Zelfmoordcijfers doorheen de geschiedenis

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Flanelcondoom

Misschien ontstond hier een misverstand gisterennacht.

Ik was steeds bezig over het denkkader van een persoon, en niet over de omgeving.

Aanvullend: denkkaders beinvloeden wel omgeving en omgekeerd.
Een omgeving kan 'moetens' creëren.
Denkkaders kunnen ervoor zorgen dat je in een omgeving terechtkomt, of er niet meer uitgeraakt.
Het moment waarop je niet eens meer in een omgeving zit maar wel vierkant draait in een denkkader is een dodelijke situatie, tenzij je de bronnen vindt om dat denkkader uit te dagen.
En ik weiger mee te gaan in het denkkader dat dat uitdagen onmogelijk is.

[Flanelcondoom]

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

Aanvullend: denkkaders beinvloeden wel omgeving en omgekeerd.
Een omgeving kan 'moetens' creëren.
Denkkaders kunnen ervoor zorgen dat je in een omgeving terechtkomt, of er niet meer uitgeraakt.
Het moment waarop je niet eens meer in een omgeving zit maar wel vierkant draait in een denkkader is een dodelijke situatie, tenzij je de bronnen vindt om dat denkkader uit te dagen.
En ik weiger mee te gaan in het denkkader dat dat uitdagen onmogelijk is.

Uitdagen is mogelijk. Maar het eist bepaalde eigenschappen van de uitdager die niet iedereen hebben.

De messias, als het ware. "Sta op, en wandel".

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Flanelcondoom

Wel, het is niet zo makkelijk om zomaar een uitspraak te doen over beiden.

Het zit zo:

Indien iemand duidelijk in een contraproductieve situaie zit, is het inderdaad aan te raden om de persoon van situatie te doen veranderen, zoals jouw voorbeeld met de lening.
In sommige gevallen is dit doenbaar.

In andere hangt de omgeving nauw vast aan het denkkader.


Een denkkader ondermijnen is veel, veel moeilijker dan een situatie te veranderen. Tegen iemand die in een dwaze situatie zit kan men nog roepen "stap eruit, nu!!!".

"Verander van denkkader, nu!!!" is dan weer iets wat nooit zal werken.

Ik ga ook nergens beweren dat een denkkader veranderen m�*kkelijk is.
Ik ga evenmin beweren dat er een moment komt dat je kan zeggen: hey, fijn, nu heb ik opeens een tof en productief denkkader en het oude is weg.
Maar vanaf het moment dat er iéts een klein beetje verandert ben je wel aan het evolueren eh. In gang komen lijkt me moeilijker dan in gang blijven. En in gang blijven is dan al moeilijk, omdat je af en toe terug geworpen wordt op je oude denkkader. Maar dan weet je tenminste al dat er iets kan bewegen.

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Flanelcondoom

Uitdagen is mogelijk. Maar het eist bepaalde eigenschappen van de uitdager die niet iedereen hebben.

De messias, als het ware. "Sta op, en wandel".

In ieder geval, op het moment dat iemand beseft dat er best iets zou veranderen staan de voeten toch al in een geschikte positie om recht te kùnnen staan.
Misschien is "als ge nu opstaat, ga je voorover kwakken en u zeer doen, maar ge gaat tenminste voelen dat ge nog leeft" beter.

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Flanelcondoom

Ja, dat. Medemensen die niet enkel gewillig zijn, maar voldoende kwaliteiten hebben om hun goede wil effectief te kunnen doorstralen op een manier die werkt.

Jups. En ik ben iedere dag dankbaar dat ik die mensen heb gevonden.

[Flanelcondoom]

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

In ieder geval, op het moment dat iemand beseft dat er best iets zou veranderen staan de voeten toch al in een geschikte positie om recht te kùnnen staan.
Misschien is "als ge nu opstaat, ga je voorover kwakken en u zeer doen, maar ge gaat tenminste voelen dat ge nog leeft" beter.

