtuiging te hebben.
Dus ge moet u niet alleen voelen in u strijd op dat recht en die vrijheid.

Islam? Geen denken aan.

En dit is ook de kern van het objectief en subjectief. Objectief is Jezus de enige Weg, los of we dat aannemen of niet. Subjectief is onze persoonlijke vrije keuze hierin. Vrije keus is wel niet hetzelfde als vrijblijvende keuze; elke beslissing heeft zijn gevolgen
Jezus is de intolerante tolerantie hierin. Hij vecht nooit de vrijheid en recht van iemand aan. Wel de inhoudelijkheid van iemands bewering.
In deze is Hij net zo intolerant als Mohammed, met dat verschil dat Hij bewezen heeft de Waarheid te zijn, niet alleen deze te verkondigen, en Moke een leugenaar is.
Mo kon geen waarachtige geloofsbrieven van zijn bewering “laatste profeet van God te zijn” overhandigen.
Hij bewees eerder een profeet van de duivel te zijn.
Mohammed bestrijdt niet enkel het inhoudelijke maar ook het recht en de vrijheid van de mens een mening te hebben.

Het verschil ligt hierin dat Gods woord duidelijk zegt als objectief feit: Jezus is de Verlosser. Dit is Gods stelling en beoordelend hierin dus dat wie zonder de vergeving van Hem onder het oordeel blijft. (Joh3:16-19.)
De mensheid leeft sinds de zondeval al onder het oordeel en kan nog verlost worden. Dit leven is eigenlijk een bestaan als in een geestelijke toestand van voorarrest op een eeuwig oordeel, tenzij men Jezus erkent en accepteert persoonlijk als Verlosser uit die toestand

Subjectief is hierin dat we niemand kunnen beoordelen na diens dood of hij onder het eeuwig oordeel zal zijn of genade heeft aanvaard, die Jezus wil geven. Simpel om de reden dat we niet in niemands ziel kunnen kijken of weten, tenzij hij het zelf getuigt Jezus erkent te hebben en verlost te zijn. Het oordeel ligt principieel op ieder mens persoonlijk, niet collectief alleen als gehele mensheid. De keus moet men in dit leven maken, na de dood is de toestand blijvend (Luk 16:19-31)
Daarbij neem ik het voorbeeld uit eigen fam. Objectief moest mijn vader voor Jezus kiezen, zoniet bleef hij in een oordeel toestand leven en komt op de dag des oordeels terecht waar niemand wil zijn. Subjectief kan ik hem niet oordelen omdat ik niet weet of hij die keus gedaan heeft.
Dat weet God alleen; zelfs op het laatste moment kan iemand Jezus genade vragen. Al wie de naam des Heren aanroept zal behouden worden. Jezus zegt zelf: Wie tot Mij komt zal Ik geenszins uitwerpen.

[system]

Oorspronkelijk geplaatst door stropkeuh

Jezus is de Intolerante tolerantie.

Objectief & subjectief oordeel, er is een groot verschil tussen beide.

Jezus zegt in Joh14: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven. Dit is een duidelijke verklaring, welke, indien niet op waarheid berust, Hem definitief uitsluit als profeet of nog meer.
Wat meer is, Hij claimt de Enige weg tot verlossing te zijn. In de brief aan Timotheus herhaalt Paulus dit nog eens.
1Tim 2:5 Er is één middelaar tussen God en de mens, de mens Jezus Christus.


Volgend antwoord gaf ik op een forum aan een Hindoe die zich zo alleen voelde in de strijd tegen de islam:

Het is niet enkel een hindoe\Germaanse alliantie, maar een alliantie van allen die vrijheid van geloof en deken liefhebben.
Die alliantie vindt u zekers ook op www.faithfreedom.org.
Volgs mij komt u daar ook wel, of niet.
Dus u staat niet alleen tegen de Islam, miss wel vanuit u eigen religie.
Kijk als christen, deel ik u overtuiging niet, maar wat we wel gemeen hebben is de vrijheid, het recht en respect die overtuiging te hebben, zonder het daarom inhoudelijk met elkaar eens te zijn.
En zonder elkaar onder dwang of druk elkaars visie door de neus te boren.
En dat doet de Islam wel.

Als Jezus zegt: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven; niemand komt tot de Vader dan door Mij," is dit een radicale uitspraak en dus met uitsluiting van alle anderen. En Hij kan dat wel zeggen, maar het moet ook waar zijn wat Hij zegt. Iedereen zegt van alles, bla bla.. Maar als het niet klopt wat hebt u eraan? Nopens.
Doch Hij maakte het waar wat Hij zei. En riep anderen op in Hem hun vertrouwen te bouwen, doch zonder dwang en dreiging.
In het evangelie Marc 10:17-27 staat de geschiedenis van de rijke jongeman die vroeg de weg naar het eeuwige leven. Jezus zei: Volg Mij.
Toen dat teveel gevraagd was en dan nog afstand (innerlijk)te moeten doen van zijn bezit ging de man weg. Zat Jezus achter hem aan, of stuurde Hij zijn leerlingen erachter?
Nee, Jezus liet hem vrij, die man moet die keus zelf maken.
Maar in de Islam als ge er niet voor zijt komt de hele club achter u aan met bommen en dreiging omdat ge hun god niet wilt.
Komt een Hindoe of boedhist achter mij aan als ik zijn god niet wil, of ren ik achter hun aan als ze Jezus niet erkennen als Gods Zoon?
Nee. tuurlijk niet.
Ge moogt altijd de inhoudelijke waarheid van een overtuiging aanvechten met argumenten enz.. maar nooit het recht en de vrijheid een overtuiging te hebben.
Dus ge moet u niet alleen voelen in u strijd op dat recht en die vrijheid.

Islam? Geen denken aan.

En dit is ook de kern van het objectief en subjectief. Objectief is Jezus de enige Weg, los of we dat aannemen of niet. Subjectief is onze persoonlijke vrije keuze hierin. Vrije keus is wel niet hetzelfde als vrijblijvende keuze; elke beslissing heeft zijn gevolgen
Jezus is de intolerante tolerantie hierin. Hij vecht nooit de vrijheid en recht van iemand aan. Wel de inhoudelijkheid van iemands bewering.
In deze is Hij net zo intolerant als Mohammed, met dat verschil dat Hij bewezen heeft de Waarheid te zijn, niet alleen deze te verkondigen, en Moke een leugenaar is.
Mo kon geen waarachtige geloofsbrieven van zijn bewering “laatste profeet van God te zijn” overhandigen.
Hij bewees eerder een profeet van de duivel te zijn.
Mohammed bestrijdt niet enkel het inhoudelijke maar ook het recht en de vrijheid van de mens een mening te hebben.

