Burkide is de eenenvijftigste forummer van de week

[André de Hollander]

Gooi je wel eens iets kapot als je adrenaline promillage is gestegen?

[Burkide]

Oorspronkelijk geplaatst door André de Hollander

In theorie is communisme misschien een mooie en eerlijke samenlevingsvorm. Heeft de praktijk niet bewezen dat het communisme niet werkt?

Een zeer complexe vraag die binnen het bestek van een berichtje op politics allicht niet op afdoende wijze afgehandeld kan worden. Maar ik ga toch proberen een korte aanzet te geven.(Ik ga daarbij niet struikelen over het technische gegeven dat geen enkele staat per definitie ooit communistisch is geweest, en dat op z'n best enkel een socialisme gerealiseerd is geweest.)

Ik denk dat het onzin te beweren is dat iedere socialistische staat die er sinds 1917 ontstaan is geweldig, fantastisch en onfeilbaar was, zoals sommige linksen hier wel lijken te beweren. Als zij perfect waren, dan waren ze niet en masse gevallen. Voor hun falen zijn veel elementen aan te brengen: dat beleid uiteraard steeds mensenwerk is en dus vergissingen in zich mee kan dragen, dat de economie in verschillende landen louter afgestemd was op het nationale belang van de Sovjet-Unie (die na de WO2 dringend heropgebouwd moest worden), dat de situatie van ondergronds politiek ageren gevolgd door een burgeroorlog geleid heeft tot de vorming van autoritaire partijstructuren die nadien niet meer losgelaten werden en de legitimiteit van de staatsstructuren ondergroeven, de vraag of de meerderheid van de bevolking in die landen zich wel geëmancipeerd had van de hegemonie van de leidende klasse,... Anderzijds zijn er natuurlijk ook successen geweest: Rusland is in sneltempo gemoderniseerd, op Cuba is/was de gezondheidszorg en het onderwijsniveau in ijltempo verbeterd (in vergelijking met buurlanden die van het zelfde niveau kwamen), in West-Europa heeft de angst voor het communisme de strijd voor sociale rechten in de hand gewerkt...

Niettemin blijf ik een voorstander van een democratische economische structuur, die niet het belang van de enkeling (hoofdaandeelhouders) als primair expliciet doel heeft maar dat van de gemeenschap. Het is niet omdat eerdere experimenten mislukt zijn, dat deze "mooie en eerlijke samenlevingsvorm" niet in principe de expressie is van de klassenbelangen van de producerende klasse. Daarenboven is de vraag of het kapitalisme wel zo succesvol is? Ja, uiteraard: de economische groei is vaak fenomenaal en in het westen is er sprake van een zekere "afvloeiing" van de welvaart van de top naar de basis. Maar niettemin gaan de opbrengsten van deze groei niet rechtstreeks naar de gemeenschap, is er op wereldschaal een immense ongelijkheid, hebben we crisis na crisis, komen arbeidersrechten in het Westen steeds sterker onder druk te staan, lijkt de sociale kloof toe te nemen,... Op een bepaald moment wordt dat onhoudbaar.

(Ik heb vandaag niet echt zin in gegoochel met hoge woorden - in de mate dat ik daar al goed in ben. Maar ik hoop hiermee toch al iets aangegeven te hebben.)

[Burkide]

Oorspronkelijk geplaatst door André de Hollander

Wanneer heb je voor het laatst iemand heel blij gemaakt? Werd je er zelf ook blij van?

Goh, ik denk dat ik iets te onzeker ben om met stelligheid te kunnen weten wanneer ik iemand oprecht gelukkig maak.

't Zal in ieder geval lang geleden zijn. Egoïst die ik ben

[Burkide]

Oorspronkelijk geplaatst door André de Hollander

Gooi je wel eens iets kapot als je adrenaline promillage is gestegen?

Ja. Vriendschappen bijvoorbeeld. Of m'n goede reputatie, in de mate dat ik daarover al beschik.

[AdrianHealey]

Niettemin blijf ik een voorstander van een democratische economische structuur, die niet het belang van de enkeling (hoofdaandeelhouders) als primair expliciet doel heeft maar dat van de gemeenschap

Kleine voorzet: zou het niet kunnen dat door expliciet de 'hoofdaandeelhouders' gelukkig te (proberen) maken, impliciet 'de gemeenschap' als geheel er wel eens beter af zou zijn?

Enfin; kleine analogie. Nooit of te nimmer zal ik mijn vriendin gelukkig maken door gortdroog te zeggen: 'ge zijt knap'. Maar wel door haar impliciet te laten merken dat ze knap is, haal ik veel betere resultaten. \o/

[André de Hollander]

Oorspronkelijk geplaatst door AdrianHealey

...

