Wie ben ik...

[Peche]

Oorspronkelijk geplaatst door marie daenen

Voor zover we het kunnen weten worstelen dieren niet met hun ik, in ieder geval niet als ze in hun natuurlijke omgeving verblijven. In gevangenschap blijken ze het soms wel moeilijk te hebben en zelfs gek te draaien...

Ik blijf erbij dat wij mensen zo enorm met onszelf overhoop liggen omdat wij weggegroeid zijn van onszelf door de verkeerde werking, het verkeerd gebruiken van ons verstand.

Wel er was een tijd in mijn leven waar ik daar zeer uitgebreid intens en diepgaand mee kon bezig zijn. Waarlijk wij zijn niet wie we horen te zijn ....
Maar hoe zegt men dat hier? Wat baten kaars en bril als de uil niet zien wil.

Men liegt zichzelf een comfort zone voor.

[Peche]

Oorspronkelijk geplaatst door marie daenen

Ik ben

Maar je voelt een tekort in je leven ... Iets ongevonden in je ik.
Ik ben ook. Maar wie ben ik dan?

[marie daenen]

Oorspronkelijk geplaatst door Peche

Wel er was een tijd in mijn leven waar ik daar zeer uitgebreid intens en diepgaand mee kon bezig zijn. Waarlijk wij zijn niet wie we horen te zijn ....
Maar hoe zegt men dat hier? Wat baten kaars en bril als de uil niet zien wil.

Men liegt zichzelf een comfort zone voor.

Maar die comfort zone blijkt alles behalve een comfort zone te zijn...

[marie daenen]

Oorspronkelijk geplaatst door Peche

Maar je voelt een tekort in je leven ... Iets ongevonden in je ik.
Ik ben ook. Maar wie ben ik dan?

Dat gemis, dat tekort, dat missing thing valt weg op het ogenblik dat je met heel je wezen, met heel je zijn voelt en weet dat je 'ik ben' bent.

Hoe openbaarde God zich aan Abraham?
Ik ben, die ben...

En altijd opnieuw wanneer we van die evidentie wegglijden, altijd opnieuw komen de vragen op ons afgestormd en zijn we verloren en weten we niet meer wie we zijn...
Dus wat is het dat ons steeds doet wegglijden van die evidentie; wat is het anders dan een eeuwenlang verkeerd gebruikt verstand???

[Peche]

Oorspronkelijk geplaatst door marie daenen

Dat gemis, dat tekort, dat missing thing valt weg op het ogenblik dat je met heel je wezen, met heel je zijn voelt en weet dat je 'ik ben' bent.

Hoe openbaarde God zich aan Abraham?
Ik ben, die ben...

En altijd opnieuw wanneer we van die evidentie wegglijden, altijd opnieuw komen de vragen op ons afgestormd en zijn we verloren en weten we niet meer wie we zijn...
Dus wat is het dat ons steeds doet wegglijden van die evidentie; wat is het anders dan een eeuwenlang verkeerd gebruikt verstand???

Hier beschrijf je een routine van mijn leven.
Ik vind. Ik dwaal. Ik vind opnieuw.
En mijn koppige ik dwaalt dan weer ...
Op 1 hand te tellen heb ik gevoeld dat Het zich openbaarde aan mij.
De waan van de realiteit maakt ons gek Marie. Je moet alles bijeen hebben of...

[Peche]

Oorspronkelijk geplaatst door marie daenen

Maar die comfort zone blijkt alles behalve een comfort zone te zijn...

Dat is relatief. Er is een goeie rapsong over geschreven.
Miljoenairen van LEMC Tourist.

[Piero]

Sofisticated en volkomen irrelevant

[marie daenen]

Oorspronkelijk geplaatst door Peche

Hier beschrijf je een routine van mijn leven.
Ik vind. Ik dwaal. Ik vind opnieuw.
En mijn koppige ik dwaalt dan weer ...
Op 1 hand te tellen heb ik gevoeld dat Het zich openbaarde aan mij.
De waan van de realiteit maakt ons gek Marie. Je moet alles bijeen hebben of...

Misschien dat op zulke moment we loslaten en we stoppen met onszelf te kwellen en we misschien ook inzien dat we voor de zoveelste keer rond de pot hebben zitten te draaien en problemen hebben gezien of zelfs gemaakt die er totaal niets toe doen...

Oké; ik snap je wel, want steeds weer opnieuw glijd ik ook af naar die toestanden, maar toch dikwijler volgt dieper inzicht erop...

[marie daenen]

Oorspronkelijk geplaatst door Piero

Sofisticated en volkomen irrelevant

Bekijk die kleine... Waarom met groter worden verliest hij die gelukkige levensdrang?

