Homoseksualiteit is doodnormaal in dierenwereld

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Paulus

Meehelpen in de opvoeding van kinderen, is geen speciale functie die heteroseksuelen niet zouden hebben. Gans de maatschappij dient mee te helpen aan de opvoeding van kinderen.

Paulus.

dat klopt niet helemaal.
homo's zijn daar weldegelijk speciaal in: ze mogen seksen met hun partner zoveel ze willen, ze gaan niet zwanger worden.
Hetero's wel. De kans dat je, zonder voorbehoedsmiddelen, niet zwanger wordt na verloop van tijd, is bijzonder klein.
In die zin blijft homoseksueel gedrag beloont met een opmerkelijk verschil, en dat is dat het altijd beschikbaar blijven voor hulp bij opvoeden van andermans nakomelingen.

[duveltje382]

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

dat klopt niet helemaal.
homo's zijn daar weldegelijk speciaal in: ze mogen seksen met hun partner zoveel ze willen, ze gaan niet zwanger worden.
Hetero's wel. De kans dat je, zonder voorbehoedsmiddelen, niet zwanger wordt na verloop van tijd, is bijzonder klein.
In die zin blijft homoseksueel gedrag beloont met een opmerkelijk verschil, en dat is dat het altijd beschikbaar blijven voor hulp bij opvoeden van andermans nakomelingen.

Echte homo's gaan deze tekst veroordelen,ik heb tal van homo vrienden met kinderen op een natuurlijke manier gemaakt

Jij gooit alles op een hoopje wat schande is

[Paulus]

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

dat klopt niet helemaal.
homo's zijn daar weldegelijk speciaal in: ze mogen seksen met hun partner zoveel ze willen, ze gaan niet zwanger worden.
Hetero's wel. De kans dat je, zonder voorbehoedsmiddelen, niet zwanger wordt na verloop van tijd, is bijzonder klein.
In die zin blijft homoseksueel gedrag beloont met een opmerkelijk verschil, en dat is dat het altijd beschikbaar blijven voor hulp bij opvoeden van andermans nakomelingen.

Maar dat is toch geen speciale functie waraan hetroseksuelen niet zouden kunnen voldoen? Het opvoeden van kinderen is de morele verantwoordelijkheid van gans de maatschappij en van de ouders in het bijzonder. Homofielen zijn daar niet speciaal in.

Integendeel zelfs. Ondanks dat homofielen nu volop ijveren voor het recht op adoptie overal ter wereld, zijn ze in ons land althans, bijzonder afwezig bij de pleegzorg. Zelf ben ik profesioneel verbonden met verschillende pleegzorgdiensten in onze provincie en ik moet eerlijk zeggen dat homofielen al toegelaten waren om als pleeggezin te functioneren, lang voordat het recht op adoptie werd gestemd.

Helaas hebben er tot nog toe, nog maar twee homokoppels zich aangeboden, waarvan eentje reeds in de intake-fase moest afhaken wegens relatieproblemen en het andere koppel, afhaakte na drie maanden, het pleegkind ten spijt.

resultaat = o,o.

Dat is dan ook één van de redens waarom ik me tegen adoptie door homo's verzet. Het gaat hun mij veel meer om hun rechten dan wel het belang van kinderen. Er zijn werkelijk honderden kinderen die wachten op een liefdevol gezin, waar ze zich veel beter kunnen ontplooien en ontwikkelen, dan in een instelling. Maar helaas blijft gans de holebifederatie, daar echt opvallend afwezig.

Speciale functie? Mijn oor!

Paulus.

[Vlaamse Leeuwin]

Oorspronkelijk geplaatst door Paulus

Dat is dan ook één van de redens waarom ik me tegen adoptie door homo's verzet. Het gaat hun mij veel meer om hun rechten dan wel het belang van kinderen. Er zijn werkelijk honderden kinderen die wachten op een liefdevol gezin, waar ze zich veel beter kunnen ontplooien en ontwikkelen, dan in een instelling. Maar helaas blijft gans de holebifederatie, daar echt opvallend afwezig.

Speciale functie? Mijn oor!

Paulus.

Jouw stelling raakt kant noch wal.
Wat dan met heterokoppels? Die eisen toch ook hun recht op om zelf hun "eigen" kinderen op de wereld te zetten. Dan blijven die honderden kinderen ook in die instellingen en weeshuizen zitten. Sommige heterokoppels steken zich liever zwaar in de schulden om toch maar die zoveelste IVF poging te kunnen bekostigen...gewoon omdat ze een bloedeigen kind willen.

Hoeveel heterokoppels gaan er niet over één nacht ijs als ze besluiten van "laat ons een kindje maken" ? Want het klinkt allemaal zo romantisch hé.
Tot het kindje er is en ze er amper naar omkijken.
Voor homo's en lesbiennes is die stap naar een kind niet zo simpel . Daar gaat redelijk wat bedenktijd aan vooraf ,plus het feit dat men nog een geschikte donor moet zien te vinden.
En zelfs al gaan ze over tot adoptie, het is voor hen nog stukken moeilijker dan voor een heterokoppel, simpelweg omdat ze zich dubbel zo hard moeten bewijzen.

[duveltje382]

Oorspronkelijk geplaatst door Vlaamse Leeuwin

Jouw stelling raakt kant noch wal.
Wat dan met heterokoppels? Die eisen toch ook hun recht op om zelf hun "eigen" kinderen op de wereld te zetten. Dan blijven die honderden kinderen ook in die instellingen en weeshuizen zitten. Sommige heterokoppels steken zich liever zwaar in de schulden om toch maar die zoveelste IVF poging te kunnen bekostigen...gewoon omdat ze een bloedeigen kind willen.

Hoeveel heterokoppels gaan er niet over één nacht ijs als ze besluiten van "laat ons een kindje maken" ? Want het klinkt allemaal zo romantisch hé.
Tot het kindje er is en ze er amper naar omkijken.
Voor homo's en lesbiennes is die stap naar een kind niet zo simpel . Daar gaat redelijk wat bedenktijd aan vooraf ,plus het feit dat men nog een geschikte donor moet zien te vinden.
En zelfs al gaan ze over tot adoptie, het is voor hen nog stukken moeilijker dan voor een heterokoppel, simpelweg omdat ze zich dubbel zo hard moeten bewijzen.