Enfin; kleine analogie. Nooit of te nimmer zal ik mijn vriendin gelukkig maken door gortdroog te zeggen: 'ge zijt knap'. Maar wel door haar impliciet te laten merken dat ze knap is, haal ik veel betere resultaten. \o/

Ik zal een vergelijkbare vraag wel stellen in jouw eigen fvdw sessie. Nu zijn de vragen bedoeld voor Burkide. Mee eens Burkide?

[André de Hollander]

Oorspronkelijk geplaatst door Burkide

't Zal in ieder geval lang geleden zijn. Egoïst die ik ben

Gaat egoisme en communisme wel samen? Stelt het individu zich (bij communisme) niet beschikbaar voor de gemeenschap?

[Burkide]

Dag Adrian

Ik vroeg me, toen ik datgene waarop je reageerde schreef, hoe lang het zou duren eer je zou reageren. Niet lang dus.

Oorspronkelijk geplaatst door AdrianHealey

Kleine voorzet: zou het niet kunnen dat door expliciet de 'hoofdaandeelhouders' gelukkig te (proberen) maken, impliciet 'de gemeenschap' als geheel er wel eens beter af zou zijn?

Oh, maar ik zal niet ontkennen dat er op z'n minst in het westen (*) sprake is van een afvloeiing van welvaart van rijk naar arm (niet in het minst gekatalyseerd door de SZ ). En het lijkt me inderdaad steeds zo geweest te zijn dat, in een sociaal gestratificeerde maatschappij van welke aard dan ook, de "lagere" sociale groepen (of een van die lagere sociale groepen) het slechts goed kunnen hebben wanneer het met de "hogere" goed gaat (behalve uiteraard in die gevallen waarin deze situatie de voorbode is van het ontstaan van een nieuwe, op termijn dominante, klasse). Tenminste: het omgekeerde kan ik me moeilijk inbeelden.

Dat betekent evenwel niet dat die sociale stratificatie nodig is (waarom zou er überhaupt een sociale groep bestaan wiens voornaamste functie louter het bezit is - wat nog iets anders is dan functionele differentiatie), of logisch, of het efficiëntste (vooropgesteld dat het doel een collectief belang is, zoals collectieve welvaart of gewoonweg gelijkheid) - en dan heb ik het nog niet over expliciet morele categorieën zoals "rechtvaardigst". Indien het beleid, hetzij op niveau van de gemeenschap, hetzij op niveau van het bedrijf, uitgestippeld wordt door een beperkte groep, kan men - menselijke vergissingen uiteraard uitgesloten - er slechts zeker van zijn dat hun streven ook de belangen van de gemeenschap bevorderen indien de welvaart van de leidende groep per definitie slechts gediend kan worden in een situatie van welvaart van de ondergeschikte groep. Zelfs indien er een theoretisch model bestaat dat onomstotelijk zou aantonen dat dit in �*lle (en ik zeg wel: �*lle) eventualiteiten zo zou zijn (wat ik betwijfel), dan dient men zich er nog van te verzekeren dat de leden van de leidende groep dit bij ieder van hun beslissingen steeds voor ogen houden. Mijn excuses als ik daar weinig vertrouwen in heb. Ik ben eerder geneigd te denken dat de garanties voor het collectieve belang groter zijn (uiteraard nooit allesdekkend ) indien de beslissingsmacht bij het collectief ligt. En dan heb ik het niet eens over het economische model dat daarbij gehanteerd wordt, en zeik ik niet eens over productiekosten, kapitaalbehoeften en dies meer.

(*) Vreemde naam om onszelf mee aan te duiden, aangezien de gebruikelijkste indelingslijn die van Greenwich is en wij ons ten oosten daarvan bevinden

[Burkide]

Oorspronkelijk geplaatst door André de Hollander

Ik zal een vergelijkbare vraag wel stellen in jouw eigen fvdw sessie. Nu zijn de vragen bedoeld voor Burkide. Mee eens Burkide?

1. Adrians sessie is al geweest.
2. Ja, uiteraard zijn de vragen nu voor mij. Maar Adrians bericht was in de vraagvorm gegoten, en dus heb ik het "getolereerd". Daarenboven heb ik niets tegen opvolgingsvragen. Het moet echter niet uit de hand lopen en uitdraaien tot een woord-wederwoord-discussie over één enkel onderwerp dat de aandacht zou weghalen van andere onderwerpen. Daarom hoop ik wel dat het aantal opvolgingsvragen beperkt blijft. En dit in het Algemeen Belang

[André de Hollander]

Ik heb ervaren dat mensen veel zuiniger omgaan met goederen die ze bezitten, dan met 'algemene middelen' zoals straatmeubelen, gft-bak, natuur, spullen die door werkgever zijn verstrekt, e.d.
Verder zijn veel mensen geneigd harder te werken als ze daar zelf direct beter van worden en zijn ze -dankzij de voorgehouden vette worst van rijkdom- inventiever in het bedenken van producten en diensten waarmee ze succesvol worden.
Bovendien kom je vaak het kinderachtige gedrag tegen onder volwassenen: 'Zij doen geen moeite, dus dan doe ik het ook maar niet'.