Het verschil ligt hierin dat Gods woord duidelijk zegt als objectief feit: Jezus is de Verlosser. Dit is Gods stelling en beoordelend hierin dus dat wie zonder de vergeving van Hem onder het oordeel blijft. (Joh3:16-19.)
De mensheid leeft sinds de zondeval al onder het oordeel en kan nog verlost worden. Dit leven is eigenlijk een bestaan als in een geestelijke toestand van voorarrest op een eeuwig oordeel, tenzij men Jezus erkent en accepteert persoonlijk als Verlosser uit die toestand

Subjectief is hierin dat we niemand kunnen beoordelen na diens dood of hij onder het eeuwig oordeel zal zijn of genade heeft aanvaard, die Jezus wil geven. Simpel om de reden dat we niet in niemands ziel kunnen kijken of weten, tenzij hij het zelf getuigt Jezus erkent te hebben en verlost te zijn. Het oordeel ligt principieel op ieder mens persoonlijk, niet collectief alleen als gehele mensheid. De keus moet men in dit leven maken, na de dood is de toestand blijvend (Luk 16:19-31)
Daarbij neem ik het voorbeeld uit eigen fam. Objectief moest mijn vader voor Jezus kiezen, zoniet bleef hij in een oordeel toestand leven en komt op de dag des oordeels terecht waar niemand wil zijn. Subjectief kan ik hem niet oordelen omdat ik niet weet of hij die keus gedaan heeft.
Dat weet God alleen; zelfs op het laatste moment kan iemand Jezus genade vragen. Al wie de naam des Heren aanroept zal behouden worden. Jezus zegt zelf: Wie tot Mij komt zal Ik geenszins uitwerpen.

En mogen wij ook van u vernemen hoe u uw uiteenzetting meent te moeten inlassen in de discussie van deze draad? Het zou ons in zekere mate verheugen. Zeker als u van Limburg bent.

[dirk001]

Oorspronkelijk geplaatst door system

Ik heb het boek nog niet helemaal uit. Maar volgens Daniélou stellen de pseudo-clementijnse geschriften, die gebruik maken van ebionitische, joods-christelijke bronnen, Jakobus voor de meest belangrijke figuur in de kerk. Het Jeruzalemse christendom bestond in het begin uit drie groepen: de groep rond Jacobus, een groep rond Petrus, en tenslotte -maar niet lang- een groep rond Stefanus. Jacobus was een zeer wetsgetrouwe jood die niets wilde weten van de opwerpingen van de heiden-christenen. Men vermoedt dat ook hier in het begin een machtsstrijd is geweest. Petrus zou in concurrentie zijn gekomen met Jacobus. Deze laatste won uiteindelijk het pleit van Petrus, vermoedelijk omdat er in het begin massaal Joodse (vrij 'orthodoxe') bekeerlingen zouden zijn gemaakt met als gevolg dat de groep van de vijf (de 'Hellenisten' ) maar ook de groep van de twaalf (apostelen) in de minderheid zouden zijn gekomen. Om dit laatste wat kracht bij te zetten wordt in het Evangelie van de Hebreeuwen - volgens Hiëronymus- een hele passage gewijd aan de wijze hoe en waarom Jezus na zijn opstanding als eerste aan Jacobus verscheen. Ad majorem Jacobi gloriam wel te verstaan. Verder wordt Jacobus nog onrechtstreeks op een voetstuk gezet doordat een traditie vermeldt dat Jacobus bovendien recht had de petalos (gouden kelkbloem) en de gouden plaat van de hogepriester te dragen, tenminste volgens Epiphanes.

Het centrum van de eerste christenen lag niet in Jerusalem, maar in Antochië (Syrië).

[stropkeuh]

Een aanvulling op de Intolerante Tolerantie.

“Overeenkomstig de Schriften”
“According to the Scriptures”, Dave Hunt, 1 december 2007
The Berean Call
Alle Schriftaanhalingen komen uit de Statenvertaling (1977 of HSV)
Vertaling en voetnoten door M.V.

