Wie zijn kant kiest U? De Israëlische of Palestijnse?

[atmosphere]

Oorspronkelijk geplaatst door Roland Ronceval

Wanneer begint de Moderne Tijd nu weer? Met de Franse Revolutie, of de Amerikaanse, of met de val van Napoleon?

En waar? Want in de ganse mohammedaanse wereld is hij nog niet eens begonnen.

En als je het over de eigentijdse tijd zou willen hebben, dat is de periode die begint na WW2.

Je zou kunnen stellen dat Modern Times het einde aankondigt van de Moderne Tijd? Maar Chaplin wordt ook niet meer bekeken vandaag, of toch?

Wanneer Israel pretendeert een beschaaft volk te zijn , dan moeten ze zichzelf ook houden aan de principes die daarbij horen.

Laten w eeens praten over de oplossing van het probleem:
Hier een interview met een ex-zionistische jeugdleider, supporter van Israel
en realist van het eerste uur:

http://vimeo.com/14835834

[ministe van agitatie]

Oorspronkelijk geplaatst door Hertog van Gelre

Hoewel het Palestijnse volk tot 1967 niet bestond erkent iedereen het bestaan van het 'Palestijnse volk'. Inclusief Israël.

Dat klopt en er bestaat ook een Palestijnse volk, met name zij die in dat geografisch gebied wonen en derhalve een gemeenschappelijke geschiedenis, cultuur en taal hebben.

Zo is er ook een Israëlisch volk dat zich ontwikkelt sinds 1947 zoiets. Met een gemeenschappelijke taal, cultuur, geschiedenis, ontwikkeling, etc.

Maar dat zegt natuurlijk niets over het al dan niet bestaan van een Joods volk. Vandaar ook de falsificatie om Israël te vereenzelvigen met het Joodse volk.

[Hertog van Gelre]

Oorspronkelijk geplaatst door ministe van agitatie

Waarom en in welke zin is het Joodse volk 'een bijzonder geval'? Omdat ze niet aan de omschrijving voldoen maar toch als dusdanig gepromoot worden?

Om te beginnen vanwege de diaspora, hoewel u dat wel geen argument zult vinden.

Het Joodse volk is een bijzonder geval. Kijk, op zich voldoet het al in zijn geheel aan de gegeven definitie maar er speelt nog meer:
Eerst werden Joden eeuwenlang door anderen beschouwd (en vervolgd) als een 'apart volk', ongeacht etniciteit, nationaliteit of geloof dat ze aanhingen. Andersom is het ingewikkelder. Er zijn Joden die vonden dat ze volledig moesten assimileren met hun omgeving, er waren er die hun identiteit vonden in hun religie of taal maar zich wél Duitser, Fransman, Palestijn, Nederlander voelden, én er waren er die vonden dat religie en natie (grond) moesten samenvallen.

(Daarnaast zijn er wetenschappelijke studies verricht die op basis van DNA-materiaal aantonen dat Joden wel degelijk onderling genetisch verwant zijn en het gehele Kazharen-verhaal en het boek van Sand naar het rijk der fabelen verwijzen. Maar dat hoort los te staan van de gehanteerde definitie. Immers

Hoe dan ook: Een volk kan ook een bepaalde groep mensen zijn die onderlinge verwantschap en verbondenheid voelen op basis van één of meerdere gemeenschappelijke kenmerken.

Zigeuners (Roma en Sinti) is overigens ook een bijzonder geval.

[Hertog van Gelre]

Oorspronkelijk geplaatst door Nestor Burma

Sinds burgerschap niets meer met nationaliteit, laat staan etniciteit te maken heeft. Kijk eens om je heen: je woont niet in Groot-Nederland of Nederland, maar gewoon in "Land" - een vacuüm dat moet dienen om alles en iedereen in te kunnen integreren.

'Volk' heeft alles te maken met 'cultuur'. En aangezien 'cultuur' een organisch iets is dat voortdurend verandert, verandert de betekenis van 'burgerschap' ook.

Oorspronkelijk geplaatst door Nestor Burma

Met die redenering is een Jodenster ook een vorm van erkenning als volk.

Dat �*s het ook maar wel een zeer wrange. U illustreert hier trouwens precies wat ik bedoel. Je kunt niet een groep eeuwenlang beschouwen en vervolgen als 'volk' maar opeens je mening veranderen als dat 'volk' een eigen staat heeft weten te installeren. Dan is het opeens geen 'volk' meer?

Israël is een Joodse staat zoals Iran een Islamitische staat en Saoudi-Arabië een Arabische staat is: Natuurlijk wonen elders ook moslims en/of Arabieren.

Oorspronkelijk geplaatst door Nestor Burma

Vraag eens aan al uw Joodse kennissen wat ze vinden van de Al Aqsa-moskee. Moet je écht eens doen!

Niemand haalt het in zijn hoofd die moskee af te breken. Integendeel. Dat blijkt trouwens wel uit het verschil tussen de Jordaanse occupatie van Jeruzalem en het Israëlische beheer ervan vanaf 1967. Jordanië heeft tientallen Joodse gebedshuizen en synagogen verwoest, Israël heeft alle moskeeën intact gelaten.

Degenen die de Al Aqsa écht willen afbreken zijn een minderheid van een minderheid en veelal Christelijke religieuze zotten die geloven dat we in de eindtijd leven en hierdoor de wederkomst van Christus willen bespoedigen.