Ligt in dat negatieve gedrag van mensen niet een probleem voor succesvol communisme?

[Dr. Strangelove]

Oorspronkelijk geplaatst door Burkide

Hola, ik wist niet dat die vraag zo venijnig was dat je hem zo lang zou onthouden!

Op z'n minst tot op korte termijn ben ik vrij pessimistisch. Niet dat ik uitsluit dat de PvdA - om nu eens de "succesvolste" linkse partij in Vlaanderen te noemen - binnen dit - zeg maar - 10 jaar ergens een parlementszeteltje zou kunnen "lospeuteren". Het zij hen gegund. Maar ik vrees - ik kan me natuurlijk vergissen - dat er bij de PvdA (of andere partijen, maar die moeten voorlopig zelfs niet aan electoraal succes denken) geen structurele maatregelen getroffen zijn om een integratie in het establishment, een "vercentrumming" te verhinderen. En, eerlijk gezegd: ik zie er zelf ook niet meteen. Het electoraal succes van een linkse partij betekent nog geen doorbreking van de hegemonie van de leidende klasse.

Komt daarbij nog dat ieder debat in België gedomineerd wordt door de nationale kwestie, en dat het debat over de nationale kwestie - in beide richtingen - gedomineerd wordt door de rechterzijde...

Neen, veel optimisme zul je bij mij niet meteen zien.

Iemand zei me iets in de zin van "We zullen sterven in de oppositie!". Nu: dat klinkt wel zeer fatalistisch; maar ik interpreteer het als volgt: wij - de linkerzijde, in al haar facetten - zal gedwongen zijn om nog gedurende lange tijd ogenschijnlijk ondankbaar werk te leveren, met als doel tot een contrahegemonische kracht uit te groeien. De macht van de leidende klasse zal, zoals we ondertussen allemaal genoegzaam weten, niet louter door een crisisje meer of minder vallen. 't Zal dus nog niet voor morgen zijn. Het is in de richting van een verre toekomst dat de linkerzijde zal werken. Dus: niet stilstaan!

Venijnig? Nee, gewoon, jij had mij die vraag gesteld tijdens mijn week, en ik wilde toen al weten hoe jij hier zelf over dacht.

Anyway, je antwoord is beredeneerd en zeer interessant, maar ik heb nog een paar vraagjes:

1. Welke structurele maatregelen zou een radicaal-linkse partij dan kunnen nemen om de recuperatie door het establishment te vermijden?

2. Denk jij dat de contrahegemonische strijd beter gevoerd kan worden via de parlementaire of de buitenparlementaire weg?

3. Het klopt natuurlijk dat het deabt over denationale kwetsie gedomineerd wordt door rechts. Maar waarom eigenlijk? Heeft dit een intrinsieke oorzaak ('dit debat is in sé een rechts debat'), of ligt het aan subjectieve factoren (genre: 'links heeft er voor gekozen om dit debat over te alen aan rechts') ?

[roger verhiest]

Oorspronkelijk geplaatst door Burkide

Ik meen dat wij onze kabouterbroeders moeten steunen in hun strijd tegen hun feitelijke toestand voor slavernij!

Ernstig: ik zou het niet meteen in m'n tuin zetten; laat staan m'n tijd daarmee verdoen.

Ik ben wel benieuwd naar psychoanalytische benaderingen van het tuinkabouterwezen.

Zoals speelkaarten een quasi monopolie zijn van de stad Turnhout, waren tuinkabouters een quasi monopolie van de vroegere DDR - & dat is slechts één aspect van de geschiedenis van de tuinkabouteriaanse klassestrijd...

[roger verhiest]

Oorspronkelijk geplaatst door Boadicea

Ik zit goed in mijn vel, ja. Maar persoonlijk ben ik eerder kritisch op andere volkeren, dan dat ik er op neerkijk. Ik ben eerder het type nationalist dat vindt dat iedereen gelijkwaardig is en dat we beter elkaar ons plekje op de wereld gunnen, dan ons met elkaar buiten onze grenzen te gaan moeien en oorlog te gaan voeren.

Verder sta ik bv op ethisch vlak lijnrecht tegenover mensen als Max Van Dietsland.