Wat ik al te vaak ervaar bij mensen is wanneer ze iemand kennen waarmee iets ernstig mis is, ze vaak geen moeite doen om die persoon te bereiken. Dat het niet hun zaken zijn, of dat die persoon zelf maar zien wat die doet.
Vaak is het niet kwade wil, maar is het gewoon een gedachte dat men toch niks kan veranderen aan de situatie van die persoon, dat men niet "bevoegd" is, en vaak ook een moraliserend lijntje van "die moet gewoon een doel hebben in het leven".

't Is een beetje het probleem in deze maatschappij.

Ik probeer dit zoveel mogelijk niet te doen.


En anderen aanzetten.

[Flanelcondoom]

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

Jups. En ik ben iedere dag dankbaar dat ik die mensen heb gevonden.

Het ga je goed.

[globalmedia]

Oorspronkelijk geplaatst door Flanelcondoom

Het ga je goed.

zeer mooi twee mensen met een geschiedenis in depressies,
die mekaar op het internet ontmoeten

[Flanelcondoom]

Oorspronkelijk geplaatst door globalmedia

zeer mooi twee mensen met een geschiedenis in depressies,
die mekaar op het internet ontmoeten

Oh kijk eens aan, het zegt eens iets positief.

[globalmedia]

Oorspronkelijk geplaatst door Flanelcondoom

Oh kijk eens aan, het zegt eens iets positief.

geraak je snel in negativiteit?

[Groentje-18]

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

Ik vind zelfmoord inderdaad meestal niet de beste keuze nee, en ook niet de enige uitweg.
Wat wil je eigenlijk dat ik zeg? Als ik zeg dat ik het terecht vind dat sommige mensen mensen zelfmoord plegen zal het vast ook niet goed zijn voor jou eh?
Er zijn inderdaad situaties waarin ik het eens zou zijn met de keuze van de zelfmoordenaar, maar het lijkt me dat dat toch maar een minderheid is hoor.
Toen Yasmine zelfmoord pleegde, heb jij dan écht niet eens gedacht: gvd meid, dat was dom, je kon nog gelukkig worden. Zelfs al kan je begrijpen waarom iemand dat deed, ik slaag er echt niet in om dat in al die gevallen de slimste optie te vinden, verre van.

Maar goed, ik mag besluiten dat sommigen de situatie van zelfmoordenaars als hopeloos beschouwen?

Je hebt mijn post (bewust) verkeerd begrepen.

Je doet alsof het heel makkelijk is, een pure evidentie. Voor niet iedereen is het dat, dus. Te meer omdat oplossingen niet altijd zo simpel zijn, zoals jij je voorstelt. Er zijn genoeg situaties te bedenken waar je niet zo maar uitkomt. Minder dan een jaar (mss twee) geleden besprak je nog hoe je deze mensen tegenkwam in je praktijk en vroeg je me hoe ik erop zou reageren. Nu doe je alsof dat soort situaties niet bestaan en het allemaal 'aan de persoon ligt'. Jij hebt het iq, ik vermoed ook de financiële mogelijkheden, familie, vrienden, ... maar sta er eens bij stil dat niet iedereen dat heeft. En iets opbouwen is op het moment dat je een suïcide-ideatie hebt ook niet bepaald evident. Laat staan dat er moed voor is!

Dat het niet makkelijk is, bewijst inderdaad zeker een geval als Yasmine die het verder ook in mijn ogen wel allemaal mee had. Wat een wonder dat je me weer iets in de schoenen probeert te schuiven.

Echt hopeloze en uitzichtloze situaties, daarvoor is er euthanasie voorzien, trouwens.

[Groentje-18]

Oorspronkelijk geplaatst door Flanelcondoom

Nee. Daar gaat het niet om. Het gaat om de manier waarop je wereld ziet. Je denkkader, je wereldbeeld, je paradigma. De manier waarop jij je zintuiglijke impulsen ordent en categoriseert bij het binnenkrijgen. De labels die alle concepten krijgen en naar welke ze worden gerangschikt.