Onnatuurlijk zie je dan niet,er zijn nu eenmaal natuurlijke wetten,ik blijf erbij liefde tussen twee mensen moet echt waar kunnen,kinderen maken is een voorrecht van man en vrouw

[Paulus]

Oorspronkelijk geplaatst door Vlaamse Leeuwin

Jouw stelling raakt kant noch wal.
Wat dan met heterokoppels? Die eisen toch ook hun recht op om zelf hun "eigen" kinderen op de wereld te zetten. Dan blijven die honderden kinderen ook in die instellingen en weeshuizen zitten. Sommige heterokoppels steken zich liever zwaar in de schulden om toch maar die zoveelste IVF poging te kunnen bekostigen...gewoon omdat ze een bloedeigen kind willen.

Hoeveel heterokoppels gaan er niet over één nacht ijs als ze besluiten van "laat ons een kindje maken" ? Want het klinkt allemaal zo romantisch hé.
Tot het kindje er is en ze er amper naar omkijken.
Voor homo's en lesbiennes is die stap naar een kind niet zo simpel . Daar gaat redelijk wat bedenktijd aan vooraf ,plus het feit dat men nog een geschikte donor moet zien te vinden.
En zelfs al gaan ze over tot adoptie, het is voor hen nog stukken moeilijker dan voor een heterokoppel, simpelweg omdat ze zich dubbel zo hard moeten bewijzen.

U heeft voor een groot stuk gelijk moet ik toegeven. Maar feit blijft dat er in de pleegzorg vooral grote heterogezinnen zich aandienen als kandidaat pleeggezin en het aantal kandidaat homfiele-ouders quasi nihil is.

En dat ondermijnt de stelling dat homofielen een speciale functie zouden hebben met betrekking tot de opvoeding van kinderen. Want waarom doen ze het dan niet? Ik kan u met de hand op het hart verzekeren dat er in de pleegzorg van "dubbel zo hard moeten bewijzen" hoegenaamd geen sprake is. Elk pleeggezin wordt trouwens begeleid door tenminste een sociaal assistent, maar meestal een kinderpsychologe, zodat het niet te zwaar zou zijn, noch voor het kind, noch voor de pleegouders.

Paulus.

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Paulus

Maar dat is toch geen speciale functie waraan hetroseksuelen niet zouden kunnen voldoen? Het opvoeden van kinderen is de morele verantwoordelijkheid van gans de maatschappij en van de ouders in het bijzonder. Homofielen zijn daar niet speciaal in.

Integendeel zelfs. Ondanks dat homofielen nu volop ijveren voor het recht op adoptie overal ter wereld, zijn ze in ons land althans, bijzonder afwezig bij de pleegzorg. Zelf ben ik profesioneel verbonden met verschillende pleegzorgdiensten in onze provincie en ik moet eerlijk zeggen dat homofielen al toegelaten waren om als pleeggezin te functioneren, lang voordat het recht op adoptie werd gestemd.

Helaas hebben er tot nog toe, nog maar twee homokoppels zich aangeboden, waarvan eentje reeds in de intake-fase moest afhaken wegens relatieproblemen en het andere koppel, afhaakte na drie maanden, het pleegkind ten spijt.

resultaat = o,o.

Dat is dan ook één van de redens waarom ik me tegen adoptie door homo's verzet. Het gaat hun mij veel meer om hun rechten dan wel het belang van kinderen. Er zijn werkelijk honderden kinderen die wachten op een liefdevol gezin, waar ze zich veel beter kunnen ontplooien en ontwikkelen, dan in een instelling. Maar helaas blijft gans de holebifederatie, daar echt opvallend afwezig.

Speciale functie? Mijn oor!

Paulus.

onze huidige samenlevingsvorm is wel totaal onvergelijkbaar met onze oorspronkelijke samenlevingsvorm. vroeger leefden mensen duidelijker in groepen, nu leeft iedereen alleen. kijk, ik ben vrijgezel en kinderloos, ik heb geen broers of zussen, en leef op een uur rijden van m'n ouders. Dat is een heel andere samenlevingsvorm dan wanneer je met je ouders, broers en zussen, en andere familieleden een territorium deelt. Mocht ik inwonen bij m'n (onbestaande) broers en zussen zou ik ook wel voor hun kinderen zorgen (tot ik ne vent vind en me ga voortplanten). Feit is dat iemand die enkel homoseksueel gedrag stelt, zich nooit gaat voortplanten, en dus beschikbaar blijft.
Maar nu is dat wel allemaal anders eh. Mocht ik broers en zussen hebben ergens ver weg zou ik ook niet voor hun kinderen zorgen (ja, ne keer babysitten, maar dat is niet zorgen voor). Ik doe niet aan adoptie en pleegzorg, en mocht ik lesbisch zijn, ik zou daar ook niet aan meedoen.

Je verwart met andere woorden samenlevingsvorm en biologie.

Maar als je het dan toch op samenlevingsvormen wil fixeren: er zouden nu best wel wat meer homo's mogen zijn.
Er is sprake van massale overbevolking. We hebben de wereld volledig volgebouwd en leeggeroofd. Jaja, er is nog wat plaats hier en daar, en er zijn nog wel grondstoffen voor eventjes, tot alles op is, maar toch, het is absurd. Er zijn nog steeds massa's meer mieren dan mensen maar we nemen precies wel héél veel plaats in. Een zeer drastische vermindering in voortplanting zou de wereld deugd doen. Maar we zitten in met dingen als 'vergrijzing' en hoeveel kinderen we moeten maken om dat tegen te gaan. Hetero's brengen nog steeds meer kinderen voort dan homo's, dus vanuit dat perspectief zijn homo's een zegen.
Maar d�*t doet er biologisch niet toe - biologisch is het natuurlijk een slechte zaak als er meer homo's zijn dan hetero's.


Wat adoptie betreft: een goeie vriendin van is al bijna VIER JAAR aan't wachten tot ze eindelijk haar adoptiekindje in haar armen zal kunnen sluiten. En 't einde is nog niet in zicht. Het is een lijdensweg, met hoop, stress, teleurstellingen, zelfs depressie. Ik snap heel goed dat niet iedereen daar door wil. Ik begrijp zelfs niet wie daar eigenlijk wél door wil, ook al is het licht aan het eind van die tunnel wel heel helder en mooi.

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Paulus

U heeft voor een groot stuk gelijk moet ik toegeven. Maar feit blijft dat er in de pleegzorg vooral grote heterogezinnen zich aandienen als kandidaat pleeggezin en het aantal kandidaat homfiele-ouders quasi nihil is.

En dat ondermijnt de stelling dat homofielen een speciale functie zouden hebben met betrekking tot de opvoeding van kinderen. Want waarom doen ze het dan niet? Ik kan u met de hand op het hart verzekeren dat er in de pleegzorg van "dubbel zo hard moeten bewijzen" hoegenaamd geen sprake is. Elk pleeggezin wordt trouwens begeleid door tenminste een sociaal assistent, maar meestal een kinderpsychologe, zodat het niet te zwaar zou zijn, noch voor het kind, noch voor de pleegouders.