Indien onze cda. 2000 (laatste schatting) voorouders in Afrika gebleven waren,
zouden we er nu niet zijn. De mens(en) migreren.. onze voorouders kwamen uit Franken.. en vestigden zich tussen Rijn en Somme waar vroeger Kelten en tijdens onze vestiging hier Gallo-romeinenj leefden. Clovis sprak Oud-Frankisch en bekeerde zich tot het Christendom en ging zoals zijn teerbeminde bruid Vulgus of zo je wil Oud-Fransch praten (had hij dat niet gedaan spraken we nu tot aazn de pyreneeën een soort Germano-Latijn.)

De Middeleeuwen zijn voorbij : het lijfeigenschap is afgeschaft. De wetenschappelijke vooruitgang staat of valt met de uitwisseling van ideeën tussen mensen die zich van hun "geboorteplaats" naar een "studieplaats" kunnen begeven, zoals de industriële productie afhankelijk is van de mobiliteit van mensen die dit of ander werk willen doen.

Kortom : De mens is voortdurend bezig met zich aan te passen (onze voornaamste eigenschap die ons in staat stelt als soort te overleven) zelfs indien er hier te lande nooit geen enkel individu "uit den vreemde" immigreert
en er niemand "buiten zou mogen", dan nog zal je ouder wordend, je aan de nieuwe generatie moeten aanpassen of aan de verloedering van het milieu
of aan toenemende autochtone criminaliteit.

Het moderne probleem zijnde dat als je de mensen uitsluit, de ideeën ondanks alles via internet, TV en radio binnenkomen.. zelfs de gestapo kon dat in het 1000 jarig rijk niet tegenhouden !

Vijandigheid tegen je eigen soortgenoten leidt slechts tot haat en bitterheid
en een "moeilijk" leven.

[Burkide]

Oorspronkelijk geplaatst door André de Hollander

Gaat egoisme en communisme wel samen? Stelt het individu zich (bij communisme) niet beschikbaar voor de gemeenschap?

Eerst en vooral: ik hoop dat je mijn zelfbestempeling als egoïst niet al te ernstig neemt

Interessante vraag, verder. In ieder geval kan ik me geenszins vinden in theorieën die enkel oog hebben voor mechanistische processen en geen enkele aandacht schenken aan de rol van het "persoonlijk" bewustzijn. Zeker de Tweede Internationale verviel daarin nogal gemakkelijk. Lenins gnoseologie bevalt me, wat dat betreft, niet helemaal. Dat - en het gegeven dat het zo blasé overkomt, zeker gezien het gegeven dat ik ervan bewust ben nog veel scholing nodig te hebben - is trouwens een van de redenen waarom ik mezelf niet spontaan als communist afficheer, al ben ik ijdel genoeg om het me te laten welgevallen wanneer Pluche dat doet.
Soit, ik ben ervan overtuigd dat we de menselijke conditie, inclusief zijn maatschappelijke rol, niet kunnen begrijpen zonder onze aandacht te richten op het bewustzijn. Men mag dat van mijn part gerust gelijkstellen aan een aandacht voor het individu, al zou ik daarom niet meteen gewag maken van een individualisme. Maar daarover later meer.
Dit bewustzijn moet echter niet gelijkgesteld worden aan een cartesiaans subject in de "primitieve" zin. Een dergelijk dualisme (en is dat niet de voorwaarde voor individualisme?) verwerp ik. Het bewustzijn kan m.i. slechts opgevat worden als een (het gegevene overschrijdende) intentionaliteit, gericht op de wereld. Anders gesteld: ieder bewustzijn is bewustzijn van iets. Omgekeerd is de wereld voor het bewustzijn slechts denkbaar als een gegeven-ter-overschrijding (term ter plekke uit m'n duim gezogen). Het bewustzijn is daardoor een permanente vernieting, een niet-zijn veeleer dan een zijn. Doorheen deze vernieting verschijnt de wereld ons als drager van zin. Het is in dat kader dat “vrijheid” kan opgevat worden.

Deze concentratie op het bewustzijn betekent dus niet dat dit los ageert van de wereld. Integendeel: het is niet zo dat er "zomaar" zin geprojecteerd wordt op de wereld; neen veeleer verschijnt zij ons als reeds zinhebbend omdat de wijze waarop wij de wereld onthullen reeds ingegeven is door een existentieel project. Deze kan veranderen, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Niettemin is er steeds sprake van een keuze.

Zo geloof ik m.a.w. niet dat Objectieve Belangen van de Arbeidersklasse, zelfs al zijn deze misschien vastlegbaar, op zich het gedrag van de individuele arbeider zullen bepalen. Zij moeten als dusdanig door hem onthuld worden. Noem het kleinburgerlijke prietpraat, maar dit lijkt me onomkoombaar.