Ik denk niet dat je mij de betekenis daarvan moet gaan uitleggen.

Een denkkader is zelfbekrachtingend, waarmee ik bedoel:

(Ax. 0): Elk denkkader zal op elke mogelijke manieren streven naar het behoud van zichzelf en zal ontkrachting trachten te weerstaan.

Het denkkader is de persoon niet. Maar als een denkkader zeer nadelig is voor een persoon, zal het moeilijk zijn om eruit te stappen omdat het denkkader inert is, niet weg wilt.

Een denkkader zie ik niet als een virus dat streeft naar zelfbehoud.
Het gaat eerder om een 'niet anders meer kunnen' en self-fulfilling prophecies.
Het is geen eigen entiteit binnen de persoon en het heeft geen eigen wil.

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

Nu ga je me toch waarlijk niet zeggen dat jij tegen suicidalen zegt dat ze geen keuze hebben eh. Geloof ik niks van.
Ik stel alleen in de brousse gaan wonen ook niet voor als alternatief.
Wat wil je eigenlijk zeggen?

Jij zegt dus "eigen schuld, je had je omgeving maar tijdig moeten veranderen" "of je denkschema".
Mensen zijn nl uiteraard volledig bewust van al hun schema's en cognities en weten nog meer welke precies daarvan ziekmakend kunnen zijn.
Indien dat het geval is, kunnen ze die daarnaast nog perfect omtunen tot niet-ziekmakende cognities en een dag later huppelen ze door het leven. Niet dus.

Schema's zijn niet zo flexibel en je kan niet uit de omgeving stappen. De omgeving is nu eenmaal de omgeving, punt. Je kan daar een beetje esoterisch en abstract over beginnen doen, maar je kan er niet onderuit dat wat er gebeurt ook gebeurt, tenzij je in twijfel trekt dat wat zich aan je voordoet mogelijk niet de werkelijkheid is. (Wat me ook een ziekmakende cognitie lijkt, dus dat kan niet want jij bent daarvan verlost.) Of is er ook internet op Mars?

[Groentje-18]

Ik heb een hekel aan postverknippers.

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

voel je maar niet persoonlijk aangesproken, het was algemeen bedoeld.

Dan moet je opletten hoe je het schrijft.

Ja, die zitten daar inderdaad onterecht te sterven. Of vind jij het soms terecht dat sommige mensen sterven uit eenzaamheid? Nee toch eh.

Quoi?

Ik denk dat vriendschap het belangrijkste is in iemands leven. Ik denk dat er voor iedereen vrienden bestaan. Zaak is ze te vinden. Dat is niet simpel, maar opnieuw: ik denk niet dat er mensen zijn die van nature of zo gedoemd zijn het zonder vrienden te stellen, voor wie het nooit zal lukken, enzovoort.

Mooie theorie, ik ga zodra nog geloven in de sprookjesfee. Nu de praktijk.
Ik ken genoeg mensen die er nooit in geslaagd zijn vrienden te behouden (en soms zelfs te hebben) hoor. Oppervlakkige contacten genoeg, maar echte vrienden? Als in mensen waar je echt op kan rekenen en waar je van op aan kunt?
Denk jij trouwens dat ieder kakarter of persoonlijkheid zo makkelijk is? Wat met een Borderliner? Ik denk niet dat er daar ten overvloede sprake is van stevige
Wat met de ouderen die in het patroon zijn vervallen te zagen.
En als die mensen er dan in theorie wel zijn. Hoe ga je ze tegenkomen? Als je ze tegenkomt: hoe ze aanspreken? Hoe ervoor zorgen dat je ermee afspreekt? Hoe meermaals afspreken? ...
Vragen die mensen je zullen stellen... zeker als je het zo voorspiegelt als een kant-en klaar maaltijd die je continu overal op bestelling en op maat wordt aangeboden maar dat sommige mensen altijd willens nillens hebben weggewenkt.