De Bijbel maakt aan alle mensen ontegensprekelijk haar bewering duidelijk dat ze het onfeilbare, inerrante Woord is van de enige ware levende God. Het stelt alle andere goden en schrifturen als zijnde vals, en al de religies die ze vertegenwoordigen. Over Jezus Christus zegt Gods Woord: “Wie in de Zoon gelooft, heeft het eeuwige leven; maar wie de Zoon ongehoorzaam is, zal het leven niet zien, maar de toorn van God blijft op hem” (Joh. 3:36). Petrus zei tot Joodse leiders (en werd geslagen, gevangengezet en gedood wegens zijn getuigenis van Jezus’ opstanding): “En de zaligheid is in geen ander, want er is onder de hemel geen andere naam onder de mensen gegeven waardoor wij zalig moeten worden” (Hand. 4:12).
Zo’n ondubbelzinnige verklaringen kunnen niet mis begrepen worden. De Joden zouden niet vervolgd zijn geweest als zij Jahweh hadden voorgesteld als gewoon nog een god meer in het pantheon van de Romeinen. Christenen werden als een nog grotere bedreiging beschouwd omdat zij, in gehoorzaamheid aan Christus, overal het evangelie predikten en daarbij “de wereld in rep en roer gebracht hebben” (Hand. 17:6). Zelfs zij zouden niet vervolgd en gedood geweest zijn als zij Jezus Christus hadden voorgesteld als louter één van de vele mogelijke verlossers. Het was door hun krachtige verkondiging van Christus’ bewering “Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij” (Joh. 14:6), dat Caesar zich bedreigd voelde en bij hem zo’n vurige haat opwekte. Vandaag echter zijn er talloze “christenen” die het Evangelie oecumenisch verloochenen en compromitteren, om de bekritiseerde exclusiviteit van hun geloof te ontwijken.
Het Christendom is een bijbels geloof, en de Bijbel is geen “oecumenisch” boek. Het maakt geen compromissen met de religies van de wereld. Zij die in enige mate het oecumenisme ondersteunen zijn geen bijbelgelovige christenen, hoe luid zij ook hun orthodoxie verdedigen. Op zijn slechts zijn zij opzettelijke fraudeurs, en op zijn best zijn zij in de war gebracht door de simultane betuiging van twee (of meer) tegengestelde geloofsovertuigingen (syncretisme) . Welke geloven zij echt? Met twee tongen spreken is vandaag een populaire geplogenheid bij zowel politieke als “christelijke” leiders.
Niemand is vrij om een nieuw uitgevonden religie “Christendom” te noemen. Het christelijke geloof is gefundeerd op feiten: Schrift, geschiedenis en profetie, welke allemaal een kwestie zijn van duidelijke verslaggeving - niets kan daarvan gewijzigd worden. De feiten kunnen niet ontkend worden.
Wat moeten wij zeggen van “christelijke” leiders en denominaties die Christus en Zijn Woord niet volgen? Wij hebben er velen met hun naam ontmaskerd en we hebben in die pagina’s hun niet goed te praten hypocrisie en bedrog gedocumenteerd en terstond afgekeurd. Weg met alle dubbelhartigheid!
Wie ook zegt (zoals Bush, Rice, etc.) dat de Islam een “religie van vrede” is en dat Allah dezelfde is als de God van de Bijbel, is ofwel misleid, ofwel leugenachtig. De Islam heeft zijn stichtende profeet, Mohammed, die zijn carrière begon met talloze moorden, en hij viel vredige dorpen en karavanen aan en onthoofdde honderden die zich overgaven in ruil voor zijn gezworen belofte van vrede en zekerheid. De Islam heeft zijn geschriften (Koran en Hadith) en 1350 jaren van de bloedigste en meest gewelddadige geschiedenis van alle religies ooit gekend, inbegrepen de genadeloze afslachting van miljoenen (méér miljoenen in de take-over van India dan Hitler doodde in geheel Oost- en West-Europa).
Wij documenteren de waarheid over de Islam grondig in Judgement Day (schenk dit boek aan uw kerkbibliotheek!). Men kan enkel zeggen dat zij (van Bush, Rice, naar beneden) die hun ogen dichtknijpen voor de onweerlegbare waarheid over de Islam, en die dit een “religie van vrede” noemen, betrokken zijn in een cover-up .
Het is onweerlegbaar zo dat het hedendaags islamitisch terrorisme niet enkel mag toegeschreven worden aan “extremisten”. Het is toe te schrijven aan de Islam zelf, zoals die altijd is geweest van bij het begin! Terroristen zijn oprechte moslims die de leer van Mohammed volgen en het gehoorzame voorbeeld zijn van Mohammeds loyale volgelingen, en van de “heilige schrift” van de Islam, die de take-over eist van de hele wereld en de dood van allen die zich niet bekeren. Het is waar: niet elke moslim is een terrorist, maar haast elke terrorist is een moslim!
De geschriften en de geschiedenis van elke religie vormen een permanent publiek getuigenis dat niet kan betwist worden, laat staan “opnieuw uitgevonden”.
Terwijl terroristen echte moslims zijn die Mohammed en de Koran volgen, waren de kruisvaarders onbijbelse christenen. Zij volgden Rome, niet Christus en Zijn Woord. De pausen hadden hun eigen agenda van wereldverovering door macht. De kruisvaarders zwaaiden met het kruis maar verloochenden Christus door het doden van Zijn broeders, de Joden, waar zij ook maar gingen. In een poging om “in de naam van Christus” het “Heilig Land” te veroveren op de gruwel-plegende islamitische binnendringers, overtraden zij Christus uitspraak tegen Pilatus: “Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld. Als Mijn Koninkrijk van deze wereld was, zouden Mijn dienaars gestreden hebben” (Joh. 18:36).
Ja, Israël werd bevolen de Kanaänieten uit te roeien - een bepaald volk in een erg klein deel van de wereld met duidelijk gedefinieerde grenzen - om Gods oordeel uit te voeren over hun onuitsprekelijke boosheid en perversie. Israël werd gezegd dit volk niet te vuur en te zwaard gewelddadig te “bekeren”, zoals de Koran en Mohammed (bewerend op bevel van Allah) dat zeggen van in het begin van de islamitische missie. Deze fundamentele leer van de Islam kan niet veranderd worden zonder de Islam zelf te verwerpen.
Even belangrijk is het feit te begrijpen dat de Bijbel, in tegenstelling tot de zogenaamde geschriften van elke religie, het bewijs levert van haar beweringen. Ik zeg niet “elke andere religie” omdat het bijbels Christendom geen religie is; het is een relatie als kinderen tot een liefhebbende Vader, die elke christen heeft met God door Jezus Christus.
De God die de Bijbel inspireerde door Zijn profeten, en daarin geopenbaard wordt, vraagt geen “blind” geloof, zoals Richard Dawkins en andere atheïsten godslasterlijk beweren. Hij toont bewijzen en wil redeneren met sceptici en ongelovigen, als zij dat eerlijk willen: “Komt dan, en laat ons samen rechten, zegt de HEERE” (Jes. 1:1. Geloof in God en Zijn Woord is de enig redelijke respons op de vragen waarmee het universum ons confronteert, en op de antwoorden die God voorziet in de Schrift. Petrus zegt ons dat ware volgelingen van Christus de ongelovigen niet bedreigen, maar dat zij “altijd bereid [moeten zijn] tot verantwoording aan ieder die u rekenschap afeist van de hoop die in u is, met zachtmoedigheid en eerbied” (1 Petrus 3:15).
Wij hebben deze feiten al zo dikwijls aangetoond in deze nieuwsbrief, dat ik ze hier niet zal herhalen - het belangrijkste bewijs, namelijk, dat God biedt van Zijn eigen bestaan en dat de Bijbel Zijn profetisch Woord is. Zijn Woord voorzegt gebeurtenissen zelfs duizenden jaren op voorhand. Bijbelse profetie wordt altijd op tijd vervuld en in elk detail.
Profetie is absoluut uniek aan de Bijbel, en wordt in geen enkele andere religieuze geschriften gevonden (alhoewel sommige valse profetieën bevatten). Israëls profeten gaven honderden profetieën over de beloofde Messias opdat Hij zonder twijfel kon geïdentificeerd worden wanneer Hij kwam als een nederig, uit een maagd geboren kind. Na de opstanding predikten de apostelen het Evangelie aan iedereen en overal, zoals Christus hen had bevolen. De twee voornaamste bewijsstukken waren: 1) hun eigen gezworen getuigenis als ooggetuigen van wat Christus leerde en deed (inbegrepen Zijn kruisiging en opstanding), niettegenstaande dit hun levens kostte als martelaren die weigerden de waarheid die zij kenden oecumenisch-syncretistisch te ontkennen; en 2) de vele profetieën die in de Schrift eeuwen op voorhand gegeven werden en die tot in detail vervuld werden in het leven, de dood en de opstanding van Christus.