[Peche]

Oorspronkelijk geplaatst door marie daenen

Misschien dat op zulke moment we loslaten en we stoppen met onszelf te kwellen en we misschien ook inzien dat we voor de zoveelste keer rond de pot hebben zitten te draaien en problemen hebben gezien of zelfs gemaakt die er totaal niets toe doen...

Oké; ik snap je wel, want steeds weer opnieuw glijd ik ook af naar die toestanden, maar toch dikwijler volgt dieper inzicht erop...

En daar zit het. Ik krijg Het Daar niet verenigd in het hier en nu. Ik word er meteen van weggetrokken. Het is alsof op je reis gaat en terug in je dagelijkse sleur vervalt. Mijn negatieve lading is sterker dan mijn positieve en daardoor kan ik niet meer reizen.
Kan ik misschien even niets meer....

[Peche]

Oorspronkelijk geplaatst door harriechristus

Toch is het ZIJN als zodanig ook NIETS.
En als je moet beantwoorden WAT iets is, dan blijkt het ook iets anders te zijn.
Bijvoorbeeld: WAT is het NU?
Als je het gezegd hebt is het al verdwenen in iets wat later is, dus blijkt ook LATER te zijn, dus STRAKS dat evenzeer weer NU is.

Straks is het nu in wording. Maar we gaan er te diep op in misschien?

Zodat NU en STRAKS verschillend, maar ook gelijk zijn.
Wat niet is, is aldus aanwezig in het feit dat jij het zegt, in jouw denken dus.
Iets wat ontkend wordt wordt meteen bekend.
Wij zijn eeuwig.

Maar een overleden persoon is toch niet meer?
IK ben nu één met mijn lichaam. Mijn energie kan zich enkel uiten in en door mijn lichaam. Zodra mijn lichaam opgebruikt is, is die eenheid verbroken.
Daarna is het grote mysterie. De ultieme overgang.

waarom?

Omdat zij het niet gemakkelijk hadden in het hier en nu. ik heb mensen zien vechten en vrezen voor de dood. Als je zo moet gaan... En als ik even rondom mij heen kijk in de wereld... Je snapt het wel.

[Peche]

Oorspronkelijk geplaatst door harriechristus

Uit het kwaad dat wij doen komt altijd wel weer iets goeds tevoorschijn en omgekeerd het kwade uit het goede.
Maar ik weet geen begrip die beiden verenigt, behalve dan "leedvermaak", wat beide begrippen: leed en vermaak met elkaar verenigt.
Dat we ons leed trachten op te lossen, wat ook wel lukt en over gaat in de oplossing als het goede.
Hebben we honger dan eten we.
Zijn we moe dan gaan we rusten.
Zijn we ziek dan gaan we naar de dokter.
Zijn we ongelukkig dan gaat het weer over als we weer de zonnige kant van het leven ontdekken.
Enzovoort.

Goed geprobeerd, maar ik zie het niet
Uit een kwade actie zie ik niet meteen iets goed komen.
Zo kan ik negatief mijn frustraties weerleggen, of ik kan me terugtrekken, wandelen en nadenken hoe ik zoiets toch positief kan weerleggen.
Laten we emoties en het leven even als een vibratieveld zien waarin wij zingen en een echo nalaten.
Vertrek eens vanuit een negatieve charge en zeg mij hoe daar iets positief uit kan komen.
Relatief is het zeker, maar laten we even bij het hier en nu (dagelijks leven) houden.
Zit ik nu gebonden aan dualen?

[harriechristus]

Oorspronkelijk geplaatst door Peche

Vanavond uitgebreid. Allee als er niets tussenkomt.

Als er niets tussen komt is er een grootse taak voor je weggelegd.

[harriechristus]

Oorspronkelijk geplaatst door marie daenen

Echte wijsheid inspireert altijd, dwaasheid verkocht als wijsheid is een ander paar mouwen...
Maar je hebt ook enorm veel geleerdheid die volgens mij dikwijls van de verkeerde premisse vertrekt en dus op zand gebouwd is...

Eens is al dat zand een rots geweest.

[harriechristus]

Oorspronkelijk geplaatst door marie daenen

Dat klinkt mij in de oren als vloeken in de kerk.
Ik zou eerder zeggen dat er geen echt bewustzijn bestaat zonder gevoelsleven...

Dat is dan jouw persoonlijke mening, maar het verstand kan ook zeer goed functioneren zonder gevoel.
Ja, dat gevoel kan zelfs in de weg zitten en tot verkeerde conclusies leiden.

Zoals ook het omgekeerde het geval kan zijn dat het gevoelsleven het verstand helemaal niet nodig heeft, en het beste totaal op zichzelf functioneert.

En als derde is de eenheid van beiden, eenheid van verstand en gevoel.

[Peche]

Oorspronkelijk geplaatst door harriechristus

Als er niets tussen komt is er een grootse taak voor je weggelegd.