Paulus.

Hoeveel homogezinnen zijn "groot"?
Hoeveel mensen kiezen als eerste kind een pleegkind?
Sorry hoor, maar om het avontuur "pleegkind" te willen aangaan, willen de meesten volgens mij eerst wat ervaring. Pleegkinderen zijn niét gemakkelijk, ze hebben vaak al heel veel meegemaakt,... Bovendien zit je met pleegzorg met het aspect van mogelijke tijdelijkheid. Dat maakt hechting vanuit pleegouderstandpunt toch wel moeilijk. Dat is om van in uw broek te doen: als eerste kind een pleegkind in huis nemen die misschien wel na 2 jaar weer moet vertrekken. Daar mag je in begeleid worden zoveel als je wil, dat blijft een moeilijk proces.
Ik ken van dichtbij een koppel dat een pleegkind heeft opgevoed, maar ze hebben wel drie kinderen van henzelf. Ik denk niet dat ze het gered hadden met dat pleegkind als eerste kind. De ervaring met die drie anderen zal hen toch wel geholpen hebben in het aanpakken van diefstal, leugens, schoolweigering, geweld,... en al die andere miserie die het kind in kwestie helaas vertoonde. Krijg d�*t als kersverse ouder maar eens op uw bord. Homo of hetero.

[Paulus]

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

onze huidige samenlevingsvorm is wel totaal onvergelijkbaar met onze oorspronkelijke samenlevingsvorm. vroeger leefden mensen duidelijker in groepen, nu leeft iedereen alleen. kijk, ik ben vrijgezel en kinderloos, ik heb geen broers of zussen, en leef op een uur rijden van m'n ouders. Dat is een heel andere samenlevingsvorm dan wanneer je met je ouders, broers en zussen, en andere familieleden een territorium deelt. Mocht ik inwonen bij m'n (onbestaande) broers en zussen zou ik ook wel voor hun kinderen zorgen (tot ik ne vent vind en me ga voortplanten). Feit is dat iemand die enkel homoseksueel gedrag stelt, zich nooit gaat voortplanten, en dus beschikbaar blijft.
Maar nu is dat wel allemaal anders eh. Mocht ik broers en zussen hebben ergens ver weg zou ik ook niet voor hun kinderen zorgen (ja, ne keer babysitten, maar dat is niet zorgen voor). Ik doe niet aan adoptie en pleegzorg, en mocht ik lesbisch zijn, ik zou daar ook niet aan meedoen.

Je verwart met andere woorden samenlevingsvorm en biologie.

Maar als je het dan toch op samenlevingsvormen wil fixeren: er zouden nu best wel wat meer homo's mogen zijn.
Er is sprake van massale overbevolking. We hebben de wereld volledig volgebouwd en leeggeroofd. Jaja, er is nog wat plaats hier en daar, en er zijn nog wel grondstoffen voor eventjes, tot alles op is, maar toch, het is absurd. Er zijn nog steeds massa's meer mieren dan mensen maar we nemen precies wel héél veel plaats in. Een zeer drastische vermindering in voortplanting zou de wereld deugd doen. Maar we zitten in met dingen als 'vergrijzing' en hoeveel kinderen we moeten maken om dat tegen te gaan. Hetero's brengen nog steeds meer kinderen voort dan homo's, dus vanuit dat perspectief zijn homo's een zegen.
Maar d�*t doet er biologisch niet toe - biologisch is het natuurlijk een slechte zaak als er meer homo's zijn dan hetero's.

Hele mooie respectvolle reactie zoals ik er maar weinig gezien heb in deze thread. Mensen zoals jij maken ons forum niet alleen leuker, maar ook rijker en dat kan lang niet van iedereen gezegd worden.

Niettemin bewijst ze niet dat homoseksuelen een bijzondere functie zouden hebben met betrekking tot de opvoeding van kinderen. Ik ben het met je eens dat het heel mooi zou zijn moesten de homofielen zich ontfermen over de kinderen zonder verantwoordelijke ouders en ik zou dat zeker toejiuchen en zelfs aanmoedingen. Maar zoals eerder al gezegd blijven zij opvallend afwezig bij de dienst pleegzorg, en dat is jammer. We hebben nochtans heel hard nieuwe bijkomende pleeggezinnen nodig in Vlaanderen.

Wat adoptie betreft: een goeie vriendin van is al bijna VIER JAAR aan't wachten tot ze eindelijk haar adoptiekindje in haar armen zal kunnen sluiten. En 't einde is nog niet in zicht. Het is een lijdensweg, met hoop, stress, teleurstellingen, zelfs depressie. Ik snap heel goed dat niet iedereen daar door wil. Ik begrijp zelfs niet wie daar eigenlijk wél door wil, ook al is het licht aan het eind van die tunnel wel heel helder en mooi.

Weet u, dat sinds men de wet stemde die homoadoptie mogelijk maakt in ons land, er tal van landen zijn die adoptie naar België bemoeilijken, bijkomende voorwaarden stellen, maar nog het vaakst van al ronduit vebieden?

Wist u, dat de holebifedratie daarvan op de hoogte was, maar toch wilde doorgaan met "het recht op adoptie" puur uit eigenbelang, de duizenden kinderen in het buitenland en de honderen Belgische heterokoppels met een kinderwens ten spijt?

Zijn dat de mensen met een speciale functie of een speciaal gevoel voor het opvoeden van kinderen? Of zijn dat eerder mensen die het eigenbelang voorop stellen, ten koste van kinderen in het buitenland en Belgische hetero-ouders, zoals uw vriendin, met een vurige kinderwens?

Toch iets om over na te denken vind ik.

Paulus.

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Paulus

Hele mooie respectvolle reactie zoals ik er maar weinig gezien heb in deze thread. Mensen zoals jij maken ons forum niet alleen leuker, maar ook rijker en dat kan lang niet van iedereen gezegd worden.

Niettemin bewijst ze niet dat homoseksuelen een bijzondere functie zouden hebben met betrekking tot de opvoeding van kinderen. Ik ben het met je eens dat het heel mooi zou zijn moesten de homofielen zich ontfermen over de kinderen zonder verantwoordelijke ouders en ik zou dat zeker toejiuchen en zelfs aanmoedingen. Maar zoals eerder al gezegd blijven zij opvallend afwezig bij de dienst pleegzorg, en dat is jammer. We hebben nochtans heel hard nieuwe bijkomende pleeggezinnen nodig in Vlaanderen.