Eh? Misschien nog eens goed herlezen. Er was een moment in m'n leven dat ik bewust heb gekozen om het met veel minder te doen dan ervoor. Ik heb van niemand hulp nodig gehad. Heeft ook leuke effecten hoor. Ik heb nu meer inkomen dan toen, maar ik geef nog steeds evenveel uit als toen. En ik zit belange niet te verkommeren hoor

Neen. Het was gewoon een bemerking in K&K �* la 'ik kan niet buitenkomen en ik heb geen eten'. Ik heb daarover nog mijn bezorgdheid geuit en gevraagd of er echt niemand was die je even iets kon komen brengen. Desnoods een pizza-leverancier. Maar ... dat is het 'm net. Iedereen zal wel iemand kennen die hem voedsel kan brengen in tijden van nood. Maar het zal vaak gaan om een voedselkoerier. Dat is voor velen de enige manier waarop ze zeker weten dat ze iets zullen krijgen.

Laatst werden we gebeld door een oud-collega van mijn moeder. Ze was ooit een zeer goede vriendin des huizes en we hadden super contacten. Dat is langzaamaan een beetje doodgebloed. Ieder zijn leven, hoe gaat dat hé? De wegen des levens. Het contact werd dus een stuk minder tot bijna niets meer. Laatst belde ze in nood. Ze had iets nodig, was immobiel en ... blijkbaar moest ze op ons beroep doen om het te brengen. Ondanks dat ze familie had die dichterbij wonen, buren, ... We waren stomverbaasd en in negatieve zin verrast. We bouwen het contact terug op. Maarja, hoe doe je zoiets? De vraag moet er zijn hé. Je kan jezelf moeilijk beginnen opdringen �* la "ah, ik geloof dat jij niemand hebt dus laten we samen een glaasje wijn gaan drinken". Die vrouw had overigens een zeer druk verenigingsleven en sportte... nu nog zelfs. De contacten daar bleken dus ook iets minder. :-/
Dan hebben we nog niet thema's als verlegenheid, sociale angst en sociale vermijding aangesneden.
Je gaat ook voorbij aan het feit dat mensen op een bepaalde leeftijd studeren, verhuizen, zich settlen, een partner kiezen, kindjes krijgen, ... vooral nog bezig zijn met de familie en werk, geen zeeën van vrije tijd hebben naast dit leven, ... Dat kan nogal eens roet in de vriendschap strooien hé. Echt, de werkelijkheid is een pak minder rooskleurig dan je dat beschrijft.
Of het moet zijn dat al die mensen gewoon achterlijke, onwelriekende debielen zijn met rotkarakters waardoor geen mens hen langer dan 5 minuten kan dulden.

En wat bedoel je daarmee?

Wat begrijp je daar niet aan?

Je doet alsof ik niet inzie hoe groot een probleem als eenzaamheid is.

Je lijkt het te bagatelliseren. Je schrijft nog net niet "oh, zelf gezocht".

Ik weiger gewoon te aanvaarden dat dit een oplosbaar probleem is voor het individu.

Zeker dat je dat wil schrijven? Het lijkt dat je weigert te aanvaarden dat het toch niet zo evident is voor iedereen.

Het cynische van de zaak is dat er op 500m afstand van elkaar 2 mensen eenzaam kunnen zitten wezen die prima zouden klikken met elkaar.

Zelfs op 5m afstand. En in de steden waarin we wonen, zullen er binnen de 500m misschien zelfs twintig. Maar we hebben het allemaal te druk met te doen alsof we het te druk hebben.
Neen, Txiki zei het ooit: "in België zegt iedereen: "we moeten nog eens afspreken"", maar er wordt nooit een datum geprikt.

Btw, je hebt zelf vrienden waarop je kan rekenen dus. Vind je dat iets wat een ander mag afbreken of kapotmaken? Of iets wat een ander mag gaan misbruiken?