[Roland Ronceval]

Oorspronkelijk geplaatst door atmosphere

Wanneer Israel pretendeert een beschaaft volk te zijn , dan moeten ze zichzelf ook houden aan de principes die daarbij horen.

Laten w eeens praten over de oplossing van het probleem:
Hier een interview met een ex-zionistische jeugdleider, supporter van Israel
en realist van het eerste uur:

http://vimeo.com/14835834

Leuk te merken dat je intussen weet in welke tijd wij leven.

Onder de joden vindt men inderdaad de grootste en meest diverse denkers. Zelfs in de Moderne Tijd.

Karl Marx, Franz Kafka, Albert Einstein en zelfs een Noam Chomsky. Je bent vanzelfsprekend ook vertrouwd met Peter Singer en zeker met Jacques Derrida, waarbij ik dan weer moet denken aan "onze" Paul de Man. Maar daarover uitweiden zou ons hier te ver leiden.

Was de maker van "Modern Times" ook joods?

Er zijn er zo weinig, en ze doen toch zo veel!

Er zijn bijna honderd keer meer mohammedanen, en die hebben oh zo weinig te betekenen, afgezien van het stoken van vuurtjes en het kelen van schapen en mensen en niet-mensen*. Ik denk dat dit hét probleem is dat de beschaafde wereld moet bezighouden vandaag.

*ter verduidelijking: in de mohammedaanse leer kent men het begrip "mens" niet. Men is "moslim" of men is dat niet, en als men het niet is dan is men zo veel waard als een beest.

[Tegenlicht]

Oorspronkelijk geplaatst door Roland Ronceval

Leuk te merken dat je intussen weet in welke tijd wij leven.

Onder de joden vindt men inderdaad de grootste en meest diverse denkers. Zelfs in de Moderne Tijd.

Karl Marx, Franz Kafka, Albert Einstein en zelfs een Noam Chomsky. Je bent vanzelfsprekend ook vertrouwd met Peter Singer en zeker met Jacques Derrida, waarbij ik dan weer moet denken aan "onze" Paul de Man. Maar daarover uitweiden zou ons hier te ver leiden.

Was de maker van "Modern Times" ook joods?

Er zijn er zo weinig, en ze doen toch zo veel!

Er zijn bijna honderd keer meer mohammedanen, en die hebben oh zo weinig te betekenen, afgezien van het stoken van vuurtjes en het kelen van schapen en mensen en niet-mensen*. Ik denk dat dit hét probleem is dat de beschaafde wereld moet bezighouden vandaag.

*ter verduidelijking: in de mohammedaanse leer kent men het begrip "mens" niet. Men is "moslim" of men is dat niet, en als men het niet is dan is men zo veel waard als een beest.

Wie of wat is de beschaafde wereld? Sta mij toe te bulderlachen.

[Roland Ronceval]

Oorspronkelijk geplaatst door Tegenlicht

Wie of wat is de beschaafde wereld? Sta mij toe te bulderlachen.

Men zou kunnen stellen dat onze wereld beschaafd is onder meer omdat men kan bulderlachen als men in de spiegel kijkt. Cultuurrelativisme is in een onbeschaafde wereld onbestaande.

Ik weet niet of een lang artikel hier kan, om technische redenen, wegens de forumregels, of omdat het publiek het toch niet leest. Ik waag het er maar op, het is intussen al gerijpt en als ik me goed herinner komt het uit de pen van ene Paul Cliteur.

Het decadente cultuurrelativisme

14/02/2004

Het is taboe geworden om de eigen cultuur als norm te nemen, stelt Paul Cliteur vast. Nochtans kunnen we gerust een voorbeeld nemen aan de Grieken destijds, die terecht trots waren op hun beschaving. Die tegendraadse analyse schreef Cliteur in Tegen de decadentie. De democratische rechtstaat in verval. Een fragment. Paul Cliteur

Velen wijzen erop dat de Europese beschaving tegenwoordig in verval is. Volgens de Amerikaanse historici Jacques Barzun en John Lukacs staan we aan the End of an Age. Hier krijgt endism een onheilspellend karakter. Het eind is een tijd van ommekeer, een crisis die het onvermijdelijke verval inluidt. Misschien is dat juist. Maar dan alleen omdat velen tegenwoordig denken dat dit het geval is; omdat velen tegenwoordig twijfelen aan de grootheid van de Europese beschaving; omdat sprake is van een failure of nerve. Wat om zich heen grijpt is een mentaliteit van cultuurrelativisme dat bijna alle intellectuelen in de greep houdt. ,,Wie ben jij om mijn gedrag te beoordelen?'' ,,Wat geeft jou het recht om jouw maatstaven aan mij op te leggen?'' ,,Dat zeg jij!''

Hoe vaak hoor je dat niet? Nog couranter is het collectieve relativisme. Als je zegt dat je een bepaalde misstand in een ander land verwerpt, zegt men: ,,Ja, maar wie zijn wij om onze normen aan hen op te leggen? Is dat niet een beetje arrogant?''

Deze overtuiging is zo wijdverbreid dat men het relativisme wel de publieke religie van deze tijd zou kunnen noemen. Je moet tenslotte allemaal een ,,beetje kunnen relativeren'', is het niet? Als je niet meer kunt relativeren, dan gaat het serieus mis. Wát er dan misgaat wordt doorgaans niet verteld en behoeft ook niet verteld te worden, want bijval aan de relativeringsnorm geschiedt en passant, zoals met een opmerking over het weer. Als de buurman zegt: ,,Lekker weer vandaag, niet?'', word je ook niet geacht te antwoorden: ,,Hoe bedoel je? Ik vind het nogal koud.'' Je zegt: ,,Heerlijk'', en als je het er niet mee eens bent zwijg je. Zo zwijgen we ook als de relativeringsnorm wordt geventileerd. Elke dag gebeurt het. Aan de koffie, in de trein, in de krant, in de schoolboekjes en op radio en tv.