Dat Israël als natie Jezus van Nazareth niet verwachtte en Hem niet heeft verwelkomd, is niet te verontschuldigen. Hoe konden zij hun ogen gesloten houden voor het feit dat deze Genezer van duizenden, Die zovele wonderen deed waarvan massa’s mensen getuige waren (zelfs opwekking uit de dood), Die in heel Judea en Galilea over de lippen ging en Die precies in de tijd kwam waarvan hun profeten hadden voorzegd dat de Messias zou komen? De precieze dag (Dan. 9:25; Neh. 2:1-9) waarop Hij Zich zou voorstellen aan Israël, “rijdend op een ezel, op een veulen, een jong der ezelinnen” (Zach. 9:9), was de datum waarop Jezus Zijn intocht maakte in Jeruzalem (nu gevierd als “Palmzondag”). Vier dagen later zou Hij gekruisigd worden - een schokkende gebeurtenis die echter exact voorzegd was (Ps. 22:14-18; Zach. 12:10). En daarna de opstanding!
Ongetwijfeld was Zijn lichaam weg, de graftombe leeg, niettegenstaande het peloton Romeinse soldaten die het graf bewaakten. Frank Morison (die sceptisch de bewijzen onderzocht, vastbesloten de opstanding te weerleggen) presenteerde een fascinerend verhaal in zijn boek Who Moved the Stone? Hij toonde buiten twijfel aan dat de enig mogelijke verklaring de opstanding was, precies zoals de discipelen getuigden, en dat hen hun levens heeft gekost.
Amerika is niet minder schuldig dan Israël voor haar afwijzing van Christus. Wij hebben vandaag zelfs nog meer bewijzen dan de Joden eertijds hadden. Een valse Christendom-perversie en de afwijzing van het Evangelie heeft Amerika geteisterd met een blind makende krankzinnigheid. Nergens is dat duidelijker te zien dan in de poging van “christenen” om de Islam te omarmen als religieuze partner. De president zocht de moslimaanhaligheid te kruiden door trots te zeggen dat hij een exemplaar van de Koran had verwelkomd in de bibliotheek van het Witte Huis - dat agressieve antichristelijke document! Hoe kan een mens met gezond verstand het in zijn hoofd halen te zeggen dat de Allah van de Islam, die Israël haat, de bijbelse God is, die Zichzelf twaalf keer genoemd heeft: “de God van Abraham, de God van Izak, en de God van Jakob [= Israël] … dat is Mijn gedachtenis van geslacht tot geslacht” (Ex. 3:15-16), en die 203 keer genoemd wordt: “de God van Israël”?
Met zoveel adviseurs (velen van hen belijdende christenen), moet Bush zeker weten dat de Koran elke fundamentele christelijke doctrine agressief tegenstaat. Zichzelf verontschuldigend door het voorbeeld van de president, blijven kerkleiders doorzetten in hun poging de Islam te omarmen als vredelievende partner van het Christendom. Maar de Koran bevat meer dan honderd aanmaningen om de wereld te bekeren door middel van geweld. Zestien keer verklaart deze dat Allah geen vader is en geen zoon heeft, ontkent de godheid van Christus, zegt dat Hij niet stierf voor onze zonden maar dat iemand anders in Zijn plaats is gestorven, ontkent Zijn opstanding, en verklaart dat geloof in de Drie-eenheid mensen naar de hel stuurt! Maakt dit alles (en er is veel meer van dezelfde aard) Allah de God van de Bijbel en de Islam de vriend van het Christendom?!
Op een recent studenten panel over “Pluralism at Harvard”, herinnerde professor Diana Eck, (Professor of Comparative Religion and Indian Studies, en directeur van het Pluralisme Project) de toehoorders aan het volgende:
Tegen het midden van de jaren (19)90 waren er gouverneurs … en burgemeesters die de Ramadan erkenden … [In] 1996 inviteerden President en Mrs. Clinton leden van de moslimgemeenschap in het Witte Huis om Eid al-Fitr, het eind van de Ramadan te vieren … In de daaropvolgende jaren zien we een toenemende aanwezigheid van dit religieuze fenomeen in het Amerikaanse religieuze landschap … de viering van Iftar in het Pentagon … Madeline Albright was gastvrouw van een Iftar in het State Department voor de eerste keer in 1998 … Een week geleden hadden we president Bush die een Iftar hield in het Witte Huis [zijn zevende!] … Op de Witte Huis homepage staat er een hele lijst van Ramadan evenementen …
Moslims blijven doorgaan met het doden van duizenden christenen in Algerije, Indonesië, Nigeria, Irak, Iran, Afghanistan, etc., en met het afbranden van kerken, waar zij maar kunnen. Meer dan 3000 kerken werden verwoest in de afgelopen 3 jaar in Indonesië, 2 miljoen mensen werden gedood in Zuid Soedan wegens weigering zich te bekeren, plus duizenden elders. Moslims demonstreren de ware betekenis van “Islam is vrede” door elkaar te blijven afslachten in Irak, Afghanistan en elders.
De Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad zei op de “Wereld zonder Zionisme”-conferentie, op 26 oktober 2005, dat “Israël van de kaart moet geveegd worden”. Hij heeft deze bedreiging van “islamitische vrede” ook elders herhaald. Alle hooggeprofileerde islamitische politieke en religieuze leiders van de “vredelievende Islam” hebben al meer dan 70 jaar gepocht dat zij spoedig hun lang gekoesterde ambitie zullen bereiken om Israël te vernietigen. Arafat verklaarde: “Vrede voor ons is de vernietiging van Israël” - en zo iemand werd de Nobelprijs voor de Vrede gegeven! Zij die deze boze passie koesteren lijken er zich niet van bewust te zijn dat de God van de Bijbel drie keer Israël “Zijn oogappel” heeft genoemd (Deut. 32:10; Klaagl. 2:18; Zach. 2: en verklaart dat Hij haar zal beschermen.
Miljoenen evangelische christenen werden gefolterd en vermoord door de Rooms-katholieke kerk, doorheen de geschiedenis, maar velen vergaven hun beulen met hun stervende adem. Hun moderne opvolgers echter, verstrikt in hun oecumenische waarheid-verloochenende krankzinnigheid die we beschreven hebben, staan erop dat het Rooms-katholicisme hetzelfde is als het evangelische Christendom, alhoewel het redding door rituelen, werken, gebeden tot de doden in het vagevuur, en onderwerping aan de paus leert.
De enkele verzen die we hierboven hebben geciteerd maken duidelijk dat God niet “dialogeert” met de mens, alsof Hij sommige suggesties van hen zou aannemen voor het aanpassen van het Evangelie om dwaze en boze schepselen ter wille te zijn. Christus was doodsbenauwd in de Hof van Gethsémané omdat Hij zou worden “zonde voor ons gemaakt [d.w.z.. behandeld alsof Hij de zonde zelf was] opdat wij zouden worden: gerechtigheid van God in Hem” (2 Kor. 5:21). De volle straf op de zonde moest betaald worden, en Christus zou dat betalen voor de hele mensheid. Al Gods toorn tegen de zonde zou op Hem worden gegoten, wanneer Hij onze plaats innam.
Jezus vroeg aan Zijn Vader of er geen andere manier was om zondaars te redden: “Mijn Vader, als het mogelijk is, laat deze drinkbeker aan Mij voorbijgaan. Maar niet zoals Ik wil maar zoals U wilt” (Matt. 26:39). Maar er was geen andere weg mogelijk. De volle straf moest betaald worden, en Hij was de enige die dit kon betalen. En zo onderwierp Christus Zich aan Zijn Vader, uit liefde voor Hem en ons. In feite was Christus’ lijden voor onze zonden reeds voorzegd door de profeten. Dit was het Evangelie (goede nieuws) dat Paulus predikte: “… dat Christus gestorven is voor onze zonden, overeenkomstig de Schriften, en dat Hij begraven is, en dat Hij opgewekt is op de derde dag, overeenkomstig de Schriften” (1 Kor. 15:1-4).
Het Nieuwe Testament verklaart: “… opdat Hij door de genade van God voor allen de dood zou smaken” (Hebr. 2:9). Deze dood hield de ervaring van “de poel van vuur … de tweede dood” in (Op. 20:14), ten behoeve van de hele mensheid.
Laten we stand houden in onze liefde voor allen, en niemand beroven van het eeuwige leven door het compromitteren van het bijbelse Evangelie, welke alleen is: “een kracht van God tot zaligheid voor ieder die gelooft” (Rom. 1:16).