MAAR – en nu komen we misschien eindelijk ter zake – dit betekent niet dat de mens van nature ingegeven is door egoïstische doelstellingen en moet bekeerd worden tot collectieve. Neen, zij zijn beide mogelijke uitingen van mogelijke existentiële basiskeuzes, en deze staan niet los van de situatie waarin men verkeerd: je bent een mannelijke, veertigjarige arbeider in een kapitalistische maatschappij aan het begin van de 21e eeuw, of je bent de tienjarige dochter van een hooggeplaatste mandarijn in het 17e eeuwse China. Deze gegevens beïnvloeden niet enkel je maatschappijopvatting, maar ook je zijnsopvatting. Waarden, belangen, smaken,… e.d. dienen dan wel door het bewustzijn gekozen te worden; zij zijn ook collectieve producten. Daarom weiger ik dan ook een etikketering als individualist: ik geloof niet in het bestaan van collectieve producten – of dit nu waarden zijn dan wel muziekstukken of tastbare goederen. Ik zie dan ook niet in waarom één persoon, of een selecte groep van personen, recht zouden hebben op auteursrechten, tenzij als faveurtje dat toegestaan wordt door de gemeenschap wanneer dit faveurtje de collectieve belangen niet schaadt.

De vraag is m.i. dan ook niet zozeer “Moet het individu zich beschikbaar houden voor de gemeenschap?”, maar “Heeft de persoon of de gemeenschap een correct inzicht in de relatie tussen persoon en collectief?”. In een sociaal gestratificeerde maatschappij is die moeilijker denkbaar dan een egalitaire, wat nog niet betekent dat die laatste dat automatische wel zal hebben. Maar een naar mijn mening correcter inzicht – en de maatschappij die daarbij hoort (niet dat het ene door het andere gevolgd wordt; allicht zullen beide een “dialectisch” ontstaansproces kennen – bij gebrek aan beter woord) zal ook een nieuwer zijnsopvatting van de persoon faciliteren (maar daarom nog niet per definitie in permanente vorm voortbrengen).

Een ander element brengt mij enkele stappen terug. Ik ga nog korter en schematischer zijn, want ik heb bijna geen tijd meer (de andere vragen zullen dus wachten tot vanavond). Denk daarbij ook aan wet ik zij over het doden van personen: ik wens de vrijheid van de ander, en als vrijheid door de ander erkend te worden. Dit heeft ook te maken met onze existentiële keuzes: zij kaderen in een poging ons eigen bestaan op deze wereld te legitimeren (als loutere lijfelijkheid genomen is men immers zinloze materie; als bewustzijn is men vernieting en contingentie). Een authentieke verhouding met het zelf – een bijna-onmogelijkheid, maar wel het doel indien men niet vervalt in mauvaise foi – vereist dan een objectivering van onze doelstellingen door de ander (wat diens vrijheid veronderstelt), én tegelijkertijd een erkenning van onze vrijheid door de ander (zoniet dreigt de eigen vrijheid ook geobjectiveerd en vervreemd te worden). Het is vandaar dat ik ervoor terugdeins de ander of mezelf te objectiveren (een voorwaarde om hem te instrumentaliseren en dus ook om hem te doden) – al wil ik benadrukken dat dit ligt op het niveau van doelstellingen: objectivering, en ook poging tot objectivering van zichzelf, is nu eenmaal wat een bewustzijn doet.

Ik hoop dat het enigszins euh… redelijk en niet al te zweverig overkomt, en enigszins een antwoord vormt op je vraag. Ik denk dat het niet meteen het antwoord is van een stereotype communist. Wel: het zij zo. Later, als ik tijd heb, volgen misschien nog preciseringen. Ik hoop in ieder geval elementen voor een antwoord te hebben aangebracht.

[Dronkoers]

Oorspronkelijk geplaatst door Burkide

Eerst en vooral: ik hoop dat je mijn zelfbestempeling als egoïst niet al te ernstig neemt