Zoals ik eerder eens zei, simpel kan al eens complex genoeg zijn.
Het leven is het leven, en het komt zoals het komt he
Ge moet er door en als ik iets plan, komt daar altijd wel iets tussen.
Anders had ik je gisteren al beantwoord, wat ik daar bedoelde.

[harriechristus]

Oorspronkelijk geplaatst door Peche

Straks is het nu in wording. Maar we gaan er te diep op in misschien?

Geen probleem, het dialectische denken vind ik zelf erg leuk en is mijn hobby.
De tijd is een wordingsproces en een constant veranderen van het NU in STRAKS dat daarmede ook een NU wordt.
Diepzinnig Hegeliaans gesproken: alles ontwikkelt zich krachtens zijn eigen tegendeel.

Maar een overleden persoon is toch niet meer?

Juist de overleden personen kunnen zeer sterk aanwezig zijn, niet uiterlijk meer, maar innerlijk.

IK ben nu één met mijn lichaam. Mijn energie kan zich enkel uiten in en door mijn lichaam. Zodra mijn lichaam opgebruikt is, is die eenheid verbroken.
Daarna is het grote mysterie. De ultieme overgang.

Maar al die personen in jouw dromen en denken en fantasie, die doen het ook allemaal zonder uiterlijk lichaam.
Ze hebben een innerlijk lichaam.
Dus ze zijn nog steeds aanwezig.
En nog veel meer in de hemel der microwezentjes.

Ons probleem is dat we het uiterlijke belangrijker vinden dan het innerlijke, terwijl dat bij God in de hemel precies andersom is.

Omdat zij het niet gemakkelijk hadden in het hier en nu. ik heb mensen zien vechten en vrezen voor de dood. Als je zo moet gaan... En als ik even rondom mij heen kijk in de wereld... Je snapt het wel.

Dus laten we dan maar hopen dat ze het aan de andere kant beter hebben, of is hun angst al reeds een voorgevoel dat ze het daar ook te kwaad zullen hebben?

Angst voor de duisternis, zoals ook kinderen bang zijn in het donker.

Anderen verlangen juist weer naar de dood.

[Peche]

Oorspronkelijk geplaatst door harriechristus

Geen probleem, het dialectische denken vind ik zelf erg leuk en is mijn hobby.
De tijd is een wordingsproces en een constant veranderen van het NU in STRAKS dat daarmede ook een NU wordt.
Diepzinnig Hegeliaans gesproken: alles ontwikkelt zich krachtens zijn eigen tegendeel.

Dat is sterk gesproken
Het is wel zo dat een tegendeel je kan motiveren nog beter te doen.
On topic in de term van: Dit wil ik niet zijn!
Dus ontdek je daarin het niets wel iets meer van jezelf.

Juist de overleden personen kunnen zeer sterk aanwezig zijn, niet uiterlijk meer, maar innerlijk.
Maar al die personen in jouw dromen en denken en fantasie, die doen het ook allemaal zonder uiterlijk lichaam.
Ze hebben een innerlijk lichaam.
Dus ze zijn nog steeds aanwezig.
En nog veel meer in de hemel der microwezentjes.

Ja omdat ik ze heb opgeslagen in mijn brein. Zodra dat vergaat....
Ik kan niet dromen als mijn brein geen chemische processen zou aanmaken.
De microwezentjes hebben evenals mijn lichaam nodig, want als ik dood ga laten ze me vergaan en is het voorbij. Van stof zijt gij gekomen, en tot stof zult gij gaan.

Ons probleem is dat we het uiterlijke belangrijker vinden dan het innerlijke, terwijl dat bij God in de hemel precies andersom is.
Dus laten we dan maar hopen dat ze het aan de andere kant beter hebben, of is hun angst al reeds een voorgevoel dat ze het daar ook te kwaad zullen hebben?

Angst voor de duisternis, zoals ook kinderen bang zijn in het donker.

Anderen verlangen juist weer naar de dood.

It is the big unknown he. In mijn droom kwam iemand nog afscheid nemen, maar ik stuurde ze lopen. Waarom? Ik weet het niet, ... ik leek enorm uitgeput in die droom te zijn en de takken door het bos niet meer te zien. De teleurstelling in de ogen treft me nog steeds.

Ik vrees geen duisternis.... haar aanvaarden is met de dag beter. Het is een onvermijdelijk pad. En ik denk dat wij als mensen onszelf beter focussen op onze eigen dood. Dat we in rust en vrede mogen overgaan, wat iedere seconde kan zijn.

Diegene die zo verlangen naar de dood laten wel een enorm bewustzijn van leed en "waarom" achter.
Wat ons dan leidt tot, waarom zijn wij?

[harriechristus]

Oorspronkelijk geplaatst door Peche

Goed geprobeerd, maar ik zie het niet
Uit een kwade actie zie ik niet meteen iets goed komen.