E-mail: [email protected]
Homepage: www.verhoevenmarc.be of users.skynet.be/fa390968
Ga hier naar de Nieuwste Artikelen of www.verhoevenmarc.be/NieuwsteArtikelen.htm

Conclusie: Jezus is Wie Hij zegt te zijn of hij is de grootste oplichter ooit geweest. Ge kunt hem niet onder de groten der aarde rekenen als ge Zijn uitspraken niet accepteert en ze als onwaar verwerpt. Als ze niet waar zijn is Hij een bedrieger en zeker geen groot profeet, leraar of wat dan ook.
Bij Jezus gaat het niet alleen om zijn Leer , zijn onderwijs , maar om Zijn Persoon.
Christelijk geloof gaat in kern niet om een leerstelling of regels volgen, maar om relatie, persoonlijke relatie met een Persoon. Hem kennen, letterlijk zoals ge uw familie, uw vrouw kent, persoonlijke omgang.

[system]

Oorspronkelijk geplaatst door dirk001

Het centrum van de eerste christenen lag niet in Jerusalem, maar in Antochië (Syrië).

Neen daar bent u fout in. Antiochië was een metropool waar er zich zeer vroeg christenen (heel vaak heiden-christenen) bevonden, vermoedelijk (of ondermeer) ook omdat ze Jeruzalem moesten verlaten na de vervolging en de dood van Stefanus. Antochië is vermoedelijk ook de plaats waar de naam 'christen' voor het eerst werd gebruikt (echt zeker zijn we daar niet van), maar het is Jeruzalem die de eerste christelijke kerk huisvestte en dit onder de leiding van Jacobus. Dit vertelt ons de traditie.

[stropkeuh]

Oorspronkelijk geplaatst door system

En mogen wij ook van u vernemen hoe u uw uiteenzetting meent te moeten inlassen in de discussie van deze draad? Het zou ons in zekere mate verheugen. Zeker als u van Limburg bent.

Ik dach da gij als mede Limburger da wel zou verstaan.
Het gaat om de historiche persoon Jezus, dus dan moet ge ook het totaal zien. Jezus is niet te scheiden. Hij is wie hij zegt te zijn of Hij is het niet. En dat heeft heel wat gevolgen voor ieder persoonlijk omdat Hij van ieder mens persoonlijk een keuze vraagt hoe ze Hem zien.

[system]

Off topic.

Oorspronkelijk geplaatst door stropkeuh

Ik dach da gij als mede Limburger da wel zou verstaan.
Het gaat om de historiche persoon Jezus, dus dan moet ge ook het totaal zien. Jezus is niet te scheiden. Hij is wie hij zegt te zijn of Hij is het niet. En dat heeft heel wat gevolgen voor ieder persoonlijk omdat Hij van ieder mens persoonlijk een keuze vraagt hoe ze Hem zien.

Beste ne katteliek? T'es mer en vraog.

[Badeend]

Oorspronkelijk geplaatst door system

Neen daar bent u fout in. Antiochië was een metropool waar er zich zeer vroeg christenen (heel vaak heiden-christenen) bevonden, vermoedelijk (of ondermeer) ook omdat ze Jeruzalem moesten verlaten na de vervolging en de dood van Stefanus. Antochië is vermoedelijk ook de plaats waar de naam 'christen' voor het eerst werd gebruikt (echt zeker zijn we daar niet van), maar het is Jeruzalem die de eerste christelijke kerk huisvestte en dit onder de leiding van Jacobus. Dit vertelt ons de traditie.