Interessante vraag, verder. In ieder geval kan ik me geenszins vinden in theorieën die enkel oog hebben voor mechanistische processen en geen enkele aandacht schenken aan de rol van het "persoonlijk" bewustzijn. Zeker de Tweede Internationale verviel daarin nogal gemakkelijk. Lenins gnoseologie bevalt me, wat dat betreft, niet helemaal. Dat - en het gegeven dat het zo blasé overkomt, zeker gezien het gegeven dat ik ervan bewust ben nog veel scholing nodig te hebben - is trouwens een van de redenen waarom ik mezelf niet spontaan als communist afficheer, al ben ik ijdel genoeg om het me te laten welgevallen wanneer Pluche dat doet.
Soit, ik ben ervan overtuigd dat we de menselijke conditie, inclusief zijn maatschappelijke rol, niet kunnen begrijpen zonder onze aandacht te richten op het bewustzijn. Men mag dat van mijn part gerust gelijkstellen aan een aandacht voor het individu, al zou ik daarom niet meteen gewag maken van een individualisme. Maar daarover later meer.
Dit bewustzijn moet echter niet gelijkgesteld worden aan een cartesiaans subject in de "primitieve" zin. Een dergelijk dualisme (en is dat niet de voorwaarde voor individualisme?) verwerp ik. Het bewustzijn kan m.i. slechts opgevat worden als een (het gegevene overschrijdende) intentionaliteit, gericht op de wereld. Anders gesteld: ieder bewustzijn is bewustzijn van iets. Omgekeerd is de wereld voor het bewustzijn slechts denkbaar als een gegeven-ter-overschrijding (term ter plekke uit m'n duim gezogen). Het bewustzijn is daardoor een permanente vernieting, een niet-zijn veeleer dan een zijn. Doorheen deze vernieting verschijnt de wereld ons als drager van zin. Het is in dat kader dat “vrijheid” kan opgevat worden.

Deze concentratie op het bewustzijn betekent dus niet dat dit los ageert van de wereld. Integendeel: het is niet zo dat er "zomaar" zin geprojecteerd wordt op de wereld; neen veeleer verschijnt zij ons als reeds zinhebbend omdat de wijze waarop wij de wereld onthullen reeds ingegeven is door een existentieel project. Deze kan veranderen, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Niettemin is er steeds sprake van een keuze.

Zo geloof ik m.a.w. niet dat Objectieve Belangen van de Arbeidersklasse, zelfs al zijn deze misschien vastlegbaar, op zich het gedrag van de individuele arbeider zullen bepalen. Zij moeten als dusdanig door hem onthuld worden. Noem het kleinburgerlijke prietpraat, maar dit lijkt me onomkoombaar.

MAAR – en nu komen we misschien eindelijk ter zake – dit betekent niet dat de mens van nature ingegeven is door egoïstische doelstellingen en moet bekeerd worden tot collectieve. Neen, zij zijn beide mogelijke uitingen van mogelijke existentiële basiskeuzes, en deze staan niet los van de situatie waarin men verkeerd: je bent een mannelijke, veertigjarige arbeider in een kapitalistische maatschappij aan het begin van de 21e eeuw, of je bent de tienjarige dochter van een hooggeplaatste mandarijn in het 17e eeuwse China. Deze gegevens beïnvloeden niet enkel je maatschappijopvatting, maar ook je zijnsopvatting. Waarden, belangen, smaken,… e.d. dienen dan wel door het bewustzijn gekozen te worden; zij zijn ook collectieve producten. Daarom weiger ik dan ook een etikketering als individualist: ik geloof niet in het bestaan van collectieve producten – of dit nu waarden zijn dan wel muziekstukken of tastbare goederen. Ik zie dan ook niet in waarom één persoon, of een selecte groep van personen, recht zouden hebben op auteursrechten, tenzij als faveurtje dat toegestaan wordt door de gemeenschap wanneer dit faveurtje de collectieve belangen niet schaadt.

De vraag is m.i. dan ook niet zozeer “Moet het individu zich beschikbaar houden voor de gemeenschap?”, maar “Heeft de persoon of de gemeenschap een correct inzicht in de relatie tussen persoon en collectief?”. In een sociaal gestratificeerde maatschappij is die moeilijker denkbaar dan een egalitaire, wat nog niet betekent dat die laatste dat automatische wel zal hebben. Maar een naar mijn mening correcter inzicht – en de maatschappij die daarbij hoort (niet dat het ene door het andere gevolgd wordt; allicht zullen beide een “dialectisch” ontstaansproces kennen – bij gebrek aan beter woord) zal ook een nieuwer zijnsopvatting van de persoon faciliteren (maar daarom nog niet per definitie in permanente vorm voortbrengen).

Een ander element brengt mij enkele stappen terug. Ik ga nog korter en schematischer zijn, want ik heb bijna geen tijd meer (de andere vragen zullen dus wachten tot vanavond). Denk daarbij ook aan wet ik zij over het doden van personen: ik wens de vrijheid van de ander, en als vrijheid door de ander erkend te worden. Dit heeft ook te maken met onze existentiële keuzes: zij kaderen in een poging ons eigen bestaan op deze wereld te legitimeren (als loutere lijfelijkheid genomen is men immers zinloze materie; als bewustzijn is men vernieting en contingentie). Een authentieke verhouding met het zelf – een bijna-onmogelijkheid, maar wel het doel indien men niet vervalt in mauvaise foi – vereist dan een objectivering van onze doelstellingen door de ander (wat diens vrijheid veronderstelt), én tegelijkertijd een erkenning van onze vrijheid door de ander (zoniet dreigt de eigen vrijheid ook geobjectiveerd en vervreemd te worden). Het is vandaar dat ik ervoor terugdeins de ander of mezelf te objectiveren (een voorwaarde om hem te instrumentaliseren en dus ook om hem te doden) – al wil ik benadrukken dat dit ligt op het niveau van doelstellingen: objectivering, en ook poging tot objectivering van zichzelf, is nu eenmaal wat een bewustzijn doet.