Vooral in groepsverband wordt de relativismenorm bevestigd. Wie een kritische opmerking maakt over een andere cultuur, krijgt te horen: ,,Dat zeggen wij, maar wie zijn wij? Wij mogen onze eigen, westerse, waarden toch niet opdringen aan andere culturen?'' De vraag is natuurlijk wat de relativist met zijn opmerkingen afwijst. Onder andere dit: absolute en universele morele standaards waarmee gedrag zou kunnen worden beoordeeld. Er zijn geen waarden en normen die absoluut gelden, dat wil zeggen: geen uitzonderingen kennen. Ook zijn er geen waarden en normen die universeel gelden, dat wil zeggen: geldig zijn voor alle mensen, alle culturen, alle maatschappijen.

Wie denkt dat sommige waarden en normen wél universele gelding hebben, heeft eenvoudigweg te weinig gereisd. Hij denkt dat de gewoonten van zijn dorpje in de hele wereld als dwingende moraal ervaren worden. Wie gelooft in absolute waarden en normen is een gevaarlijke ayatollah of een wereldvreemde gelovige. De ware wereldburger weet te relativeren. Hij is ruimdenkend en tolerant. De consequentie van het relativisme is ook dat niet één cultuur beter of superieur kan zijn aan een andere. Er is immers geen bovenculturele maatstaf op basis waarvan men een dergelijke superioriteit zou kunnen vaststellen. De liberaal-verlichte intelligentsia van de moderne tijd beschouwt het relativisme min of meer als vanzelfsprekend. Neem de volgende uitspraak van de journalist-intellectueel Marcel van Dam: ,,Wie bereid is over de grenzen van de eigen cultuur en de eigen generatie heen te kijken, moet tot de conclusie komen dat culturen nooit beter of slechter zijn dan andere culturen. In iedere cultuur heb je ploerten, heiligen en alles wat daartussen zit. En zelfs die uitspraak moet gerelativeerd worden omdat er geen absolute criteria zijn om af te meten of iemand een ploert is of een heilige.''

Wie het relativisme niet onderschrijft, omdat hij gelooft in universele waarden en normen, wordt meteen provincialisme en benauwdheid toegeschreven. Hij kan kennelijk de grenzen van de eigen cultuur en generatie niet overstijgen. Dat moet wel een erg geborneerd mens zijn. Als voornaamste argument voor het relativisme lijkt hier te worden opgevoerd dat, omdat er geen absolute criteria zijn om vast te stellen of iemand ploert of heilige is ook niet kan worden uitgemaakt wie dat is.

Maar het cultuurrelativisme kan niet anders dan in nihilisme eindigen, precies zoals gebeurde in de Griekse sofistiek. Als je zegt dat niet de mens als soort, maar elke individuele mens de maat van alle dingen is, waarom zou je dan nog met elkaar debatteren over morele zaken? Dat is allemaal zinloos. Moraal is dan tenslotte een zaak van opinie, en over smaak valt niet te twisten. In die positie heeft het ook geen enkele zin meer te zeggen: ,,Wat in nazi-Duitsland gebeurde was afschuwelijk'', immers: 's lands wijs, 's lands eer. We kunnen ook geen vrouwenbesnijdenis in Sudan afwijzen, want wie zijn wij om 'onze cultuur' aan hen als voorbeeld voor te houden? We kunnen ook de mores van jeugdbendes in het eigen land niet meer veroordelen, want die mores maken deel uit van die specifieke cultuur. En alle culturen zijn toch gelijk?

Mogen we Europees superioriteitsgevoel cultiveren?

Het superioriteitsgevoel dat de Grieken kenmerkte, hun onbekommerde geloof in universele waarden, was eens ook kenmerkend voor Europa. De Europese beschaving stond model voor de wereld en ook het materiaal dat door cultureel antropologen werd aangedragen over andere beschavingen, kon ons niet in ons cultureel superioriteitsgevoel schokken. In 1928 schreef de kunstcriticus Clive Bell dat antropologen nauwgezette studies hadden gemaakt van de leefwijze van barbaarse volkeren. Daaruit zou je kunnen leren wat beschaving niet is (,,These admirable anthropologists have made minute studies of the manners and beliefs of the most barbarous of these barbarous peoples; and it is from their studies that I hope to learn at least what civilization is not.'')

Maar dat is dan misschien wel de 'laatste' manifestatie van Europees superioriteitsgevoel. Daarna is het snel bergafwaarts gegaan met het Europees zelfbewustzijn. Ongetwijfeld hebben twee wereldoorlogen daaraan een belangrijke bijdrage geleverd. Opvallend is dat tegenwoordig zelfs het begrip 'beschaving' veel van zijn glans heeft verloren. Bij beschavingen denken we tegenwoordig aan iets opgeklopts, iets geaffecteerds, aan een pretentie die niet waargemaakt kan worden. Beschaving, poeh-poeh, dat klinkt gewichtig.