Natuurlijk was Antiochië niet het eerste christelijke centrum. Dat was uiteraard Jeruzalem. In Handelingen 8:1 staat een interessant gegeven namelijk dat de door Paulus vervolgde christenen vluchtten naar Samaria en andere streken van Judea. Syrië staat daar dus niet bij. Dat is in twee opzichten interessant, namelijk, dat Antiochië in die tijd geen christelijke gemeenschap kende want deze stad lag ver weg van Samaria en Judea, en ook dat er in die tijd in Damascus nog geen christenen konden wonen en Paulus daar dus niets te zoeken had bij zijn vervolging van gevluchte christenen (Hand. 9). Junger en vele andere geleerden zien in de Han. 9 genoemde Damascus meer Qumran, een niet ver van Jeruzalem aan de boorden van de Dode Zee wonende Esseense gemeenschap die de Essenen zelf "Damascus" of het "land van Damascus" noemden. In dat licht bezien krijgt het verhaal van Paulus' vervolgingsijver ineens een heel andere betekenis. Overigens worden christenen voor het eerst christenen genoemd in Antiochië. Daarvoor werden zij "die van de Weg' genoemd, althans volgens Paulus. Jakobus de broer van Jezus was zonder twijfel de grote leider na de dood van zijn broer. De Galatenbrief van Paulus geeft op meerdere plaatsen deze informatie weer, bv in Gal. 2:9 waar hij als eerste wordt genoemd van de drie maar vooral in Gal. 2:12 waar blijkt dat hij de macht had om afgezanten te sturen.

[system]

Oorspronkelijk geplaatst door Badeend

Natuurlijk was Antiochië niet het eerste christelijke centrum. Dat was uiteraard Jeruzalem. In Handelingen 8:1 staat een interessant gegeven namelijk dat de door Paulus vervolgde christenen vluchtten naar Samaria en andere streken van Judea. Syrië staat daar dus niet bij. Dat is in twee opzichten interessant, namelijk, dat Antiochië in die tijd geen christelijke gemeenschap kende want deze stad lag ver weg van Samaria en Judea, en ook dat er in die tijd in Damascus nog geen christenen konden wonen en Paulus daar dus niets te zoeken had bij zijn vervolging van gevluchte christenen (Hand. 9). Junger en vele andere geleerden zien in de Han. 9 genoemde Damascus meer Qumran, een niet ver van Jeruzalem aan de boorden van de Dode Zee wonende Esseense gemeenschap die de Essenen zelf "Damascus" of het "land van Damascus" noemden. In dat licht bezien krijgt het verhaal van Paulus' vervolgingsijver ineens een heel andere betekenis. Overigens worden christenen voor het eerst christenen genoemd in Antiochië. Daarvoor werden zij "die van de Weg' genoemd, althans volgens Paulus. Jakobus de broer van Jezus was zonder twijfel de grote leider na de dood van zijn broer. De Galatenbrief van Paulus geeft op meerdere plaatsen deze informatie weer, bv in Gal. 2:9 waar hij als eerste wordt genoemd van de drie maar vooral in Gal. 2:12 waar blijkt dat hij de macht had om afgezanten te sturen.

Wat u zegt is wel juist en zo staat het er ook. Maar toch. In Handelingen staat het volgende:

(hoofdstuk 9)
"Hij was op weg en naderde Damascus al, toen hem plotseling een hemels licht omstraalde. [4] Hij viel op de grond en hoorde een stem tegen hem zeggen: ‘Saul, Saul, waarom vervolg je Mij?’ [5] Hij zei: ‘Wie bent U dan, Heer?’ Deze antwoordde: ‘Ik ben Jezus die jij vervolgt. [6] Kom, sta op en ga de stad binnen. Daar zal je gezegd worden wat je doen moet.’ [7]

Dat betekent dus dat er reeds christenen waren in Damascus ten tijde van de vervolging door Paulus. Dus zeer vroeg al. We mogen dus gerust aannemen dat er ook vrij vroeg christenen waren in Antiochië. Mensen reisden vaker en sneller dan wij wel eens durven denken. Reeds vanaf de eerste jaren had men in het Palestijnse Aramese christendom verschillende groepen zien ontstaan met hun nuances. Zo had men mogelijk een soort Zelotenchristendom in Galilea (Simon de IJveraar), waarschijnlijk en uitzonderlijk vroeg een christendom met Esseense invloeden in Damascus (Ananias) en omgeving (Kohba). De Simonieten (Simon de Tovenaar of de IJveraar) kenden een grote aanhang in Samaria. Het Helleense christendom (heiden christenen) moet zeer vroeg aanwezig geweest zijn in Antiochië. Sommige auteurs nemen ook aan dat na de vervolgingen door Herodes Agrippa I in 44, Petrus Jeruzalem verlaat om er nooit meer terug te keren. Men veronderstelt dat Petrus een tijdje in Antiochië bleef en de rest van zijn leven sleet in Grieks-christene gemeenten.Goguel, Krijbolder en anderen wijzen op het mogelijke feit dat Petrus vermoedelijk zijn laatste dagen sleet bij de Babylonische joden en dat hij stierf tussen 53 en 58, misschien wel in het bijna helemaal joodse Nehardea, een stad die toen als toonaangevend stond voor de joodse orthodoxie.

[Visjnu]

Oorspronkelijk geplaatst door Badeend

Het Johannes-evangelie is inderdaad het evangelie dat het meest de neiging heeft om Jezus te vergoddelijken. Paulus predikte echter dezelfde doctrine; b.v Romeinen 1:4 Hierin stelt hij toch duidelijk dat Jezus de Godszoon was die was opgestaan uit de dood.

Deze vers is juist een goede illustratie van de mogelijke adoptionistische visie van Paulus en heeft niet veel te maken met het vereenzelvigen van Jezus met God. Het dient eigenlijk samen met vers 3 gelezen worden, want het geheel vormt een mooi parallelisme:

Volgens het vlees/geboren/uit het zaad van David
Volgens de geest/benoemd/tot een zoon van God [bevestigd door de verrijzenis].

De titel "zoon van God" was iets dat Jezus verkreeg en als bewijs hiervoor wordt door Paulus de verrijzenis aangehaald.

Dat doet toch wel heel erg denken aan een god die a la Osiris of de Romeinse God Attis uit de dood herrees. Dit was een herkenbaar religieus thema voor de Grieken en Romeinen.

Inderdaad, maar dat kan ook eerder beschouwd worden als een van de verklaringen voor het ontstaan van de doctrine dat Jezus God was. Het was een herkenbaar religieus thema en kon dus makkelijk het christendom binnensluipen.

Let wel, Paulus schrijft nog eerder over Jezus' opstanding dan de evangelisten want zijn brieven zijn ouder dan de 4 evangeliën.

Het is niet helemaal duidelijk wat Paulus juist bedoelt met de opstanding van Jezus. Zie hiervoor 1 Kor. 15, dat onder andere een lichamelijke heropstanding lijkt uit te sluiten.