Weet u, dat sinds men de wet stemde die homoadoptie mogelijk maakt in ons land, er tal van landen zijn die adoptie naar België bemoeilijken, bijkomende voorwaarden stellen, maar nog het vaakst van al ronduit vebieden?

Wist u, dat de holebifedratie daarvan op de hoogte was, maar toch wilde doorgaan met "het recht op adoptie" puur uit eigenbelang, de duizenden kinderen in het buitenland en de honderen Belgische heterokoppels met een kinderwens ten spijt?

Zijn dat de mensen met een speciale functie of een speciaal gevoel voor het opvoeden van kinderen? Of zijn dat eerder mensen die het eigenbelang voorop stellen, ten koste van kinderen in het buitenland en Belgische hetero-ouders, zoals uw vriendin, met een vurige kinderwens?

Toch iets om over na te denken vind ik.

Paulus.

Nochtans hebben de ouders van vrienden van mij er ook eeuwenlang over gedaan om die vrienden van mij te adopteren.
Maar dat is natuurlijk niet de essentie van deze discussie. Wel interessant (maar offtopic). Heb je trouwens een bron, cijfermateriaal, daarvan?
Ik meende dat het vooral vertraging opleverde bij alleenstaanden die willen adopteren, niet bij heterokoppels.
Verder - maar dat is weer offtopic - moet je denk ik toch wel een groot onderscheid maken tussen adoptie van de kinderen van de partner (wat gewoon legale bescherming is van die kinderen) en zowel binnenlandse als buitenlandse adoptie van compleet ongerelateerde kinderen. Ik kan nog enigszins begrijpen dat sommigen het moeilijk hebben met dat laatste, maar waarom je adoptie door de stiefouder zou willen verbieden snap ik dus echt echt echt niet. Voor de rest denk ik dat, mocht heel die adoptieprocedure tenminste soepel verlopen, het alleen maar een goeie zaak zou zijn dat ook homokoppels kunnen adopteren. Kinderen lijken mij hoe dan ook beter af in een gezin dan in een krakkemikkig weeshuis met te weinig middelen en personeel ergens in Afrika.

Wat het eerste thema betreft (samenlevingsvorm versus biologie) - probeer het voor te stellen vanuit "eerste nederzettingenperspectief". Pleegzorg zoals we het hier kennen en dergelijke is daar gewoon niet aan de orde, dat is echt iets recent. De mens bestaat al efkes eh.

[Paulus]

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

Hoeveel homogezinnen zijn "groot"?
Hoeveel mensen kiezen als eerste kind een pleegkind?
Sorry hoor, maar om het avontuur "pleegkind" te willen aangaan, willen de meesten volgens mij eerst wat ervaring. Pleegkinderen zijn niét gemakkelijk, ze hebben vaak al heel veel meegemaakt,... Bovendien zit je met pleegzorg met het aspect van mogelijke tijdelijkheid. Dat maakt hechting vanuit pleegouderstandpunt toch wel moeilijk. Dat is om van in uw broek te doen: als eerste kind een pleegkind in huis nemen die misschien wel na 2 jaar weer moet vertrekken. Daar mag je in begeleid worden zoveel als je wil, dat blijft een moeilijk proces.
Ik ken van dichtbij een koppel dat een pleegkind heeft opgevoed, maar ze hebben wel drie kinderen van henzelf. Ik denk niet dat ze het gered hadden met dat pleegkind als eerste kind. De ervaring met die drie anderen zal hen toch wel geholpen hebben in het aanpakken van diefstal, leugens, schoolweigering, geweld,... en al die andere miserie die het kind in kwestie helaas vertoonde. Krijg d�*t als kersverse ouder maar eens op uw bord. Homo of hetero.

Voor je pleeggezin kan worden moet je eerst een soort van cursus volgen waarin je wordt voorbereid op wat gaat komen. Omgaan met verlies is inderdaad niet gemakkelijk. Uw voorbeeld van een kind dat na twee jaar moet vertrekken illustreert dit zeer duidelijk.

Je kunt natuurlijk geen ervaring hebben bij iets wat je voor het eerst doet. Dat kun je niet eisen of verwijten, dat is nu eenmaal zo. Wel is het zo dat aan de kandidaad pleegouders wordt gevraagd wat voor een kind ze willen. Zo kunnen ze zelf bepalen of het eventueel een jongen of een meisje met zijn, of het een handicap mag hebben, de leeftijd van het kind, maar ook of de opvang voor lange duur is, dan wel voor korte duur. Voor minder dan twee jaar spreken we van korte duur. De twee jaar is altijd eerder om dan je zou denken. Maar je kunt ook de wens uiten om voor kinderen te zorgen voor lange duur. Zelf heb ik twee meisjes waarvan de ouders in een dermate verslavingspromematiek zijn verzeild geraakt, dat terugkeer quasi onmogelijk is. De jeugdrechter heeft hen toegewezen voor lange duur.

Aan de hand van de wensen van de pleegouders wordt een profiel opgemaakt en in een database gestopt.

Je moet weten dat men nooit kinderen zoekt voor de ouders, maar wel ouders voor de kinderen. Het belang van het kind staat voorop. Zo zal men een kind dat gedragsstoornissen vertoont door verwennerij liever in een groot gezin steken waar het moet leren delen met anderen en kinderen die verwaarloost werden, liever in een klein gezin waar het wat meer aandacht kan krijgen bijvoorbeeld.

Wanner er dan "matchen" met een profiel van kandidaatpleegouders, gaat men dat eerst met die pleegouders bespreken. Daar legt men de problematiek uit, ook het eventuele bezoekrecht van de biologische ouders wodrt er voorgelegd, kortom alles wat hun te wachten staat.

En pas dan kunnen de pleegouders beslissen of zij er voor willen gaan of juist niet. De begeleiding kom er sowieso op regelmatige basis.

Tjah?! Veel beter kunnen we niet doen denk ik...

Uiteraard staan we open voor voor een betere werking als iemand daar voorstellen voor heeft... We hebben ook website's mét discussieforum

Maar kinderen die ouders nodig hebben.....het blijft een erg gevoelige zaak vaak zeer emotioneel beladen...

Paulus.

[Paulus]

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

Nochtans hebben de ouders van vrienden van mij er ook eeuwenlang over gedaan om die vrienden van mij te adopteren.
Maar dat is natuurlijk niet de essentie van deze discussie. Wel interessant (maar offtopic). Heb je trouwens een bron, cijfermateriaal, daarvan?
Ik meende dat het vooral vertraging opleverde bij alleenstaanden die willen adopteren, niet bij heterokoppels.