Neem de tweede wereldoorlog waaruit een hele nieuwe tijd is geboren.

Zo kan ik negatief mijn frustraties weerleggen, of ik kan me terugtrekken, wandelen en nadenken hoe ik zoiets toch positief kan weerleggen.

Ik neem aan dat jouw negatieve kanten, je frustraties dus, samen hangen met de positieve eigenschappen die je ook bezit.
En dat beiden met elkaar in wisselwerking met elkaar verkeren, zonder dat je dat zelf beseft.
Je probeert dan iets op te lossen wat zich al vanzelf oplost, zonder dat je dat weet.
Zoals de nacht vanzelf over gaat in de dag.
En zoals elk mens zijn schaduw heeft en wat ook nooit verdwijnt en toch ook altijd.

Laten we emoties en het leven even als een vibratieveld zien waarin wij zingen en een echo nalaten.
Vertrek eens vanuit een negatieve charge en zeg mij hoe daar iets positief uit kan komen.
Relatief is het zeker, maar laten we even bij het hier en nu (dagelijks leven) houden.
Zit ik nu gebonden aan dualen?

De dualiteiten van het leven zijn een feit en niet te ontkennen.
Maar een feit is ook dat in de dualiteit het ene steeds weer verandert in het andere.
Zoals de nacht in de dag, zoals het leed in het geluk, zoals het kwade in het goede.
Maar dat wil niet zeggen dat je altijd precies begrijpt hoe dat gaat, want veel daarvan is onbewust.
En dat is dan het probleem om in de dualiteit ook de eenheid te begrijpen en hoe het ene samenhangt met het andere.
Hoe uit de ellende vroeg of laat nieuwe mogelijkheden worden geboren.

Zo hangt het IK altijd met het Niet-IK samen, wat het ZELF wordt, dus dat het IK ook een ZELF is, het verstand ook de Ziel is.
Dus: wie ben ik.....ZELF.

[Peche]

Oorspronkelijk geplaatst door harriechristus

Neem de tweede wereldoorlog waaruit een hele nieuwe tijd is geboren.

Honestly, ik zou daar wat over kunnen neerdrukken, maar ik bespaar het topic.
Of deze nieuwe tijd positief te noemen is...

Ik neem aan dat jouw negatieve kanten, je frustraties dus, samen hangen met de positieve eigenschappen die je ook bezit.
En dat beiden met elkaar in wisselwerking met elkaar verkeren, zonder dat je dat zelf beseft.
Je probeert dan iets op te lossen wat zich al vanzelf oplost, zonder dat je dat weet.
Zoals de nacht vanzelf over gaat in de dag.
En zoals elk mens zijn schaduw heeft en wat ook nooit verdwijnt en toch ook altijd.

Geloof mij, dat lukt me niet perfect en ik ben daar eigenlijk vrij nieuw mee bekend. Je kan niet overal een midden bereiken, maar op bepaalde vlakken is dat wel héél belangrijk tot een akkoord te komen. Soms kan je hopen dat iets zich vanzelf oplost, maar andere dingen knagen en stapelen op.
Net daarom heb ik onderbroken met zoveel mensen. Mijn expressie is daar geremd en ik ben beu een "verbloemde versie" van mijn zelf te zoeken om te voldoen aan andermans bekakte verwachtingen. Ik wil in veelal kringen geen "plaatsje" meer hebben. En bij iedere ontmoeting word ik herinnerd waarom.
Dat ik deftig ontspoord ben heb ik zelf wel door... maar op hun rails wil ik liever niet meer rijden neen. Ik ben het duidelijk niet, en liever ontspoord gek dan dat.

De dualiteiten van het leven zijn een feit en niet te ontkennen.
Maar een feit is ook dat in de dualiteit het ene steeds weer verandert in het andere.
Zoals de nacht in de dag, zoals het leed in het geluk, zoals het kwade in het goede.
Maar dat wil niet zeggen dat je altijd precies begrijpt hoe dat gaat, want veel daarvan is onbewust.
En dat is dan het probleem om in de dualiteit ook de eenheid te begrijpen en hoe het ene samenhangt met het andere.
Hoe uit de ellende vroeg of laat nieuwe mogelijkheden worden geboren.

Ja wel kak als je een laatbloeier bent he? (vroeg of laat)
Het is pas als we achteruit kijken we zien hoeveel verder we staan. 't Ding is, ik kijk niet meer achteruit, maar ook niet bepaald vooruit.

Zo hangt het IK altijd met het Niet-IK samen, wat het ZELF wordt, dus dat het IK ook een ZELF is, het verstand ook de Ziel is.
Dus: wie ben ik.....ZELF.

En toch weten we het niet zeker... Anders bespraken we andere zaken.
De ziel is een begrip, de levensenergie die stopt als het lichaam het loodje legt. Waar deze naartoe waait is the big unknown.