Zo impopulair als de notie 'beschaving' tegenwoordig is, zo populair is de notie 'cultuur'. Bij 'cultuur' gaan de harten sneller kloppen. Vooral wanneer het gaat om ieders eigen cultuur. Hier en daar wordt zelfs gesproken van een recht op die 'eigen cultuur'. Ik deel die opvatting niet. Er zijn verwerpelijke culturen. Nazi-Duitsland was geen beschaving, maar het was wel een cultuur. De mores van een straatbende in de sloppen van Los Angeles vormen een cultuur, ook al is men zo onbeschaafd door conflicten met stiletto's uit te vechten en vrouwen te verkrachten. Maar wie tegenwoordig nog gelooft in universele waarden en denkt dat deze wel degelijk binnen één specifieke cultuur, bijvoorbeeld de Europese, de beste verankering hebben gekregen, is duidelijk niet erg bij de tijd. Men moet dan wel een naïeveling of ongecultiveerd zijn, zoals de Italiaanse president Silvio Berlusconi. Hij zei: ,,We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, een systeem dat berust op welzijn, respect voor mensenrechten en respect voor religieuze rechten -- iets wat je niet hebt in islamitische landen.'' De Italiaanse premier zei ook dat het Westen zijn tradities van vrijheid, democratie en tolerantie moet blijven koesteren. ,,Dit zijn waarden waar we trots op moeten zijn, hoeveel kritiek op de huidige ontwikkelingen er ook is van de kant van de antiglobaliseringsgroepen.'' Maar het waren niet voornamelijk de antiglobaliseringsgroepen waar Berlusconi zich tegen afzette, het was de islam. Een deel van de islamitische wereld zou zijn blijven steken in het jaar 1400, zei hij. Er stak een storm van protest op. Prodi, voorzitter van de Europese commissie en landgenoot van Berlusconi, nam afstand van de Italiaanse premier. Hij pleitte voor een ,,humaan Europa, open voor alle tradities en alle godsdiensten.''

,,Voor alle tradities, mijnheer Prodi?'' is men geneigd te vragen. ,,Ook die van de Ku Klux Klan? De vrouwonvriendelijke traditie van het islamisme? Of het racisme van de nazi's? Is niet juist kenmerkend voor Europa dat het humaan wilde zijn? En vooronderstelt dat niet een norm? De norm dat men stelling neemt tegenover alle levensbeschouwingen en ideologieën die inhumaan zijn?

Het is misschien goed deze relativistische uitspraken van onze politieke leiders over onze cultuur eens te vergelijken met de wijze waarop de Griekse staatsman Pericles zijn tijd typeerde. Hij zegt (volgens Thucydides, die ons zijn rede heeft overgeleverd) dat Athene zich onderscheidt door de kwaliteit van haar politieke instituties. Het is een democratie. Bovendien heerst in Athene niet de willekeur van een machthebber, maar is het een staat onder de heerschappij van het recht. ,,Wij gehoorzamen aan hen die boven ons zijn gesteld, alsook aan de wetten'', zegt Pericles.

Hier is een staatsman aan het woord die nog gelooft in beschaving. Hij zegt niet: ,,Het maakt niet uit of je de Griekse beginselen onderschrijft of die van de barbaren, het is toch allemaal gelijk.'' Pericles voelt zich kennelijk uitstekend thuis bij een soort van superioriteitsdenken. Hij vindt het helemaal niet gevaarlijk maatstaven te hanteren waarmee een hoogstaande beschaving van een verwerpelijke kan worden onderscheiden. Een Griekenland dat open zou staan voor alle tradities en godsdiensten, zou hij decadent hebben gevonden. Dat is immers een cultuur die niet meer gelooft in zichzelf. Zo'n cultuur is voorbeschikt om ten onder te gaan. Hun leiders staan met de mond vol tanden wanneer de vraag wordt gesteld: ,,waarvoor worden wij, Europeanen, geacht te strijden?''

De grote vraag voor de toekomst is of Europa zich nog steeds kan laten bezielen door bepaalde idealen, en wat deze idealen zouden moeten zijn. De Britse classicus Gilbert Murray schreef in 1953 -- dus na ook de Tweede Wereldoorlog te hebben meegemaakt -- dat hij wel degelijk in zulke idealen geloofde. Hij zei het als volgt: ,,Ik heb het gevoel dat de westerse samenleving, met al haar fouten en vulgariteiten, en met alles dat deze kan leren van bepaalde oosterse naties, geroepen is om de wereld te leiden, en wel dankzij de Hellenistische en christelijke erfenis.'' Hij constateert dat er verschrikkelijke dingen zijn gebeurd, zeker, maar: ,,Ik zie geen reden om eraan te twijfelen dat onze christelijke en Hellenistische beschaving zich op het juiste pad bevindt.''

Murray schrijft dat elke beschaving haar wortels in het verleden heeft. Zo heeft de westerse beschaving zijn wortels in Rome, Jeruzalem en Athene. Soms hebben we het over ,,christelijk'', een andere keer over ,,Helleens''. Dat betekent natuurlijk niet dat er geen andere beschavingen invloed hebben gehad op de westerse. Maar die invloed is dan toch iets waarvan we ons nauwelijks meer bewust zijn. Als we daarvan hebben geleend, dan is het plagiaat geweest; we hebben iets overgenomen zonder bronvermelding. Ten aanzien van de Griekse en de joods-christelijke bronnen zijn we ons echter bewust dat we door die beschavingen zijn beïnvloed.