Ik heb bronnen en cijfermateriaal gehad, maar om één of andere reden is deze van het internet verdwenen. Nu, ... je zal wel geloven dat voor streng Rooms-katholieke landen (Zuid Amerika), moslimlanden en bepaalde landen in Afrika waar homofiel zijn nog altijd even erg is als het pedofiel zijn, het not-done is om hun kinderen te laten adopteren naar landen waar ze bij homofiele ouders kunnen terechtkomen.

Verder - maar dat is weer offtopic - moet je denk ik toch wel een groot onderscheid maken tussen adoptie van de kinderen van de partner (wat gewoon legale bescherming is van die kinderen) en zowel binnenlandse als buitenlandse adoptie van compleet ongerelateerde kinderen.

Dat is juist.

Ik kan nog enigszins begrijpen dat sommigen het moeilijk hebben met dat laatste, maar waarom je adoptie door de stiefouder zou willen verbieden snap ik dus echt echt echt niet.

Het heeft met de familie te maken. Tegenwoordig hebben grootouders ook rechten en die zien het vaak niet zitten dat hun kleinkind andere grootouders zou kunnen hebben dan de biologische, terwijl de biologische grootouders nog leven. Ook in verband met erfrechten en zo blijkt dat allemaal nogal moeilijk liggen. Ook biologische ooms en tante's doen soms moeilijk. "De kleine van mijn zus" ziet men soms niet graag andere ooms of tantes krijgen, "omdat de overleden moeder of vader dat zeker niet graag gewild zou hebben", volgens hen. Of omdat zij beloofd hebben aan hun zus dat zij voor de kleinen zouden zorgen en zo van die dingen...

Voor de rest denk ik dat, mocht heel die adoptieprocedure tenminste soepel verlopen, het alleen maar een goeie zaak zou zijn dat ook homokoppels kunnen adopteren. Kinderen lijken mij hoe dan ook beter af in een gezin dan in een krakkemikkig weeshuis met te weinig middelen en personeel ergens in Afrika.

Dat is inderdaad ook zo. Alleen is het niet zo dat de keuze slechts is tussen opgroeien in een homogezin of in een krakkemikkig weeshuis in Afrika. De keuze is tussen een homo- of heterogezin of een krakkemikkig weeshuis ergens in Afrika

Wat het eerste thema betreft (samenlevingsvorm versus biologie) - probeer het voor te stellen vanuit "eerste nederzettingenperspectief". Pleegzorg zoals we het hier kennen en dergelijke is daar gewoon niet aan de orde, dat is echt iets recent. De mens bestaat al efkes eh.

Toch denk ik dat je ongelijk hebt. In sommige culturen (indianen) was homseksualiteit zelfs een soort van gave, een soort van ereplaats. En die leefden wel dichter bij het nederzettingsperspectief. Toch hebben zij ook daar geen speciale band met kinderen of zo. We zien ook niet dat er meer homofielen zich zouden inzetten in jeugdverenigingen of dergelijke, ... misschien iets meer in de kunst of cultuur, maar dat is dan ook weer wat helemaal anders.

Bovendien is pleegzorg van alle tijden. Vroeger misschien zelfs meer dan nu. Natuurlijk niet zo strikt reglementair omkaderd als nu, maar het sterftecijfer lag vroeger heel wat hoger, de levensverwachting dus ook heel wat lager. Ik ken hoegenaamd geen gemeenschappen of heb geen weet van nederzettingen waar men de weeskinderen toevertrouwde aan de homofielen in de groep. U mag me er altijd één duiden mocht mijn persoonlijke kennis daarvan blijkbaar te kort schieten.

Wezen werden door de familie opgenomen. Dat is ook logisch, want daar hebben ze dan ook de nauwste band mee.

Paulus.

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Paulus

Ik heb bronnen en cijfermateriaal gehad, maar om één of andere reden is deze van het internet verdwenen. Nu, ... je zal wel geloven dat voor streng Rooms-katholieke landen (Zuid Amerika), moslimlanden en bepaalde landen in Afrika waar homofiel zijn nog altijd even erg is als het pedofiel zijn, het not-done is om hun kinderen te laten adopteren naar landen waar ze bij homofiele ouders kunnen terechtkomen.

de buitenlandse adoptiediensten weten wel exact bij welk koppel het weeskind in kwestie terechtkomt eh.
Ze sturen die niet zomaar "naar een land", die worden expliciet gelinkt met dat specifieke koppel.
Met alleenstaanden weet je natuurlijk nooit zeker of de persoon homo of hetero is. Veel landen eisen een verklaring dat de kandidaat hetero is. Maar ja.

Het heeft met de familie te maken. Tegenwoordig hebben grootouders ook rechten en die zien het vaak niet zitten dat hun kleinkind andere grootouders zou kunnen hebben dan de biologische, terwijl de biologische grootouders nog leven. Ook in verband met erfrechten en zo blijkt dat allemaal nogal moeilijk liggen. Ook biologische ooms en tante's doen soms moeilijk. "De kleine van mijn zus" ziet men soms niet graag andere ooms of tantes krijgen, "omdat de overleden moeder of vader dat zeker niet graag gewild zou hebben", volgens hen. Of omdat zij beloofd hebben aan hun zus dat zij voor de kleinen zouden zorgen en zo van die dingen...

adoptie door stiefouders binnen heterokoppels gaat nochtans wel. Het lijkt me dat bovenstaande "kwesties" evenzeer van toepassing zijn op heterostiefouders dan op homostiefouders. Dat dat voor familie emotioneel moeilijker kan liggen is bijzaak hoor. Familie kan het evengoed vervelend vinden dat de heterostiefouder een allochtoon is, of blind is, of...

Dat is inderdaad ook zo. Alleen is het niet zo dat de keuze slechts is tussen opgroeien in een homogezin of in een krakkemikkig weeshuis in Afrika. De keuze is tussen een homo- of heterogezin of een krakkemikkig weeshuis ergens in Afrika

Ik denk dat er meer potentiële adoptiekinderen zijn dan potentiële adoptiegezinnen. Moest dat allemaal eens wat vlotter gaan (zowel de opvang van potentiële adoptiekinderen als de toewijzing aan adoptiegezinnen) dan was dat helemaal geen kwestie. Veel van de mogelijke adoptiekinderen lopen op straat rond en moeten het stellen met een vuilnisbelt. Mocht dat nu allemaal eens wat vlotter gaan eh..... Er zouden trouwens meer adoptiegezinnen zijn ook. Heel dat gedoe schrikt mensen ongelooflijk af. Zelfs mensen die gemotiveerd zouden zijn om een kind te adopteren kiezen logischerwijs voor de makkelijke weg: zelf kindje maken.