[Badeend]

Als toch Damascus in Syrië wordt bedoeld dan dient de vraag te worden beantwoord hoe het kan dat Kajafas, onder wiens autoriteit Saul alias Paulus handelde, jurisdictie zou kunnen hebben in die stad. Syrië viel in die tijd onder een andere bestuurlijke organisatie dan Judea of Samaria. Een hogepriester als Kajafas, die alleen autoriteit bezat op joods-religieus gebied en niet op bestuurlijk en juridisch gebied, kan eenvoudigweg geen machtigingsbrieven hebben uitgeschreven om in een ander land honderden kilometers noordelijker mensen te laten arresteren en naar Jeruzalem te slepen. Alleen daardoor al lijkt dit het Syrische Damascus uit te sluiten.

[system]

Oorspronkelijk geplaatst door Badeend

Als toch Damascus in Syrië wordt bedoeld dan dient de vraag te worden beantwoord hoe het kan dat Kajafas, onder wiens autoriteit Saul alias Paulus handelde, jurisdictie zou kunnen hebben in die stad. Syrië viel in die tijd onder een andere bestuurlijke organisatie dan Judea of Samaria. Een hogepriester als Kajafas, die alleen autoriteit bezat op joods-religieus gebied en niet op bestuurlijk en juridisch gebied, kan eenvoudigweg geen machtigingsbrieven hebben uitgeschreven om in een ander land honderden kilometers noordelijker mensen te laten arresteren en naar Jeruzalem te slepen. Alleen daardoor al lijkt dit het Syrische Damascus uit te sluiten.

Kent u nog een ander Damascus?

[Badeend]

Oorspronkelijk geplaatst door Visjnu

Deze vers is juist een goede illustratie van de mogelijke adoptionistische visie van Paulus en heeft niet veel te maken met het vereenzelvigen van Jezus met God. Het dient eigenlijk samen met vers 3 gelezen worden, want het geheel vormt een mooi parallelisme:Volgens het vlees/geboren/uit het zaad van David
Volgens de geest/benoemd/tot een zoon van God [bevestigd door de verrijzenis].

Als u eerst eens uitlegt wat u onder een adoptionistische visie verstaat dan verduidelijkt dat uw betoog aanzienlijk.

Oorspronkelijk geplaatst door Visjnu

De titel "zoon van God" was iets dat Jezus verkreeg en als bewijs hiervoor wordt door Paulus de verrijzenis aangehaald.

Verkreeg van wie? Bedoelt u met "Zoon van God" hiermee de Messias in Joodse zin of iets anders?

Oorspronkelijk geplaatst door Visjnu

Het is niet helemaal duidelijk wat Paulus juist bedoelt met de opstanding van Jezus. Zie hiervoor 1 Kor. 15, dat onder andere een lichamelijke heropstanding lijkt uit te sluiten.

Lijkt me juist niet gezien 1 Kor. 15 :20 "Maar Christus is werkelijk uit de dood opgewekt, als de eerste van de gestorvenen." Is toch klare taal. Bovendien, één van Paulus directe medewerkers, Lukas, heeft het in zijn evangelie duidelijk over een fysieke opstand uit de dood. Overigens, belangrijk om mee te nemen in deze discussie, maakte de opstanding der doden deel uit van de Joodse Messiasgedachte, een gedachte die geheel anders van aard was dan de latere heidens-christelijke gedachte.

[Badeend]

Oorspronkelijk geplaatst door system

Kent u nog een ander Damascus?

Inderdaad. Zie mijn post van gisteren om 22.05.

[system]

[quote][quote])

Oorspronkelijk geplaatst door Badeend

Inderdaad. Zie mijn post van gisteren om 22.05.]

Er zin wel een aantal zaken die daartegen pleiten.

Zo zegt Handelingen ( Hoofdstuk 9) het volgende:

'Na verloop van verscheidene dagen beraamden de Joden een plan om hem ter dood te brengen. [24] Saulus kwam hun opzet te weten. Ze controleerden ook de stadspoorten dag en nacht, om hem ter dood te kunnen brengen. [25] Maar op een nacht namen zijn leerlingen hem mee en lieten hem via de stadsmuur in een mand naar beneden zakken.'

Dus de tekst spreekt over 'de Joden in de stad'. In Qumran waren er, voorzover we weten slechts Joden. Indien Handelingen spreekt over de Joden, dan veronderstelt dit dat er ook niet-joden waren. Nu de Essenen bestonden alleen maar uit joden. Dus de specifiëring is eigenlijk overbodig.

Maar een belangrijk argument tegen deze hypothese is dat de tekst spreekt over een stad met een muur met stadspoorten. Daar hebben de archeologen toch niet veel van teruggevonden in Qumran. Het is overigens nog helemaal niet zeker of Qumran van Esseense oorsprong is. En voor de rest hebben wij geen weet van een stad in 'het land van Damascus'.

[system]

.

[system]

.

[Badeend]

[quote=system;3766894][quote]

)

Er zin wel een aantal zaken die daartegen pleiten.

Zo zegt Handelingen ( Hoofdstuk 9) het volgende:

'Na verloop van verscheidene dagen beraamden de Joden een plan om hem ter dood te brengen. [24] Saulus kwam hun opzet te weten. Ze controleerden ook de stadspoorten dag en nacht, om hem ter dood te kunnen brengen. [25] Maar op een nacht namen zijn leerlingen hem mee en lieten hem via de stadsmuur in een mand naar beneden zakken.'

Dus de tekst spreekt over 'de Joden in de stad'. In Qumran waren er, voorzover we weten slechts Joden. Indien Handelingen spreekt over de Joden, dan veronderstelt dit dat er ook niet-joden waren. Nu de Essenen bestonden alleen maar uit joden. Dus de specifiëring is eigenlijk overbodig.

Maar een belangrijk argument tegen deze hypothese is dat de tekst spreekt over een stad met een muur met stadspoorten. Daar hebben de archeologen toch niet veel van teruggevonden in Qumran. Het is overigens nog helemaal niet zeker of Qumran van Esseense oorsprong is. En voor de rest hebben wij geen weet van een stad in 'het land van Damascus'.