Daarbij moet overigens ook de Romeinse beschaving genoemd worden. De invloed daarvan is overal aanwezig. In ons rechtssysteem, in onze manier van het besturen van het land. Maar graven we dieper, zo zegt Murray, dan blijken die Romeinse opvattingen diepgaand schatplichtig te zijn aan de Griekse. Het Latijnse alfabet is eigenlijk Grieks. Ook het Romeins recht, dat zozeer zijn stempel op de Europese cultuur gedrukt heeft, is in oorsprong Grieks. Ook onze politieke opvattingen gaan in feite terug op de Griekse. Een Romeinse dichter heeft wel eens opgemerkt dat het door de Romeinen 'overwonnen Griekenland' in feite zijn overwinnaar gevangen heeft genomen. Ondanks het militaire overwicht van Rome was Athene cultureel superieur. Murray zegt: ,,Toen andere volkeren alleen nog maar wat konden mompelen, spraken de Grieken al gearticuleerd. Zij konden helder denken; zij konden ook dingen uitleggen en onderwijzen.''

Ook de al genoemde Clive Bell valt Murray bij in zijn waardering van de Grieken. Rome wordt over het algemeen gezien als een vaak ongeïnspireerde echo van de Griekse beschaving. Hij schuwt daarbij de volgende controversiële vergelijking niet. ,,Homerus en Sophocles schreven omdat zij iets te zeggen hadden. Voor Virgilius en Seneca was het al goed als zij iets konden zeggen.'' Dat lijkt mij overdreven, maar het is waar: de Grieken hadden een superieure cultuur.

[atmosphere]

Oorspronkelijk geplaatst door Roland Ronceval

Leuk te merken dat je intussen weet in welke tijd wij leven.

Er zijn bijna honderd keer meer mohammedanen, en die hebben oh zo weinig te betekenen, afgezien van het stoken van vuurtjes en het kelen van schapen en mensen en niet-mensen*. Ik denk dat dit hét probleem is dat de beschaafde wereld moet bezighouden vandaag.

*ter verduidelijking: in de mohammedaanse leer kent men het begrip "mens" niet. Men is "moslim" of men is dat niet, en als men het niet is dan is men zo veel waard als een beest.

Totale kletskoek waaruit blijkt dat u niets van Moslims weet. De door u omschreven extremistische moslims zijn er maar heel weinig. De meerderheid van de Moslims heeft hele andere ideeën.

juist de zogenaamde beschaafde wereld zou zich niet schuldig moeten maken aan de meest verschrikkelijke mensonterende zaken.
bovendien is een beschaafd mens niets meer waard dan een minder beschaaft mens.

[Tegenlicht]

Oorspronkelijk geplaatst door Roland Ronceval

Men zou kunnen stellen dat onze wereld beschaafd is onder meer omdat men kan bulderlachen als men in de spiegel kijkt. Cultuurrelativisme is in een onbeschaafde wereld onbestaande.

Ik weet niet of een lang artikel hier kan, om technische redenen, wegens de forumregels, of omdat het publiek het toch niet leest. Ik waag het er maar op, het is intussen al gerijpt en als ik me goed herinner komt het uit de pen van ene Paul Cliteur.

Het decadente cultuurrelativisme

14/02/2004

Het is taboe geworden om de eigen cultuur als norm te nemen, stelt Paul Cliteur vast. Nochtans kunnen we gerust een voorbeeld nemen aan de Grieken destijds, die terecht trots waren op hun beschaving. Die tegendraadse analyse schreef Cliteur in Tegen de decadentie. De democratische rechtstaat in verval. Een fragment. Paul Cliteur

Velen wijzen erop dat de Europese beschaving tegenwoordig in verval is. Volgens de Amerikaanse historici Jacques Barzun en John Lukacs staan we aan the End of an Age. Hier krijgt endism een onheilspellend karakter. Het eind is een tijd van ommekeer, een crisis die het onvermijdelijke verval inluidt. Misschien is dat juist. Maar dan alleen omdat velen tegenwoordig denken dat dit het geval is; omdat velen tegenwoordig twijfelen aan de grootheid van de Europese beschaving; omdat sprake is van een failure of nerve. Wat om zich heen grijpt is een mentaliteit van cultuurrelativisme dat bijna alle intellectuelen in de greep houdt. ,,Wie ben jij om mijn gedrag te beoordelen?'' ,,Wat geeft jou het recht om jouw maatstaven aan mij op te leggen?'' ,,Dat zeg jij!''

Hoe vaak hoor je dat niet? Nog couranter is het collectieve relativisme. Als je zegt dat je een bepaalde misstand in een ander land verwerpt, zegt men: ,,Ja, maar wie zijn wij om onze normen aan hen op te leggen? Is dat niet een beetje arrogant?''

Deze overtuiging is zo wijdverbreid dat men het relativisme wel de publieke religie van deze tijd zou kunnen noemen. Je moet tenslotte allemaal een ,,beetje kunnen relativeren'', is het niet? Als je niet meer kunt relativeren, dan gaat het serieus mis. Wát er dan misgaat wordt doorgaans niet verteld en behoeft ook niet verteld te worden, want bijval aan de relativeringsnorm geschiedt en passant, zoals met een opmerking over het weer. Als de buurman zegt: ,,Lekker weer vandaag, niet?'', word je ook niet geacht te antwoorden: ,,Hoe bedoel je? Ik vind het nogal koud.'' Je zegt: ,,Heerlijk'', en als je het er niet mee eens bent zwijg je. Zo zwijgen we ook als de relativeringsnorm wordt geventileerd. Elke dag gebeurt het. Aan de koffie, in de trein, in de krant, in de schoolboekjes en op radio en tv.