Toch denk ik dat je ongelijk hebt. In sommige culturen (indianen) was homseksualiteit zelfs een soort van gave, een soort van ereplaats. En die leefden wel dichter bij het nederzettingsperspectief. Toch hebben zij ook daar geen speciale band met kinderen of zo. We zien ook niet dat er meer homofielen zich zouden inzetten in jeugdverenigingen of dergelijke, ... misschien iets meer in de kunst of cultuur, maar dat is dan ook weer wat helemaal anders.

Bovendien is pleegzorg van alle tijden. Vroeger misschien zelfs meer dan nu. Natuurlijk niet zo strikt reglementair omkaderd als nu, maar het sterftecijfer lag vroeger heel wat hoger, de levensverwachting dus ook heel wat lager. Ik ken hoegenaamd geen gemeenschappen of heb geen weet van nederzettingen waar men de weeskinderen toevertrouwde aan de homofielen in de groep. U mag me er altijd één duiden mocht mijn persoonlijke kennis daarvan blijkbaar te kort schieten.

Wezen werden door de familie opgenomen. Dat is ook logisch, want daar hebben ze dan ook de nauwste band mee.

Paulus.

Je zit precies vast in het idee van pleegzorg en adoptie.
Als er in de groep, die samen leeft en intern taken verdeelt, homo's aanwezig zijn die dus géén kinderen maken, kunnen ze taken opnemen zonder dat ze daarbij tijd moeten investeren in hun eigen kinderen. Dat is uiteindelijk het leven eh: je plant je voort, en probeert lang genoeg in leven te blijven tot je kinderen geslachtsrijp zijn, met een beetje geluk rek je het tot je kleinkinderen hebt en kan je ook die nog verzorgen. Maar alles is uiteindelijk gericht op voortbestaan van de soort. Wie niet deelneemt aan de voortplanting zelf, kan meer bijdragen in voedselverzameling, bescherming van de groep, de materiële middelen... En eventueel in de uiteindelijke "hands-on" zorg voor de kinderen zelf, maar in principe is dat zelfs niet nodig: ook meer voedsel binnenbrengen is een vorm van zorg.
Eigenlijk speelt dat trouwens nog altijd. Ooit eens een studie gelezen waaruit bleek dat homo's meer werken dan hetero's (gemiddeld gezien dan). Wat logisch is: er zijn meer homo's kinderloos dan hetero's, en wie kinderloos is kan meer tijd besteden aan werk. Maar dat wil dus wel zeggen dat ze meer bijdragen aan de sociale zekerheid en de productiviteit... en dus indirect bijdragen aan de zorg voor kinderen en de maatschappij.
Je kan dit trouwens zien als een argument tégen adoptie eigenlijk : als die homo's kinderen adopteren kunnen ze zoveel niet meer werken. Wel een slecht argument, want een kind adopteren is duidelijk ook wel zorgen voor een kind.

Misschien zou het gewoon een goed idee zijn om de homo's die graag een kind willen adopteren en daartoe geschikt zijn te laten adopteren, en de anderen gewoon hun kinderloos leven te laten leiden - hoeveel méér dan de gemiddelde hetero ze daarin ook willen werken?

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Paulus

Voor je pleeggezin kan worden moet je eerst een soort van cursus volgen waarin je wordt voorbereid op wat gaat komen. Omgaan met verlies is inderdaad niet gemakkelijk. Uw voorbeeld van een kind dat na twee jaar moet vertrekken illustreert dit zeer duidelijk.

Je kunt natuurlijk geen ervaring hebben bij iets wat je voor het eerst doet. Dat kun je niet eisen of verwijten, dat is nu eenmaal zo. Wel is het zo dat aan de kandidaad pleegouders wordt gevraagd wat voor een kind ze willen. Zo kunnen ze zelf bepalen of het eventueel een jongen of een meisje met zijn, of het een handicap mag hebben, de leeftijd van het kind, maar ook of de opvang voor lange duur is, dan wel voor korte duur. Voor minder dan twee jaar spreken we van korte duur. De twee jaar is altijd eerder om dan je zou denken. Maar je kunt ook de wens uiten om voor kinderen te zorgen voor lange duur. Zelf heb ik twee meisjes waarvan de ouders in een dermate verslavingspromematiek zijn verzeild geraakt, dat terugkeer quasi onmogelijk is. De jeugdrechter heeft hen toegewezen voor lange duur.

Aan de hand van de wensen van de pleegouders wordt een profiel opgemaakt en in een database gestopt.

Je moet weten dat men nooit kinderen zoekt voor de ouders, maar wel ouders voor de kinderen. Het belang van het kind staat voorop. Zo zal men een kind dat gedragsstoornissen vertoont door verwennerij liever in een groot gezin steken waar het moet leren delen met anderen en kinderen die verwaarloost werden, liever in een klein gezin waar het wat meer aandacht kan krijgen bijvoorbeeld.

Wanner er dan "matchen" met een profiel van kandidaatpleegouders, gaat men dat eerst met die pleegouders bespreken. Daar legt men de problematiek uit, ook het eventuele bezoekrecht van de biologische ouders wodrt er voorgelegd, kortom alles wat hun te wachten staat.

En pas dan kunnen de pleegouders beslissen of zij er voor willen gaan of juist niet. De begeleiding kom er sowieso op regelmatige basis.

Tjah?! Veel beter kunnen we niet doen denk ik...

Uiteraard staan we open voor voor een betere werking als iemand daar voorstellen voor heeft... We hebben ook website's mét discussieforum

Maar kinderen die ouders nodig hebben.....het blijft een erg gevoelige zaak vaak zeer emotioneel beladen...

Paulus.

Merci voor de uitleg - ik zal maar zwijgen dat ik eigenlijk ook wel iets van pleegzorg afweet (wel de basis, jij weet veel meer).
Maareuhm. Je zegt: "Je moet weten dat men nooit kinderen zoekt voor de ouders, maar wel ouders voor de kinderen" terwijl ik hierboven toch duidelijk lees dat er gezocht wordt naar een match tussen pleegouders en pleegkind.