Om te beginnen zijn veel geleerden het erover eens dat met Damascus zeker niet het Damascus in Syrië kan zijn bedoeld (Eisenman/Junger en naar ik meen ook Tabor om maar enkelen te noemen. Kajafas had geen enkele autoriteit in die verre stad die ver buiten de Joodse sferen lag en zijn religieuze autoriteit in Jeruzalem en in het Joodse land zal zeker niet acceptabel zijn geweest voor de autoriteiten in het Syrische Damascus. Dat is één zwaar argument wat pleit tegen een Syrisch Damascus. Verder blijkt uit Han. 9 dat Paulus al na enkele dagen verscheidene volgelingen had die hem hielpen ontsnappen. Het is niet helemaal ondenkbaar maar het lijkt mij dat na enkele dagen al volgelingen hebben die je helpen te ontsnappen wat ver gezocht. Veeleer zullen dat zijn mannen zijn geweest die met hem op weg waren om mensen te arresteren (Han. 9:7). Verder blijkt dat de hier genoemde Ananias niet alleen een christen was maar ook een Jood die zeer strikt de Joodse Wet naleefde (Han. 22:12). En niet alleen dat, hij doopte Paulus ook nog eens (Han. 9:18). Eisenman en Junger ook meen ik, zien in deze vermeldingen een duidelijke vingerwijzing naar de Essenen die Qumran "Damascus" of "het land van Damascus" (naar de zgn. Damascus-rol gevonden in Qumran) noemden. Flavius Josefus vermeldt dat er Essenen woonden in een aantal dorpen en steden in het Joodse land en niet in de daarbuiten gelegen landen. Plinius de Oudere vermeldt dat er ook een Esseens centrum was die ten noorden van Engeddi lag aan de westelijke oever van de Dode Zee.De Essenen stonden samen met de Farizeeën en Zeloten bekend als de groepering die de Joodse wet zeer strikt naleefden. Het feit echter dat Ananias Paulus doopte geeft bij hen de doorslag dat het om een Esseen ging en dat met Damascus Qumran is bedoeld. Wat de muur betreft, die was er wel degelijk, nl. aan de noord- en oostzijde samen met enkele wachttorens en een toegangspoort.

[system]

[quote=Badeend;3767205][quote=system;3766894]

Om te beginnen zijn veel geleerden het erover eens dat met Damascus zeker niet het Damascus in Syrië kan zijn bedoeld (Eisenman/Junger en naar ik meen ook Tabor om maar enkelen te noemen. Kajafas had geen enkele autoriteit in die verre stad die ver buiten de Joodse sferen lag en zijn religieuze autoriteit in Jeruzalem en in het Joodse land zal zeker niet acceptabel zijn geweest voor de autoriteiten in het Syrische Damascus. Dat is één zwaar argument wat pleit tegen een Syrisch Damascus. Verder blijkt uit Han. 9 dat Paulus al na enkele dagen verscheidene volgelingen had die hem hielpen ontsnappen. Het is niet helemaal ondenkbaar maar het lijkt mij dat na enkele dagen al volgelingen hebben die je helpen te ontsnappen wat ver gezocht. Veeleer zullen dat zijn mannen zijn geweest die met hem op weg waren om mensen te arresteren (Han. 9:7). Verder blijkt dat de hier genoemde Ananias niet alleen een christen was maar ook een Jood die zeer strikt de Joodse Wet naleefde (Han. 22:12). En niet alleen dat, hij doopte Paulus ook nog eens (Han. 9:18). Eisenman en Junger ook meen ik, zien in deze vermeldingen een duidelijke vingerwijzing naar de Essenen die Qumran "Damascus" of "het land van Damascus" (naar de zgn. Damascus-rol gevonden in Qumran) noemden. Flavius Josefus vermeldt dat er Essenen woonden in een aantal dorpen en steden in het Joodse land en niet in de daarbuiten gelegen landen. Plinius de Oudere vermeldt dat er ook een Esseens centrum was die ten noorden van Engeddi lag aan de westelijke oever van de Dode Zee.De Essenen stonden samen met de Farizeeën en Zeloten bekend als de groepering die de Joodse wet zeer strikt naleefden. Het feit echter dat Ananias Paulus doopte geeft bij hen de doorslag dat het om een Esseen ging en dat met Damascus Qumran is bedoeld. Wat de muur betreft, die was er wel degelijk, nl. aan de noord- en oostzijde samen met enkele wachttorens en een toegangspoort.

Qumran.
De privé-vertrekken van de sekte waren hutten, tenten en grotten in de buurt van het klooster. Het complex werd ontdekt en volledig opgegraven gedurende de jaren 1951-1956. De ruïnes omvatten een hoofdgebouw dat 36 meter lang en 27 meter breed is, opgetrokken uit grote ruw uitgehouwen stenen. Aan de noordkant stond een verdedigingstoren met drie verdiepingen. Een lange, smalle kamer diende als eetzaal, waar men een stapel borden en scherven van aardewerk gevonden heeft. In de aangrenzende kamer, vermoedelijk de keuken, heeft men meer dan duizend schalen van aardewerk gevonden. De meest interessante vondst was echter de schrijfzaal met banken en schrijftafels. Twee inktpotten, één van brons en één van aardewerk, werden ontdekt. In één daarvan zat zelfs nog opgedroogde inkt. Het geheel omvat verder nog zeven waterreservoirs, een molen, een verfmaker, een pottenbakkerij en stallen. De waterreservoirs werden gevuld door regenwater dat van de bergen via kanalen en een aquaduct aangevoerd werd. Resten van het aquaduct zijn nog steeds te zien. Ten oosten van de nederzetting ligt een kerkhof met meer dan 1000 graven.


We kunnen moeilijk spreken van een stad. Archeologen spreken eerder van een 'fort' of een klooster. Nu, vroeger was een klooster vaak tegelijkertijd een fort. Men kan dit nog een beetje zien aan het Sinaïklooster en zeker bij oude kloosters in Griekenland.

Nu wat de jurisdictie van de hogepriester van Jeruzalem betreft, daar valt zeker iets over te zeggen. Jeruzalem had zeker geen jurisictie in die tijd over het Syrische Damascus. We zouden wel moeten weten of Joodse onderdanen in Damascus uitgeleverd konden worden aan Jeruzalem mits bepaalde voorwaarden. Vermoedelijk niet, maar daar weten we niets over.

Wat het Esseense element betreft. We weten wel dat in de streek van het Syrische Damascus en Kohba, er zeer vroeg een christendom ontstond. En meer bepaald een soort Esseens christendom.

In ieder geval, noch bij Josephus, noch bij Philo horen we spreken over een 'stad Damascus' die zich zou bevinden op de plaats die u aanduidt.