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Flanelcondoom

Wat ik al te vaak ervaar bij mensen is wanneer ze iemand kennen waarmee iets ernstig mis is, ze vaak geen moeite doen om die persoon te bereiken. Dat het niet hun zaken zijn, of dat die persoon zelf maar zien wat die doet.
Vaak is het niet kwade wil, maar is het gewoon een gedachte dat men toch niks kan veranderen aan de situatie van die persoon, dat men niet "bevoegd" is, en vaak ook een moraliserend lijntje van "die moet gewoon een doel hebben in het leven".

't Is een beetje het probleem in deze maatschappij.

Ik probeer dit zoveel mogelijk niet te doen.


En anderen aanzetten.

Dat is waar. Maar gelukkig is niet iedereen zo.
De vraag is natuurlijk waar je de grens trekt. Je kan ook omslaan naar het omgekeerde, en je "bevoegd" gaan voelen voor zaken waar je niet bevoegd voor bent. De vraag is dan precies waar je niet bevoegd voor bent.

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Groentje-18

Je hebt mijn post (bewust) verkeerd begrepen.

Je doet alsof het heel makkelijk is, een pure evidentie. Voor niet iedereen is het dat, dus. Te meer omdat oplossingen niet altijd zo simpel zijn, zoals jij je voorstelt. Er zijn genoeg situaties te bedenken waar je niet zo maar uitkomt. Minder dan een jaar (mss twee) geleden besprak je nog hoe je deze mensen tegenkwam in je praktijk en vroeg je me hoe ik erop zou reageren. Nu doe je alsof dat soort situaties niet bestaan en het allemaal 'aan de persoon ligt'. Jij hebt het iq, ik vermoed ook de financiële mogelijkheden, familie, vrienden, ... maar sta er eens bij stil dat niet iedereen dat heeft. En iets opbouwen is op het moment dat je een suïcide-ideatie hebt ook niet bepaald evident. Laat staan dat er moed voor is!

Dat het niet makkelijk is, bewijst inderdaad zeker een geval als Yasmine die het verder ook in mijn ogen wel allemaal mee had. Wat een wonder dat je me weer iets in de schoenen probeert te schuiven.

Echt hopeloze en uitzichtloze situaties, daarvoor is er euthanasie voorzien, trouwens.

Neen groentje, jij dénkt dat ik doe alsof het allemaal een pure evidentie is.
Je doet gewoon tegen om tegen te zijn.

[Nynorsk]

Oorspronkelijk geplaatst door Groentje-18

Ik denk niet dat je mij de betekenis daarvan moet gaan uitleggen.



Een denkkader zie ik niet als een virus dat streeft naar zelfbehoud.
Het gaat eerder om een 'niet anders meer kunnen' en self-fulfilling prophecies.
Het is geen eigen entiteit binnen de persoon en het heeft geen eigen wil.

Voor sommigen lijkt het anders soms wel zo.

Jij zegt dus "eigen schuld, je had je omgeving maar tijdig moeten veranderen" "of je denkschema".
Mensen zijn nl uiteraard volledig bewust van al hun schema's en cognities en weten nog meer welke precies daarvan ziekmakend kunnen zijn.
Indien dat het geval is, kunnen ze die daarnaast nog perfect omtunen tot niet-ziekmakende cognities en een dag later huppelen ze door het leven. Niet dus.

Nee, dat maak jij er weer allemaal van.
Ik ben van mening dat het gewoon doodzonde is dat mensen zelfmoord plegen, omdat er in de meeste gevallen wél nog mogelijkheden waren om iets te doen.
Waarom vind je dat zo schuldinducerend?
Ik heb hier in verschillende posts duidelijk gemaakt dat het moeilijk is én dat het meestal niet lukt zonder uitdagers.


Groentjes boodschap aan iedereen die graag positiever zou denken en uit zijn klotesituatie zou geraken:

Schema's zijn niet zo flexibel en je kan niet uit de omgeving stappen.

[Groentje-18]

Oorspronkelijk geplaatst door Nynorsk

Rustig jong.