En de laatste keer dat ik cijfers zag, viel het me toch op dat er meer wachtende pleegkinderen zijn dan potentiële pleeggezinnen. Ik kan mis zijn hoor, maar uit contacten met pleegdiensten heb ik onthouden dat het zo ging:
een pleeggezin biedt zich aan (jochei!) en dan kijkt men voor welk van de kinderen op de wachtlijst dit een geschikt gezin is. dan kiest men dus wél het kind voor de ouders die zich aanbieden.
Mocht het omgekeerd zijn, dan zou men iedere keer dat er een nieuw pleegkind op de lijst komt, maar een gezin moeten selecteren dat er best bij past. Maar dat lijkt me nu wel een illusie.

trouwens ooit een jongen in begeleiding gehad dat zat te wachten op zijn vierde pleeggezin. het zou me geen bal kunnen schelen hebben mochten de pleegouders hetero, homo of smurf geweest zijn, tot zolang ze maar liefdevol waren én het in tegenstelling tot de vorigen WEL uithouden.

[Paulus]

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

de buitenlandse adoptiediensten weten wel exact bij welk koppel het weeskind in kwestie terechtkomt eh.
Ze sturen die niet zomaar "naar een land", die worden expliciet gelinkt met dat specifieke koppel.
Met alleenstaanden weet je natuurlijk nooit zeker of de persoon homo of hetero is. Veel landen eisen een verklaring dat de kandidaat hetero is. Maar ja.

In theorie is dat zo ja. In de praktijk gebeuren er soms heel wat zaken die het zonlicht niet mogen zien. Zoals met alles waar veel geld mee is gemoeid.

adoptie door stiefouders binnen heterokoppels gaat nochtans wel. Het lijkt me dat bovenstaande "kwesties" evenzeer van toepassing zijn op heterostiefouders dan op homostiefouders. Dat dat voor familie emotioneel moeilijker kan liggen is bijzaak hoor. Familie kan het evengoed vervelend vinden dat de heterostiefouder een allochtoon is, of blind is, of...

Dat is juist.

Ik denk dat er meer potentiële adoptiekinderen zijn dan potentiële adoptiegezinnen. Moest dat allemaal eens wat vlotter gaan (zowel de opvang van potentiële adoptiekinderen als de toewijzing aan adoptiegezinnen) dan was dat helemaal geen kwestie. Veel van de mogelijke adoptiekinderen lopen op straat rond en moeten het stellen met een vuilnisbelt. Mocht dat nu allemaal eens wat vlotter gaan eh..... Er zouden trouwens meer adoptiegezinnen zijn ook. Heel dat gedoe schrikt mensen ongelooflijk af. Zelfs mensen die gemotiveerd zouden zijn om een kind te adopteren kiezen logischerwijs voor de makkelijke weg: zelf kindje maken.

Volledig mee eens.

Je zit precies vast in het idee van pleegzorg en adoptie.
Als er in de groep, die samen leeft en intern taken verdeelt, homo's aanwezig zijn die dus géén kinderen maken, kunnen ze taken opnemen zonder dat ze daarbij tijd moeten investeren in hun eigen kinderen. Dat is uiteindelijk het leven eh: je plant je voort, en probeert lang genoeg in leven te blijven tot je kinderen geslachtsrijp zijn, met een beetje geluk rek je het tot je kleinkinderen hebt en kan je ook die nog verzorgen. Maar alles is uiteindelijk gericht op voortbestaan van de soort. Wie niet deelneemt aan de voortplanting zelf, kan meer bijdragen in voedselverzameling, bescherming van de groep, de materiële middelen... En eventueel in de uiteindelijke "hands-on" zorg voor de kinderen zelf, maar in principe is dat zelfs niet nodig: ook meer voedsel binnenbrengen is een vorm van zorg.
Eigenlijk speelt dat trouwens nog altijd. Ooit eens een studie gelezen waaruit bleek dat homo's meer werken dan hetero's (gemiddeld gezien dan). Wat logisch is: er zijn meer homo's kinderloos dan hetero's, en wie kinderloos is kan meer tijd besteden aan werk. Maar dat wil dus wel zeggen dat ze meer bijdragen aan de sociale zekerheid en de productiviteit... en dus indirect bijdragen aan de zorg voor kinderen en de maatschappij.
Je kan dit trouwens zien als een argument tégen adoptie eigenlijk : als die homo's kinderen adopteren kunnen ze zoveel niet meer werken. Wel een slecht argument, want een kind adopteren is duidelijk ook wel zorgen voor een kind.

Misschien zou het gewoon een goed idee zijn om de homo's die graag een kind willen adopteren en daartoe geschikt zijn te laten adopteren, en de anderen gewoon hun kinderloos leven te laten leiden - hoeveel méér dan de gemiddelde hetero ze daarin ook willen werken?[/quote]

Volledig akkoord. Alleen kan ik "het meer tijd hebben" niet als evolutionaire functie zien waaraan heteroseksuelen niet zouden kunnen voldoen, zul je wel begrijpen. Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat de natuur homseksuelen voorziet, omdat die meer zouden kunnen bijdragen aan de Sociale Zekerheid bijvoorbeeld, omdat ze meer zouden werken als gevolg van hun voortplantingsprobleem.

Paulus.

[Paulus]

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

Merci voor de uitleg - ik zal maar zwijgen dat ik eigenlijk ook wel iets van pleegzorg afweet (wel de basis, jij weet veel meer).
Maareuhm. Je zegt: "Je moet weten dat men nooit kinderen zoekt voor de ouders, maar wel ouders voor de kinderen" terwijl ik hierboven toch duidelijk lees dat er gezocht wordt naar een match tussen pleegouders en pleegkind.

En de laatste keer dat ik cijfers zag, viel het me toch op dat er meer wachtende pleegkinderen zijn dan potentiële pleeggezinnen. Ik kan mis zijn hoor, maar uit contacten met pleegdiensten heb ik onthouden dat het zo ging:
een pleeggezin biedt zich aan (jochei!) en dan kijkt men voor welk van de kinderen op de wachtlijst dit een geschikt gezin is. dan kiest men dus wél het kind voor de ouders die zich aanbieden.
Mocht het omgekeerd zijn, dan zou men iedere keer dat er een nieuw pleegkind op de lijst komt, maar een gezin moeten selecteren dat er best bij past. Maar dat lijkt me nu wel een illusie.

trouwens ooit een jongen in begeleiding gehad dat zat te wachten op zijn vierde pleeggezin. het zou me geen bal kunnen schelen hebben mochten de pleegouders hetero, homo of smurf geweest zijn, tot zolang ze maar liefdevol waren én het in tegenstelling tot de vorigen WEL uithouden.

Toch is het zo dat men ouders zoekt voor het kind en niet omgekeerd. Net zoals er een profiel wordt gemaakt van de kandidaatpleegouders, wordt er ook een profiel gemaakt van het pleegkind. Het kind wordt dan ook vooraf onderzocht door een team van dokters, pediaters en sociolgen, in de mate van het mogelijke. Al was het maar om te weten of het kind nog geschikt is om in een pleeggezin geplaatst te worden. Want in enkele gevallen van ernstige verwaarlozing of hechtingstoornissen is permenente begeleiding meer aangewezen dan pleegzorg.

Het profiel van het pleegkind krijgt altijd voorang. Het profiel van het pleegkind is altijd een noodzakelijkheid in het belang van het kind en zijn ontwikkeling. Het profiel van de pleegouders, is aanpasbaar naar hun wensen.

Zo heb ik persoonlijk het eens voorgehad dat men mij vroeg om een kind in huis te nemen met een ongeneeslijke longziekte (mucoviscidose). Ik had in ons profiel niks gezegd over zieke kinderen, dus kwam men het vragen. Dat zou dan ook meteen een aanpassing van ons profiel inhouden. nl. dat wij bereid zijn om voor zieke kinderen te zorgen. Ik heb dat, jammer voor het kind, moeten weigeren wegens persoonlijke redenen, maar zo werkt het dus.

Dat is ook de reden dat er zo veel pleeggezinnen te kort zijn. Heel veel pleegouders zien het wel zitten om nog een kindje er bij te nemen en begrijpen niet waarom ze zo lang moeten wachten terwijl de 'voorzieningen' (zo heet dat tegenwoordig) barstensvol zitten. Men zoekt geschikte ouders voor de kinderen ipv kinderen voor de ouders.

Paulus.

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Paulus

Volledig akkoord. Alleen kan ik "het meer tijd hebben" niet als evolutionaire functie zien waaraan heteroseksuelen niet zouden kunnen voldoen, zul je wel begrijpen. Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat de natuur homseksuelen voorziet, omdat die meer zouden kunnen bijdragen aan de Sociale Zekerheid bijvoorbeeld, omdat ze meer zouden werken als gevolg van hun voortplantingsprobleem.

Paulus.

de natuur "voorziet" niet.
gewoon het feit dat er meer volwassenen zijn met "meer tijd" in groepen met homo's, zorgt ervoor dat de hetero's in die groep zich succesvoller kunnen voortplanten. Het biologische mechanisme achter homoseksualiteit is nog belange niet geheel gekend (blijkt ook sterk multifactorieel), maar genetische componenten worden niet louter van ouder op kind doorgegeven eh. Een genetisch familiaal patroon met meer aanleg tot homoseksualiteit wordt ook doorgegeven via nauwe verwanten. Groepen die over meer van die genetische aanleg beschikken hebben dan weldegelijk een evolutionair voordeel.

Het omgekeerde is ook zo. Groepen met een verhoogde kans op genetische aandoeningen kunnen zich minder goed voortplanten, omdat ze meer uitval hebben en meer zorg voor diegene met de aandoening. Die hebben 'minder tijd', ook zij die die aandoening niét hebben.

De natuur denkt niet "laat ik die eens wat homo's geven zodat ze meer tijd hebben", net zoals ze niet denkt "laat ik die eens een ziekte geven zodat ze minder tijd hebben".

Overigens zijn zaken als pleegzorg en adoptie sowieso minder natuurlijk, aangezien je dan de zorg opneemt voor kinderen die in het geheel niets met je genetische groep te maken hebben. Het ligt meer voor de hand om zorg op te nemen voor mensen waarmee je nauwer verwant bent.

[Paulus]

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

de natuur "voorziet" niet.
gewoon het feit dat er meer volwassenen zijn met "meer tijd" in groepen met homo's, zorgt ervoor dat de hetero's in die groep zich succesvoller kunnen voortplanten. Het biologische mechanisme achter homoseksualiteit is nog belange niet geheel gekend (blijkt ook sterk multifactorieel), maar genetische componenten worden niet louter van ouder op kind doorgegeven eh. Een genetisch familiaal patroon met meer aanleg tot homoseksualiteit wordt ook doorgegeven via nauwe verwanten. Groepen die over meer van die genetische aanleg beschikken hebben dan weldegelijk een evolutionair voordeel.

Het omgekeerde is ook zo. Groepen met een verhoogde kans op genetische aandoeningen kunnen zich minder goed voortplanten, omdat ze meer uitval hebben en meer zorg voor diegene met de aandoening. Die hebben 'minder tijd', ook zij die die aandoening niét hebben.

De natuur denkt niet "laat ik die eens wat homo's geven zodat ze meer tijd hebben", net zoals ze niet denkt "laat ik die eens een ziekte geven zodat ze minder tijd hebben".

Overigens zijn zaken als pleegzorg en adoptie sowieso minder natuurlijk, aangezien je dan de zorg opneemt voor kinderen die in het geheel niets met je genetische groep te maken hebben. Het ligt meer voor de hand om zorg op te nemen voor mensen waarmee je nauwer verwant bent.

Dat kan allemaal wel best zijn, en zo is het ook, maar de onmogelijkheid om met homoseksualiteit kinderen te krijgen, kan ik toch niet zien als een mogelijke functie van homoseksualiteit die alsdusdanig zou bijdragen aan een meer succesvol voortplanten van de anderen.

Ik denk dat eerder het vruchtbaar zijn en het juist wél kunnen voortplanten bijdraagt tot de instandhouding van de soort en het niet kunnen voortplanten eerder een afwijking is.

Ik vind wat u zegt wat vergezocht eerlijk gezegd. Mocht dan nog uit de praktijk blijken dat homoseksuelen inderdaad bijdragen aan de opvoeding van kinderen op zo'n wijze dat ze daarin duidelijk verschillen met onvruchtbare hetero's bijvoorbeeld, dan zou ik je misschien nog kunnen tegemoet komen. Maar in mijn waarneembare leefwereld is dat dus niet het geval. Noch heden, noch in het verleden; noch in deze, noch in andere culturen.

Mij klinkt het zo'n beetje als zouden mensen die geboren worden met een beetje doofheid functioneel zouden kunnen zijn bij groepen van mensen die niet zo goed tegen lawaai kunnen.

Laat ons alsjeblief een kat ook een kat durven noemen.

Het is een afwijking.

Paulus.

[Raf]

Oorspronkelijk geplaatst door Paulus

Laat ons alsjeblief een kat ook een kat durven noemen.

Het is een afwijking.

Nee, dat is het niet. Er is wat seksuele beleving tussen consenting adults betreft immers geen norm.

[Paulus]

Oorspronkelijk geplaatst door Raf

Nee, dat is het niet. Er is wat seksuele beleving tussen consenting adults betreft immers geen norm.

Zich niet kunnen voortplanten, binnen een relatie, met de partner van je keuze, heeft niks met toestemming te maken.

Paulus.