Vooral in groepsverband wordt de relativismenorm bevestigd. Wie een kritische opmerking maakt over een andere cultuur, krijgt te horen: ,,Dat zeggen wij, maar wie zijn wij? Wij mogen onze eigen, westerse, waarden toch niet opdringen aan andere culturen?'' De vraag is natuurlijk wat de relativist met zijn opmerkingen afwijst. Onder andere dit: absolute en universele morele standaards waarmee gedrag zou kunnen worden beoordeeld. Er zijn geen waarden en normen die absoluut gelden, dat wil zeggen: geen uitzonderingen kennen. Ook zijn er geen waarden en normen die universeel gelden, dat wil zeggen: geldig zijn voor alle mensen, alle culturen, alle maatschappijen.

Wie denkt dat sommige waarden en normen wél universele gelding hebben, heeft eenvoudigweg te weinig gereisd. Hij denkt dat de gewoonten van zijn dorpje in de hele wereld als dwingende moraal ervaren worden. Wie gelooft in absolute waarden en normen is een gevaarlijke ayatollah of een wereldvreemde gelovige. De ware wereldburger weet te relativeren. Hij is ruimdenkend en tolerant. De consequentie van het relativisme is ook dat niet één cultuur beter of superieur kan zijn aan een andere. Er is immers geen bovenculturele maatstaf op basis waarvan men een dergelijke superioriteit zou kunnen vaststellen. De liberaal-verlichte intelligentsia van de moderne tijd beschouwt het relativisme min of meer als vanzelfsprekend. Neem de volgende uitspraak van de journalist-intellectueel Marcel van Dam: ,,Wie bereid is over de grenzen van de eigen cultuur en de eigen generatie heen te kijken, moet tot de conclusie komen dat culturen nooit beter of slechter zijn dan andere culturen. In iedere cultuur heb je ploerten, heiligen en alles wat daartussen zit. En zelfs die uitspraak moet gerelativeerd worden omdat er geen absolute criteria zijn om af te meten of iemand een ploert is of een heilige.''

Wie het relativisme niet onderschrijft, omdat hij gelooft in universele waarden en normen, wordt meteen provincialisme en benauwdheid toegeschreven. Hij kan kennelijk de grenzen van de eigen cultuur en generatie niet overstijgen. Dat moet wel een erg geborneerd mens zijn. Als voornaamste argument voor het relativisme lijkt hier te worden opgevoerd dat, omdat er geen absolute criteria zijn om vast te stellen of iemand ploert of heilige is ook niet kan worden uitgemaakt wie dat is.

Maar het cultuurrelativisme kan niet anders dan in nihilisme eindigen, precies zoals gebeurde in de Griekse sofistiek. Als je zegt dat niet de mens als soort, maar elke individuele mens de maat van alle dingen is, waarom zou je dan nog met elkaar debatteren over morele zaken? Dat is allemaal zinloos. Moraal is dan tenslotte een zaak van opinie, en over smaak valt niet te twisten. In die positie heeft het ook geen enkele zin meer te zeggen: ,,Wat in nazi-Duitsland gebeurde was afschuwelijk'', immers: 's lands wijs, 's lands eer. We kunnen ook geen vrouwenbesnijdenis in Sudan afwijzen, want wie zijn wij om 'onze cultuur' aan hen als voorbeeld voor te houden? We kunnen ook de mores van jeugdbendes in het eigen land niet meer veroordelen, want die mores maken deel uit van die specifieke cultuur. En alle culturen zijn toch gelijk?

Mogen we Europees superioriteitsgevoel cultiveren?

Het superioriteitsgevoel dat de Grieken kenmerkte, hun onbekommerde geloof in universele waarden, was eens ook kenmerkend voor Europa. De Europese beschaving stond model voor de wereld en ook het materiaal dat door cultureel antropologen werd aangedragen over andere beschavingen, kon ons niet in ons cultureel superioriteitsgevoel schokken. In 1928 schreef de kunstcriticus Clive Bell dat antropologen nauwgezette studies hadden gemaakt van de leefwijze van barbaarse volkeren. Daaruit zou je kunnen leren wat beschaving niet is (,,These admirable anthropologists have made minute studies of the manners and beliefs of the most barbarous of these barbarous peoples; and it is from their studies that I hope to learn at least what civilization is not.'')

Maar dat is dan misschien wel de 'laatste' manifestatie van Europees superioriteitsgevoel. Daarna is het snel bergafwaarts gegaan met het Europees zelfbewustzijn. Ongetwijfeld hebben twee wereldoorlogen daaraan een belangrijke bijdrage geleverd. Opvallend is dat tegenwoordig zelfs het begrip 'beschaving' veel van zijn glans heeft verloren. Bij beschavingen denken we tegenwoordig aan iets opgeklopts, iets geaffecteerds, aan een pretentie die niet waargemaakt kan worden. Beschaving, poeh-poeh, dat klinkt gewichtig.