Het gaat hier over zelfmoord. Iemand die op het punt staat om zelfmoord te plegen omdat hij op -500% staat op het werk, omdat hij het niet meer aankan dat hij thuis mishandeld wordt,... heeft in principe niet veel keuze hoor. Het is weggaan of sterven. Eigenlijk is op zo'n moment de rest wel wat bijzaak. Als je doodgaat, is er geen toekomst meer. Als je weggaat misschien wel eh.

Mensen plegen echt niet om zo'n eenduidige reden zelfmoord hoor. Ik heb nog nooit van een zelfmoord gehoord waarbij er maar één factor aan de basis lag. Misschien in zeer uitzonderlijke gevallen, maar dan was er geen sprake van een zelfdoding waarbij je aan preventie kon doen (bv. impulsief uit pure paniek of schaamte). Maar dan nog is er zoiets als een bepaalde voorbeschiktheid, een bepaalde omgeving waarvan je weet of denkt dat ze zeer onwenselijk zal reageren of misschien een streng geweten.

Die mensen hebben de moed niet meer om weg te gaan, om iets aan de situatie te veranderen. Dat is het 'm net. Aangeleerde hulpeloosheid, zegt je dat iets?
Eén en ander komt dus net door de idee geen controle meer te hebben: de situatie veranderen heeft geen zin meer, ik geraak hier niet meer uit (uit die negatieve gedachten en gevoelens dus!). Dan is het te laat.
Trouwens, op het punt dat je zo diep zakt wordt het ook geen puur psychologische aangelegenheid meer, maar komen ook fysiologisch, medische, ... processen om de hoek krijgen. Die maken de zaken nog wat ingewikkelder. Logisch denken is er dan ook bepaald niet meer bij. Waardoor wat jij stelt nogal onrealistisch is allemaal.

Als je dood wil, wil je ook geen toekomst meer. Simpel as that. Anders verhuis je naar de Bahama's en start je daar bv. gewoon volledig opnieuw hé, gesteld dat je de financiële middelen hebt.

Als één van m'n familieleden of vrienden zo diep zit dat hij er een eind aan wil maken ga ik in ieder geval niet zeggen: je moet gaan werken, dat moét, anders is er misschien geen goeie toekomst meer. Jij toch ook niet?

Is dat wat jij afleidt uit mijn schrijfsels?

Ik kan die alleen maar aanraden om dan naar de dokter te gaan, je tenminste efkes thuis te laten zetten.

Als één van de weinigen gelukzaligen onder ons die mag proeven van de prachtige vrucht die vriendschap heet, zal je zelf ook wel een hele goede vriendin zijn. Ik hoop dan niet dat dat hetgeen is wat je doet: "ga naar een dokter. Daaag".
(Zet je thuis neer zodat je niets meer doet en nog wat meer kan nadenken. Bij voorkeur alleen zodat je zeker niet gestoord wordt bij ... oh wacht. :-/ )

Maar dat mensen doorsturen naar betalende diensten, dat is nu exact wat er wordt aangeklaagd.

Da's beter dan doodgaan, niet?

Oh ja?

En vandaar zie je dan wel. Misschien kan je na een tijd terug gaan met progressieve tewerkstelling. Misschien is psychiatrie nodig. Misschien moet er langer gerecupereerd worden. Misschien kan er tijdens die periode naar een nieuwe job gezocht worden. In ieder geval is er eerst rust nodig. Op is op.
Ik vind het in ieder geval allesbehalve een schande dat mensen dat doen hoor. Wat raad je nu mensen aan? Blijven verder gaan?

Niet met een situatie waarvan duidelijk is dat die hen ziekmaakt, neen. Uiteraard niet.
Maar de mensen alleen thuis zetten lijkt me ook geen goed idee. Niet dat je iemand met een doodswens best nog laat werken tot hij er helemaal het bijltje bij neerlegt.

Als er een vriendin naar je toekomt die zegt dat ze er een eind aan wil maken omdat ze het niet meer aankan dat haar man haar iedere dag slaat en verkracht, dan kom je toch niet aanzetten met "oei, en ja, je kan er ook niet van weg want hoe ga je dat dan doen met de lening enzo". Die lening is dan redelijk fokking bijzaak zenne. Eerst leven, dan lening.