Ik hoop dat het enigszins euh… redelijk en niet al te zweverig overkomt, en enigszins een antwoord vormt op je vraag. Ik denk dat het niet meteen het antwoord is van een stereotype communist. Wel: het zij zo. Later, als ik tijd heb, volgen misschien nog preciseringen. Ik hoop in ieder geval elementen voor een antwoord te hebben aangebracht.

Heb je hier een samenvattig van?

[roger verhiest]

Oorspronkelijk geplaatst door Burkide

Een zeer complexe vraag die binnen het bestek van een berichtje op politics allicht niet op afdoende wijze afgehandeld kan worden. Maar ik ga toch proberen een korte aanzet te geven.(Ik ga daarbij niet struikelen over het technische gegeven dat geen enkele staat per definitie ooit communistisch is geweest, en dat op z'n best enkel een socialisme gerealiseerd is geweest.)

Ik denk dat het onzin te beweren is dat iedere socialistische staat die er sinds 1917 ontstaan is geweldig, fantastisch en onfeilbaar was, zoals sommige linksen hier wel lijken te beweren. Als zij perfect waren, dan waren ze niet en masse gevallen. Voor hun falen zijn veel elementen aan te brengen: dat beleid uiteraard steeds mensenwerk is en dus vergissingen in zich mee kan dragen, dat de economie in verschillende landen louter afgestemd was op het nationale belang van de Sovjet-Unie (die na de WO2 dringend heropgebouwd moest worden), dat de situatie van ondergronds politiek ageren gevolgd door een burgeroorlog geleid heeft tot de vorming van autoritaire partijstructuren die nadien niet meer losgelaten werden en de legitimiteit van de staatsstructuren ondergroeven, de vraag of de meerderheid van de bevolking in die landen zich wel geëmancipeerd had van de hegemonie van de leidende klasse,... Anderzijds zijn er natuurlijk ook successen geweest: Rusland is in sneltempo gemoderniseerd, op Cuba is/was de gezondheidszorg en het onderwijsniveau in ijltempo verbeterd (in vergelijking met buurlanden die van het zelfde niveau kwamen), in West-Europa heeft de angst voor het communisme de strijd voor sociale rechten in de hand gewerkt...

Niettemin blijf ik een voorstander van een democratische economische structuur, die niet het belang van de enkeling (hoofdaandeelhouders) als primair expliciet doel heeft maar dat van de gemeenschap. Het is niet omdat eerdere experimenten mislukt zijn, dat deze "mooie en eerlijke samenlevingsvorm" niet in principe de expressie is van de klassenbelangen van de producerende klasse. Daarenboven is de vraag of het kapitalisme wel zo succesvol is? Ja, uiteraard: de economische groei is vaak fenomenaal en in het westen is er sprake van een zekere "afvloeiing" van de welvaart van de top naar de basis. Maar niettemin gaan de opbrengsten van deze groei niet rechtstreeks naar de gemeenschap, is er op wereldschaal een immense ongelijkheid, hebben we crisis na crisis, komen arbeidersrechten in het Westen steeds sterker onder druk te staan, lijkt de sociale kloof toe te nemen,... Op een bepaald moment wordt dat onhoudbaar.

(Ik heb vandaag niet echt zin in gegoochel met hoge woorden - in de mate dat ik daar al goed in ben. Maar ik hoop hiermee toch al iets aangegeven te hebben.)

Met wat houdt "klein links" zich nu feitelijk bezig ? Met een blueprint te maken van de maatschappij zoals ze zou moeten zijn ? Dan kom je uiteindelijk in hetzelfde spoor als de nieuwe CD&V, met haar ideaalbeeld van een gemeenschap die op paternalistische wijze " de mensen" (om niet te term "het eigen volk" te gebruiken) voorhoudt hoe ze zich ten bate van zichzelf en de gemeenschap te gedragen hebben, welke morele normen ze moeten huldigen
en dat "het lijden" nuttig is als moreel uitgangspunt.