Zo impopulair als de notie 'beschaving' tegenwoordig is, zo populair is de notie 'cultuur'. Bij 'cultuur' gaan de harten sneller kloppen. Vooral wanneer het gaat om ieders eigen cultuur. Hier en daar wordt zelfs gesproken van een recht op die 'eigen cultuur'. Ik deel die opvatting niet. Er zijn verwerpelijke culturen. Nazi-Duitsland was geen beschaving, maar het was wel een cultuur. De mores van een straatbende in de sloppen van Los Angeles vormen een cultuur, ook al is men zo onbeschaafd door conflicten met stiletto's uit te vechten en vrouwen te verkrachten. Maar wie tegenwoordig nog gelooft in universele waarden en denkt dat deze wel degelijk binnen één specifieke cultuur, bijvoorbeeld de Europese, de beste verankering hebben gekregen, is duidelijk niet erg bij de tijd. Men moet dan wel een naïeveling of ongecultiveerd zijn, zoals de Italiaanse president Silvio Berlusconi. Hij zei: ,,We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, een systeem dat berust op welzijn, respect voor mensenrechten en respect voor religieuze rechten -- iets wat je niet hebt in islamitische landen.'' De Italiaanse premier zei ook dat het Westen zijn tradities van vrijheid, democratie en tolerantie moet blijven koesteren. ,,Dit zijn waarden waar we trots op moeten zijn, hoeveel kritiek op de huidige ontwikkelingen er ook is van de kant van de antiglobaliseringsgroepen.'' Maar het waren niet voornamelijk de antiglobaliseringsgroepen waar Berlusconi zich tegen afzette, het was de islam. Een deel van de islamitische wereld zou zijn blijven steken in het jaar 1400, zei hij. Er stak een storm van protest op. Prodi, voorzitter van de Europese commissie en landgenoot van Berlusconi, nam afstand van de Italiaanse premier. Hij pleitte voor een ,,humaan Europa, open voor alle tradities en alle godsdiensten.''

,,Voor alle tradities, mijnheer Prodi?'' is men geneigd te vragen. ,,Ook die van de Ku Klux Klan? De vrouwonvriendelijke traditie van het islamisme? Of het racisme van de nazi's? Is niet juist kenmerkend voor Europa dat het humaan wilde zijn? En vooronderstelt dat niet een norm? De norm dat men stelling neemt tegenover alle levensbeschouwingen en ideologieën die inhumaan zijn?

Het is misschien goed deze relativistische uitspraken van onze politieke leiders over onze cultuur eens te vergelijken met de wijze waarop de Griekse staatsman Pericles zijn tijd typeerde. Hij zegt (volgens Thucydides, die ons zijn rede heeft overgeleverd) dat Athene zich onderscheidt door de kwaliteit van haar politieke instituties. Het is een democratie. Bovendien heerst in Athene niet de willekeur van een machthebber, maar is het een staat onder de heerschappij van het recht. ,,Wij gehoorzamen aan hen die boven ons zijn gesteld, alsook aan de wetten'', zegt Pericles.

Hier is een staatsman aan het woord die nog gelooft in beschaving. Hij zegt niet: ,,Het maakt niet uit of je de Griekse beginselen onderschrijft of die van de barbaren, het is toch allemaal gelijk.'' Pericles voelt zich kennelijk uitstekend thuis bij een soort van superioriteitsdenken. Hij vindt het helemaal niet gevaarlijk maatstaven te hanteren waarmee een hoogstaande beschaving van een verwerpelijke kan worden onderscheiden. Een Griekenland dat open zou staan voor alle tradities en godsdiensten, zou hij decadent hebben gevonden. Dat is immers een cultuur die niet meer gelooft in zichzelf. Zo'n cultuur is voorbeschikt om ten onder te gaan. Hun leiders staan met de mond vol tanden wanneer de vraag wordt gesteld: ,,waarvoor worden wij, Europeanen, geacht te strijden?''

De grote vraag voor de toekomst is of Europa zich nog steeds kan laten bezielen door bepaalde idealen, en wat deze idealen zouden moeten zijn. De Britse classicus Gilbert Murray schreef in 1953 -- dus na ook de Tweede Wereldoorlog te hebben meegemaakt -- dat hij wel degelijk in zulke idealen geloofde. Hij zei het als volgt: ,,Ik heb het gevoel dat de westerse samenleving, met al haar fouten en vulgariteiten, en met alles dat deze kan leren van bepaalde oosterse naties, geroepen is om de wereld te leiden, en wel dankzij de Hellenistische en christelijke erfenis.'' Hij constateert dat er verschrikkelijke dingen zijn gebeurd, zeker, maar: ,,Ik zie geen reden om eraan te twijfelen dat onze christelijke en Hellenistische beschaving zich op het juiste pad bevindt.''

Murray schrijft dat elke beschaving haar wortels in het verleden heeft. Zo heeft de westerse beschaving zijn wortels in Rome, Jeruzalem en Athene. Soms hebben we het over ,,christelijk'', een andere keer over ,,Helleens''. Dat betekent natuurlijk niet dat er geen andere beschavingen invloed hebben gehad op de westerse. Maar die invloed is dan toch iets waarvan we ons nauwelijks meer bewust zijn. Als we daarvan hebben geleend, dan is het plagiaat geweest; we hebben iets overgenomen zonder bronvermelding. Ten aanzien van de Griekse en de joods-christelijke bronnen zijn we ons echter bewust dat we door die beschavingen zijn beïnvloed.

Daarbij moet overigens ook de Romeinse beschaving genoemd worden. De invloed daarvan is overal aanwezig. In ons rechtssysteem, in onze manier van het besturen van het land. Maar graven we dieper, zo zegt Murray, dan blijken die Romeinse opvattingen diepgaand schatplichtig te zijn aan de Griekse. Het Latijnse alfabet is eigenlijk Grieks. Ook het Romeins recht, dat zozeer zijn stempel op de Europese cultuur gedrukt heeft, is in oorsprong Grieks. Ook onze politieke opvattingen gaan in feite terug op de Griekse. Een Romeinse dichter heeft wel eens opgemerkt dat het door de Romeinen 'overwonnen Griekenland' in feite zijn overwinnaar gevangen heeft genomen. Ondanks het militaire overwicht van Rome was Athene cultureel superieur. Murray zegt: ,,Toen andere volkeren alleen nog maar wat konden mompelen, spraken de Grieken al gearticuleerd. Zij konden helder denken; zij konden ook dingen uitleggen en onderwijzen.''

Ook de al genoemde Clive Bell valt Murray bij in zijn waardering van de Grieken. Rome wordt over het algemeen gezien als een vaak ongeïnspireerde echo van de Griekse beschaving. Hij schuwt daarbij de volgende controversiële vergelijking niet. ,,Homerus en Sophocles schreven omdat zij iets te zeggen hadden. Voor Virgilius en Seneca was het al goed als zij iets konden zeggen.'' Dat lijkt mij overdreven, maar het is waar: de Grieken hadden een superieure cultuur.

Wij zijn primaten, de een al wat meer dan de ander.

[Roland Ronceval]

Oorspronkelijk geplaatst door atmosphere

Totale kletskoek waaruit blijkt dat u niets van Moslims weet. De door u omschreven extremistische moslims zijn er maar heel weinig. De meerderheid van de Moslims heeft hele andere ideeën.

juist de zogenaamde beschaafde wereld zou zich niet schuldig moeten maken aan de meest verschrikkelijke mensonterende zaken.
bovendien is een beschaafd mens niets meer waard dan een minder beschaaft mens.

Tja. Je slaat er nogal op los met je argumenten. Iets té veel bij de mohammedanen in de leer geweest? Gelukkig dat ik hier beschermd zit achter een virtuele wereld van verschillen tussen ons.

Volgelingen van Mohammed die er andere ideeën op na houden, houden op moslim te zijn. Dan zouden zij namelijk een deel van de koran moeten afzweren, wat vanzelfsprekend niet mogelijk is.

[liberalist_NL]

Oorspronkelijk geplaatst door atmosphere

Totale kletskoek waaruit blijkt dat u niets van Moslims weet. De door u omschreven extremistische moslims zijn er maar heel weinig. De meerderheid van de Moslims heeft hele andere ideeën.

juist de zogenaamde beschaafde wereld zou zich niet schuldig moeten maken aan de meest verschrikkelijke mensonterende zaken.
bovendien is een beschaafd mens niets meer waard dan een minder beschaaft mens.

Natuurlijk wel. Een mens is zoveel waard als hij gewaardeerd wordt (presteert dus). Hippie New-Age inherente-waarde-van-de-mens bullshit blijft het beste waar het hoort: in de wietkelder.

[Johan Bollen]

Typische liberale logica. Dump de ouderen want ze presteren niet.

[liberalist_NL]

Oorspronkelijk geplaatst door Johan Bollen

Typische liberale logica. Dump de ouderen want ze presteren niet.

Kan het een keer wat minder zuur aan de linkerkant van het politieke spectrum? Dat was natuurlijk niet wat ik bedoelde. Met presteren bedoel ik natuurlijk niet alleen ''produceren''.

[Johan Bollen]

Oorspronkelijk geplaatst door liberalist_NL

Kan het een keer wat minder zuur aan de linkerkant van het politieke spectrum? Dat was natuurlijk niet wat ik bedoelde. Met presteren bedoel ik natuurlijk niet alleen ''produceren''.

Ben ik dan links?

en zuur?

Het was me nog niet opgevallen.

[liberalist_NL]

Oorspronkelijk geplaatst door Johan Bollen

Ben ik dan links?

en zuur?

Het was me nog niet opgevallen.

Mij wel. Misschien kunt u zich in het vervolg beter door anderen laten beoordelen.

[Nr.10]

De stand in deze poll was enkele minuten geleden 42-41.

Om er een gelijkspel van te maken heb ik ook gestemd.

De stand is nu 42-42. Zonder deze opportuniteit had ik niet gestemd.

[Jazeker]

Oorspronkelijk geplaatst door ministe van agitatie

Een idiote poll en nog idiotere vraag...

8

[Johan Bollen]

Oorspronkelijk geplaatst door liberalist_NL

Mij wel. Misschien kunt u zich in het vervolg beter door anderen laten beoordelen.

Ik heb niet zozeer de behoefte zoals u mensen in vakjes in te delen. Als het uw leven vatbaarder maakt me 'links' of 'zuur' te noemen doet u maar.

[liberalist_NL]

Oorspronkelijk geplaatst door Johan Bollen

Ik heb niet zozeer de behoefte zoals u mensen in vakjes in te delen. Als het uw leven vatbaarder maakt me 'links' of 'zuur' te noemen doet u maar.

Goed zo. Als mensen zich neutraal voordoen, en dat in werkelijkheid totaal niet zijn, spreek ik ze daarop aan.

[atmosphere]

Oorspronkelijk geplaatst door liberalist_NL

Natuurlijk wel. Een mens is zoveel waard als hij gewaardeerd wordt (presteert dus). Hippie New-Age inherente-waarde-van-de-mens bullshit blijft het beste waar het hoort: in de wietkelder.

Kortom, het misplaatste superioriteitsgevoel.
Mijn mening heeft niets met hippies te maken, maar is gebaseerd op het feit dat menselijk DNA overal en altijd nagenoeg hetzelfde is. Er bestaat geen superieur mensenras.

Tja er zijn mensen diegraag geloven dat het bestaat(der Ubermensch), dat geeft zo'n lekker gevoel, "wij zijn beter" en hebben daarom gelijk .