Ja, uiteraard ga ik dat zeggen. Probeer mijn woorden toch niet zo inhalig te verdraaien Nyn.

Maar de realiteit zal ook wel ooit komen aankloppen ja, mogelijk onder de verschijning van een deurwaarder. En net dat is nu het probleem. Bij mensen met suïcide-gedachten loopt het meestal niet op één bepaald levensterrein mis. Meestal is er een heel deel wat misgaat waardoor de situatie al redelijk gecompliceerd is en er keuzes moeten gemaakt worden. Uiteraard kies je dan voor leven op korte termijn d'uh. Maar ik wil zeggen: het is echt niet zo evident als jij voorstelt. Precies alsof iedereen er actief voor kiest om in de put te blijven steken.
Trouwens... de mensen die zoiets al gaan uiten, doen in se al een hulpvraag. Dat is al 'een goed teken', deze mensen hebben namelijk nog niet plots of direct voor de dood gekozen. En zolang er nog leven is, is er nog hoop. Dit is toch gunstiger dan iemand die totaal niets laat uitschijnen en het gewoon plots doet. Daarbij kan je niet veel meer doen... :-/

[Groentje-18]

[quote=Nynorsk;5270186]Voor sommigen lijkt het anders soms wel zo.

Nee, dat maak jij er weer allemaal van.
Ik ben van mening dat het gewoon doodzonde is dat mensen zelfmoord plegen, omdat er in de meeste gevallen wél nog mogelijkheden waren om iets te doen.
Waarom vind je dat zo schuldinducerend?
Ik heb hier in verschillende posts duidelijk gemaakt dat het moeilijk is én dat het meestal niet lukt zonder uitdagers.

Echt depressieve of suïcidale mensen hebben geen zin meer in die mogelijkheden, laat staan dat ze nog een toekomst willen. Ze willen net dat het allemaal stopt. Ze kunnen trouwens nergens meer van genieten, vinden alles een beproeving en denken dat dit zo zal blijven...
Iemand die zegt 'ik kan deze situatie niet meer aan', is een heel gemakkelijke patiënt. Maar wat met een situatie die onveranderbaar is. Wat ga je dan doen? Of bestaat dat volgens jou niet?
Moeten die mensen maar meer doen om uit de situatie te komen? Zoals bv. uit de gevangenis proberen te ontsnappen misschien?

Veelal gaat het niet om een echte gevangenis, maar wel om beperkte mogelijkheden. Nogmaals: niet iedereen is behept met een iq dat hem toelaat om de job uit te oefenen die hij wil, niet iedereen maakt de juiste keuzes (terwijl iedereen ze wel maar één keer kan doen, en voor veel mensen is dat ook de laatste keer gezien ze niet de financiële middelen hebben om het nog eens over te doen!), niet iedereen kan zijn droompartner strikken (en niet iedereen kan het slikken dat dit niet lukt), niet iedereen heeft genoeg financiële middelen... Je hebt zèlf dit soort situaties geschetst en vroeg me wat ik in zo'n geval zou doen. Ik had toen ongeveer jouw mening, alleen iets genuançeerder.

Groentjes boodschap aan iedereen die graag positiever zou denken en uit zijn klotesituatie zou geraken:

Woorden verdraaien is jouw specialiteit hé.

Maar dat is goed nieuws sè, naar welke planeet ga je emigreren? En hoe is die georganiseerd?

[Groentje-18]

Btw, het is smog nu. Zoals je wel al weet, heb ik nu heel erg last van brandende keelpijn.

Ik zou graag uit die omgeving stappen. Jij kan me zeker vertellen hoe dat kan?

[Flanelcondoom]

Oorspronkelijk geplaatst door globalmedia

geraak je snel in negativiteit?

Als de forummer enkel negatieve commentaar levert...