Laten we wel wezen : "links" is immoreel, de "linkse kerk" is de antichrist,
zoals de tuinkabouters de nazaten zijn van romeinse aardgoden, die op de hoogdagen van de lupercali de maartschappij wisten te vernieuwen.
Men moet het "socialistisch realisme" vergelijken met de fascistische kunstwerken en architectuur en met de "etartete Kunst" & de plebejische bedenkingen aanhoren bij moderne kunstuitingen...

We hebben geen keuze : we moeten ons inzetten voor de ontvoogding van de massa ttz. individu per individu de ketens van de onwetendheid losmaken
en doen begrijpen dat bevrijding geen synoniem is van verslaving van de "andere".

Schematisch utopieën opstellen is zinloos : een kapitalistische ondernemer is je altijd voor, hij slaagt erin om zijn geld te laten werken voor hem binnen of buiten je staat - hij heeft al een lange tijd het uitgebuite arbeidersproletariaat omgevormd in het uit te buiten consumentenproletariaat & als dat naar uitputting neigt zoekt hij er zich een nieuwer.

Een verenigd volk is onoverwinnelijk, maar dat leeft niet in "apartheid", dat leeft niet van de uitsluiting en de roof van andere mensen - dat verenigd
en slecht de verschillen omdat ieders individuele vrijheid van die van de andere medemens afhankelijk is. Sommige zgn."libertairen" lijden aan de waan dat de slavernij van anderen voor "een elite" de vrijheid zou betekenen....

[Dronkoers]

Oorspronkelijk geplaatst door roger verhiest

Met wat houdt "klein links" zich nu feitelijk bezig ? Met een blueprint te maken van de maatschappij zoals ze zou moeten zijn ? Dan kom je uiteindelijk in hetzelfde spoor als de nieuwe CD&V, met haar ideaalbeeld van een gemeenschap die op paternalistische wijze " de mensen" (om niet te term "het eigen volk" te gebruiken) voorhoudt hoe ze zich ten bate van zichzelf en de gemeenschap te gedragen hebben, welke morele normen ze moeten huldigen
en dat "het lijden" nuttig is als moreel uitgangspunt.

Laten we wel wezen : "links" is immoreel, de "linkse kerk" is de antichrist,
zoals de tuinkabouters de nazaten zijn van romeinse aardgoden, die op de hoogdagen van de lupercali de maartschappij wisten te vernieuwen.
Men moet het "socialistisch realisme" vergelijken met de fascistische kunstwerken en architectuur en met de "etartete Kunst" & de plebejische bedenkingen aanhoren bij moderne kunstuitingen...

We hebben geen keuze : we moeten ons inzetten voor de ontvoogding van de massa ttz. individu per individu de ketens van de onwetendheid losmaken
en doen begrijpen dat bevrijding geen synoniem is van verslaving van de "andere".

Schematisch utopieën opstellen is zinloos : een kapitalistische ondernemer is je altijd voor, hij slaagt erin om zijn geld te laten werken voor hem binnen of buiten je staat - hij heeft al een lange tijd het uitgebuite arbeidersproletariaat omgevormd in het uit te buiten consumentenproletariaat & als dat naar uitputting neigt zoekt hij er zich een nieuwer.

Een verenigd volk is onoverwinnelijk, maar dat leeft niet in "apartheid", dat leeft niet van de uitsluiting en de roof van andere mensen - dat verenigd
en slecht de verschillen omdat ieders individuele vrijheid van die van de andere medemens afhankelijk is. Sommige zgn."libertairen" lijden aan de waan dat de slavernij van anderen voor "een elite" de vrijheid zou betekenen....

en Burkide, zou je dit ook eens even willen samenvatten?

[Txiki]

Oorspronkelijk geplaatst door Dronkoers

Heb je hier een samenvattig van?

Samenvatting in een praktische handeling: wie nog een pint?

[André de Hollander]

Oorspronkelijk geplaatst door Burkide

Eerst en vooral: ik hoop dat je mijn zelfbestempeling als egoïst niet al te ernstig neemt

Ik neem alles wat je zegt ernstig...

Ik ga nog korter en schematischer zijn, want ik heb bijna geen tijd meer.

Ah.
Ik was even bang dat je pagina 15 ook nog vol ging maken...

Ik hoop dat het enigszins euh… redelijk en niet al te zweverig overkomt, en enigszins een antwoord vormt op je vraag. Ik denk dat het niet meteen het antwoord is van een stereotype communist. Wel: het zij zo. Later, als ik tijd heb, volgen misschien nog preciseringen. Ik hoop in ieder geval elementen voor een antwoord te hebben aangebracht.

Dat was meer antwoord dan ik ooit had durven dromen.

Mag ik er nog even over nadenken?

[Txiki]

Burkide

Burkide is FVDW, niet Roger Verhiest!

Vragen stellen dus Roger en Burkide laten antwoorden. Si no: